फुलराणी ( आगळीवेगळी प्रेमकथा) भाग पाचवा

एक दिवस सकाळीच प्रचिती ने अजिंक्य ला फोन केला आणि म्हणाली, “आज दहा वाजता न्यूज चॅनल बघ.. तुझ्यासाठी सरप्राइज आहे..”

प्रचिती असं काय सरप्राइज देणार आहे हे अजिंक्य ला काही कळालं नाही. त्याने “ठिक आहे नक्की बघतो..” म्हणत उत्तर दिले.

त्यालाही आता उत्सुकता लागली होतीच. पटापट आवरून तो शेताकडे चक्कर मारून आला आणि कधी एकदा दहा वाजतात याची उत्सुकतेने वाट बघू लागला. बघतो तर काय , प्रचिती ने त्याची घेतलेली मुलाखत, त्याच्या शेतीचे, त्यातील विभिन्न प्रकारच्या फुलांचे फोटो व्हिडिओ चक्क न्यूज चॅनलवर..त्याने आई आणि रेश्मा ला मोठ्याने हाक मारली.
अजिंक्य ला टिव्हीवर बघताच त्या दोघींनाही आश्चर्याचा सुखद धक्का बसला, त्यांच्या चेहऱ्यावर आनंदाची लहर पसरली. टिव्हीवर भरभरून होणारे कौतुक बघून अजिंक्य च्या डोळ्यातून नकळत आनंदाश्रु वाहू लागले. त्याने लगेच प्रचिती ला फोन केला.

इकडे प्रचिती सुद्धा टिव्हीवर अजिंक्य ला बघत होती. फोन वाजला तशीच फोन उचलत ती त्याला म्हणाली, “काय मग.. कसं वाटलं सरप्राइज..तुझ्या मेहनतीचं फळ आहे हे…”

अजिंक्य अश्रू आवरत म्हणाला, “मी इतका ग्रेट नाहीये पण तुझ्या मुळे आज मी चक्क टिव्हीवर..माझा विश्वास बसत नाहीये..”

प्रचिती – “तुझ्याकडून आदर्श घेऊन इतरांनी सुद्धा असं वेगळं काही करावं..शेती करणे , गावात राहणे काही कमीपणा नाही हे लोकांच्या लक्षात यावं म्हणून सगळं केलं मी..ही तुझी मुलाखत बघून तू कुणा ना कुणा साठी नक्कीच प्रेरणा स्थान असणार याची खात्री आहे मला..”

अजिंक्य – “थ्यॅंक्यू प्रचिती…लव्ह यू…”

प्रचिती- “काय म्हणालास…परत एकदा म्हण..”

इकडे आई आणि रेश्मा च्या समोरच अजिंक्य प्रचिती ला चक्क “लव्ह यू..” म्हणाला बघून आई आणि रेश्मा त्याच्याकडे आश्चर्याने बघत होत्या.

आई – “अज्या, काय बोलतोय..आधी तू फोन ठेव बघू..”

अजिंक्यने प्रचिती ला “सॉरी… भावनेच्या भरात बोलून गेलो चुकून…नंतर बोलतो..बाय..” म्हणत फोन ठेवला.

“आई अगं असं काही नाही… आनंदाच्या ओघात चुकून काहीतरी बडबडलो बहुतेक मी..”

रेश्मा – “आई, चुकून नाही होत असं काही..बरं का..मनात असतं तेच ओठांवर येतं…दादाला प्रचिती ताई जाम आवडते…मी बघितलं ना स्वतः च्या डोळ्यांनी..”

अजिंक्य – “काहीही काय बडबड करते गं रेश्मा तू…आई असं काही नाही..”

आई – “हे बघ अजिंक्य, ती खूप गोड मुलगी आहे पण आपल्या आणि त्यांच्या परिस्थितीत खूप तफावत आहे हे तुला वेगळं सांगायची गरज नाही..”

अजिंक्य त्यावर काहीही बोलला नाही. त्याच्या चेहऱ्यावर भाव बघून आई सगळं समजून गेली.

रेश्मा विषय बदलत म्हणाली, “आई, दादाला गावात सगळ्यांनी बघितलं असेन ना गं टिव्हीवर..किती भारी..‌सगळं प्रचिती ताई मुळे झालं..दादा अभिनंदन बरं का..”

अजिंक्य ने नुसतीच स्माइल दिली.

आई – “अजिंक्य, आज आबा असते तर किती अभिमान वाटला असता त्यांना…तुझी मुलाखत टिव्हीवर आलेली बघून गावभर साखर वाटली असती त्यांनी..अशीच प्रगती करू बाळा… ”

आईचे बोलणे ऐकून अजिंक्य भावनिक झाला, तितक्यात अजिंक्य ला प्रचिती चा मेसेज आला, “तू भावनेच्या भरात जे बोललास ते मला जाम आवडलं…”

त्याच्या मनात लगेच विचार आला, “म्हणजे प्रचिती ला सुद्धा मी आवडतो..?”
अजिंक्य आता द्विधा मनस्थितीत सापडला होता. एकीकडे प्रचिती चा मेसेज वाचल्यावर झालेला आनंद आणि दुसरीकडे आईचे बोलणे…तो एकटाच नदीकाठी जाऊन बसला… त्याच्याच विचारात मग्न…जरी दोघांचं एकमेकांवर प्रेम असलं तरी या नात्याला बहुतेक इथेच थांबवावं लागेल असा काहीतरी विचार करून त्याने डोळे घट्ट मिटले..तिच्या आठवणीने नकळत अश्रू ओघळत गालांवर ओघळले. मनातच तो पुटपुटला, “का आलीस प्रचिती माझ्या आयुष्यात…खूश होतो मी माझ्या विश्वात…एका आठवड्यात मी तुझ्यात इतका कसा काय गुंतलो…मला खरंच काही कळत नाहीये प्रचिती…नको होतं तू इकडे यायला..”

तितक्यात प्रचिती चा फोन आला. त्याने बघूनही फोनला काही उत्तर दिले नाही. तिचा लगेच मेसेज आला, “अजिंक्य, काय झालंय..फोन रिसिव्ह कर ना प्लीज..”
त्याला आता प्रचिती सोबत काय बोलावे काही कळत नव्हते.
त्याचा टिव्हीवर आलेला इंटरव्ह्यू बघून बरेच जण अभिनंदन करायला त्याच्या घरी आले, फोन केला पण तो सगळ्यांशी नेहमीप्रमाणे मोकळा बोलत नव्हता. चेहऱ्यावर कसंबसं हसू आणत सगळ्यांना सामोरे जात होता.
रेश्मा ने त्याची अवस्था ओळखली. तिच्या मनात विचार आला,” आपण उगाच आईला सांगितलं दादाचं गुपित..”

अजिंक्य फोनला काही उत्तर देत नाही म्हणून इकडे प्रचिती अस्वस्थ झाली, तिची उगाच चिडचिड व्हायला लागली. अशातच काही दिवस निघून गेले पण प्रचिती फार अपसेट राहायची‌.
तिच्या मॉम डॅड ला तिचे बदललेले वागणे बघून काही कळत नव्हते. प्रचिती सोबत आता नीट बोलायला हवे, तिच्या मनाची अवस्था समजून घ्यायला हवी म्हणत मॉम तिला म्हणाली, “प्रचिती, काय झालंय..तू हल्ली फार वेगळी वागते आहेस..काही प्रोब्लेम आहे का?”

प्रचिती – “मॉम..तू खरं बोलत होतीस…आय थिंक आय एम इन लव्ह विथ मिस्टर अजिंक्य..”

मॉम – “काय.. प्रचिती..पण तू म्हणाली होतीस ना तुमच्यात असं काही नाही.. तुमची ओळख फक्त एका आठवड्याची..इतक्यात प्रेम होतं का खरंच..”

प्रचिती – “मला सगळं कळतंय मम्मा पण आय मिस हिम.‌.तो खरंच खूप वेगळा आहे, त्याचा सहवास ना खरंच न विसरता येणारा आहे…आणि प्रेम काही ठरवून करतात का…माझे किती मित्र आहेत इकडे, त्यात काहींनी मला प्रपोज पण केलेलं पण मला असं आधी कधीच कुणाविषयी वाटलं नाही… खरं सांगू मम्मा त्याच्याही मनात माझ्याविषयी काहीतरी नक्कीच आहे पण तो बोलत नाही.. कदाचित त्याला भिती वाटते.. त्या दिवशी टिव्हीवर त्याचा इंटरव्ह्यू आला ना नंतर त्याला मी कॉल केला..तो खूप आनंदी होता.. भावनेच्या भरात मला लव्ह यू म्हणाला..मला खूप छान‌ वाटल पण त्याला कदाचित अपराधी भावना आलेली मनात‌‌.. नंतर माझ्याशी बोलायचं बंद केलंय त्याने.. म्हणून चिडचिड होतेय माझी…”

मॉम – “प्रचिती.. अगं पण भविष्याचा विचार कर..तू आयुष्यभर राहू शकणार का तिथे..हे सगळं क्षणिक सुख असतं..तुला सवय नाहीये त्या वातावरणाची..”

प्रचिती – “मॉम..तूच म्हणतेस ना गं की खरं सुख हे पैशाने विकत घेता येत नाही.. प्रेम आणि आपली माणसं सोबत असली तर कुठल्याही परिस्थितीत आपण आनंदी आणि समाधानी राहू शकतो म्हणून… मुंबईत किंवा कुठल्याही मोठ्या शहरात राहणारा मुलगा शोधून मी लग्न केलं आणि आमचं नाही पटलं तर मग काय…”

मॉम – “प्रचिती, तू इतकी मोठी झालीस हे कळालच नाही गं मला..पण माझं मन अजूनही मानत नाहीये..मुळात तू अशाप्रकारे कुणाच्या प्रेमात पडशील हे पटतच नाहीये मला..डॅड आले की बोलूया नीट..प्लीज अशी उदास नको राहू..”

प्रचिती च्या मॉम ला सगळं ऐकून फार संताप आला. रात्री घडलेला प्रकार मॉम ने डॅड ला सांगितला. तेव्हा त्यांनाही जरा विचित्र वाटले पण प्रचिती अजिंक्य कडे जाऊन आल्यापासून तिची बदललेली वागणूक त्यांना आधीच कळाली होती.

डॅड – “मला वाटतं प्रचिती ची निवड ही योग्यच असेल..ती हुशार आहे, समजुतदार आहे तेव्हा डोळे मिटून ती कुणावर विश्वास ठेवणार असं नाही वाटतं मला..राहीला प्रश्न तिच्या करीअर चा, ग्रामीण भागात राहण्याचा..पण याचा सुद्धा काही तरी विचार तिने केला असेलच…मी प्रचिती सोबत बोलतो आणि तिला काही हो नाही म्हणण्या आधी आपण एकदा अजिंक्य ला भेटायला त्याच्या गावी जाऊ..तिथे राहून सगळं बघून नंतर काय ते ठरवू..”

ठिक आहे म्हणत मॉम झोपली. डॅड प्रचिती च्या खोलीत गेले तर ती लॅपटॉप वर काहीतरी करत होती.

“प्रचिती, बेटा झोपली नाही अजून..”

“डॅड तुम्ही…”

“हो..जरा बोलायचं आहे तुझ्याशी..”

“बोला ना..”

“तू काय ठरवलं आहेस करिअर विषयी.. भविष्या विषयी..”

“डॅड, भविष्य म्हणाल तर अजिंक्य…करीअर तर माझं ठरलं आहे…मला प्रोफेसर व्हायचंय.. अजिंक्य सोबत लग्न केलं तरी ते शक्य आहे..तो जिथे राहतो त्या जिल्ह्यात मोठे कृषी विद्यापीठ आहे..तिथे नोकरीची संधी नक्कीच आहे..माझी आवड सुद्धा आहे त्यात…आता तरी मला इतकंच कळतंय..पण मॉम ला हे मान्य नाहीये ना..”

डॅड – ” प्रचिती, आपण पुढच्या आठवड्यात अजिंक्य कडे जाऊया..तिथे काही दिवस राहून, अजिंक्य ला भेटून नंतर काय ते ठरवायचं..ओके? पण जर आम्हा दोघांना काही प्रोब्लेम वाटला तर मात्र अजिंक्य ला विसरावे लागेल तुला..”

ते ऐकताच प्रचिती ने रडतच डॅडला मिठी मारली आणि म्हणाली, “ओके डॅड.. प्रॉमिस..”

क्रमशः

कथा मोठी असल्याने भागांमध्ये लिहीत आहे. कथेचा पुढचा भाग लवकरच.

कथेचा हा भाग कसा वाटला, पुढे काय होणार याची उत्सुकता वाढली की नाही हे नक्की कळवा 😊

© अश्विनी कपाळे गोळे

फुलराणी ( आगळीवेगळी प्रेमकथा) भाग चौथा

परत मुंबईला जायचं म्हणून प्रचिती ने प्रोजेक्ट रिपोर्ट चे सगळे काम दुपारपर्यंत संपविले.
अजिंक्य – “प्रचिती मॅडम, उद्या पासून तुम्ही इथे नसणार…ही रंगिबेरंगी फुले तुम्हाला खूप मिस करणार..एकदा नदीकाठी जाऊन येऊया का?… आठवडाभरात आम्हाला सगळ्यांना तुमची खरंच खूप सवय झाली…”

प्रचिती – “अच्छा..फक्त ही फुलेच मिस करणार का मला…मलाही या फुलांची खूप आठवण येईल म्हणून तर माझ्या कॅमेरात कैद केलंय मी त्यांना.. आणि हा जाऊया एकदा नदीकाठी…मलाही परत एकदा डोळेभरून बघायचं आहे सगळं..”

दोघेही नदीकाठी आले. आज अजिंक्य फार उदास आहे हे प्रचिती ला कळाले होते.

प्रचिती – “खरं सांगू, मला इथे येऊन आठवडा झाला असं वाटतच नाहीये.. तुम्ही इतकी छान वागणूक दिली, भरभरून प्रेम दिलं त्यामुळे आपल्याच माणसांजवळ आहे मी असंच वाटलं मला.. तुम्ही तिघेही या ना एकदा तरी मुंबई ला आमच्याकडे..फार मज्जा येईल..”

अजिंक्य ने नुसतीच मान हलवली. त्याचे डोळे पाणावले होते, त्याची नजर आज सतत नदीच्या संथ वाहत्या पाण्याकडे होती.

जरा वेळ दोघेही शांत होते. अजिंक्य म्हणाला, “कॉलेजला असताना मी शायरी करायचो.. नंतर कधी वेळच मिळाला नाही..आज का कोण जाणे पण अचानक खूप काही सुचतंय..”

प्रचिती – “क्या बात है.. तुम्ही शायर पण आहात हे फार उशिरा कळालं नाही तर दररोज ऐकायला मिळाली असती‌.. बरं आता काय सुचतंय ते तरी ऐकवा..”

अजिंक्य पाण्याकडे बघतच म्हणाला,

“मंद वाहती ही सरिता
ओढ तिला सागराची ,
आसुसलेल्या माझ्या मनाला
आस लागली तुझ्या प्रितीची”

प्रचिती- “अजिंक्य..काय मस्त शायरी केलीस चटकन…मनाला भिडणारी…वाह वाह…”

अजिंक्यने नुसतेच स्मित करत आभार मानले.

सायंकाळी प्रचिती परत जायला निघाली. अजिंक्य ची आई आणि रेश्मा यांनी प्रचिती ला पाणावलेल्या डोळ्यांनी मिठी मारली‌. अजिंक्य गाडी घेऊन तिला सोडायला स्टॉप वर आला. वाटेत दोघेही गप्पच होते.
प्रचिती – “मला ना इथे खरंच खूप मज्जा आली..इथल्या निसर्गसौंदर्याने तर वेड लावलं मला..I will definitely miss this…”

अजिंक्य – “and will miss you mam…”

प्रचिती – “आता तरी मॅडम नको म्हणू… प्रचिती म्हण..मी पण बघ तू म्हणाले तुला.. आठवडाभरात इतकी मैत्री तर आपल्यात झालीच आहे..हो ना?”

अजिंक्य जरा घाबरतच – “होय प्रचिती..खरंच मला तुझ्या रुपात एक खूप छान मैत्रीण मिळाली.. खरं सांगायचं तर माझी पहिलीच खास मैत्रीण..”

अचानक इतकं बोलल्यावर अजिंक्य विचार करू लागला, “जरा जास्त बोलून गेलोय की काय मी..परत एकदा माती खाल्ली अज्या..”

प्रचिती- “बघ असं तू मी म्हणत नावाने हाक मारली तर किती छान‌ वाटतंय.. आणि हो तुला मी एक सरप्राइज देणार आहे मुंबईला जाऊन..”

अजिंक्य- “सरप्राइज… नक्की काय करणार आहे.. प्रचिती मुंबई ला गेल्यावर अधून मधून फोन करणार  ना ? विसरू नका मॅडम आम्हाला..”

प्रचिती – “अरे असं काय म्हणतो आहे.. नक्कीच संपर्कात राहणार आहोत आपण.. तुमच्या सगळ्यांमुळे इतका छान वेळ घालवला मी.. असं कसं विसरणार..”

हे ऐकून अजिंक्य मनोमन आनंदी झाला.

प्रचिती ची बस आली. दोघांनी एकमेकांचा निरोप घेतला. प्रचितीची बस दूरवर जात पर्यंत अजिंक्य पाणावलेल्या डोळ्यांनी त्याच दिशेने एकटक बघत होता. त्याच्या मनात विचार आला, “इतका का विचार करतोय मी प्रचिती चा.. असं कुणाच्या बाबतीत मी कधीच हळवा झालो नाही…मी प्रेमात पडलोय का? नाही नाही..असा विचार सुद्धा करायला नको मी.. कुठे प्रचिती आणि कुठे मी..”

अजिंक्य घरी परतला त्या क्षणापासून तो उदास होता, गप्प गप्प होता. रेश्माला त्याची मनस्थिती कळाली होती. रात्री जेवताना ती अजिंक्य कडे बघत आईला म्हणाली, “आई प्रचिती ताई ची आठवड्याभरात किती सवय झाली न आपल्याला..त्या आज गेल्या तर जेवण पण जात नाहीये गं..आठवण येतेय त्यांची..”

आई – “हो ना..गोड आहे पोर..लळा लागला होता तिचा…शहरात राहून असली तरी अगदी नम्र प्रेमळ आहे..कशी मिसळून गेलेली आपल्यात…मलाही आज करमत नाहीये ती गेल्यापासून..”

अजिंक्यला भावना अनावर झाल्या पण कसाबसा स्वतः ला सांभाळत त्याने जेवण केले आणि खोलीत जाऊन बेडवर पडला. रात्रभर तिच्याच आठवणीत रमला, उशीरा कधीतरी त्याला झोप लागली.
सकाळी फोन वाजला तसाच तो खाडकन उठला.
प्रचिती चा फोन आलेला बघून त्याने पटकन फोन उचलत, “गुड मॉर्निंग मॅडम..” म्हंटलं तशीच ती खदाखदा हसत म्हणाली, “गुड मॉर्निंग..पण हे काय, लगेच विसरलास.. मॅडम नाही.. प्रचिती.. बरं मी हे सांगायला फोन केला की मी अगदी सुखरूप घरी पोहोचली…”

अजिंक्य- “अरे व्वा..छान.. प्रवास नीट झाला ना.. काही त्रास नाही ना झाला..”

“नाही नाही..अगदी छान झाला प्रवास.. बरं मी बोलते नंतर.. मॉम डॅड ला भेटते आता..बाय..”

प्रचिती आली तसेच तिचे डॅड धावतच तिच्याकडे आले आणि तिला मिठीत घेत म्हणाले, “माय प्रिन्सेस..हाऊ आर यू..आय मिस्ड यू सो मच..”

प्रचिती -” आय मिस्ड यू टू..पण तिकडे ना जाम मज्जा आली..”

प्रचिती मोठ्या उत्साहात तिथल्या सगळ्या आठवणी आई बाबांना सांगत होती.

मॉम – “प्रचिती.. फ्रेश तरी होऊन ये..आज आम्ही दोघेही तुझ्यासाठी घरीच असणार आहोत..किती दिवसांनी एकत्र आलो आपण.. तुझे डॅड महीनाभर नव्हते..तू आठवडाभर नव्हती…मी अगदी एकटी पडलेले बाबा…आज मस्त मज्जा करू आपण..”

प्रचिती – “क्या बात है मॉम…अमेझिंग…मलाही खूप काही सांगायचं आहे तुम्हाला..”

प्रचिती दिवसभर फक्त आणि फक्त अजिंक्य आणि त्याची आई आणि रेश्मा विषयी बोलत होती. अजिंक्य चे नाव तर क्षणोक्षणी तिच्या ओठांवर येतं होते..तिने तिथले सगळे फोटो व्हिडिओ मॉम डॅड ला दाखवले. प्रचिती ची एकंदरीत वागणूक बघून मॉम तिला म्हणाली, “प्रचिती, आर यू इन लव्ह विथ मिस्टर अजिंक्य… दिवसभर तुझ्या तोंडून आम्ही फक्त आणि फक्त अजिंक्य अजिंक्य ऐकतोय.. आम्ही कसे आहोत किंवा आमच्याविषयी इतर काहीही चौकशी सुद्धा केली नाहीस तू..”

प्रचिती – “नो मॉम.. असं काही नाही..पण खरंच तिथला अनुभव खूप छान होता..आमच्यात चांगली मैत्री झाली इतकंच…”

मॉम – “प्रचिती, मी आई आहे तुझी…स्पष्ट सांगायचं तर त्याचा विचार सुद्धा करू नकोस…हे सगळं ना क्षणिक समाधान असतं… आयुष्य नाही काढू शकणार तू त्या ग्रामीण भागात…”

डॅड मॉम कडे बघत – “अगं पण डायरेक्ट असं टोकाचं काय बोलते आहेस..तो अजिंक्य गावात राहतो म्हणून अशाप्रकारे जज नको करू.. प्रचिती मोठी झालीय..ती असा काही विचार करत असेल असं मला नाही वाटत आणि जर तिच्या मनात असं काही असेल तर ती पूर्ण विचार करूनच निर्णय घेईन असं वाटतंय मला..”

प्रचिती विचार करू लागली, “खरंच आपण अजिंक्य च्या प्रेमात पडलोय का? मॉम म्हणते ते खरं आहे, मी एकदाही मॉम डॅड ची चौकशी केली नाही..फक्त अजिंक्य विषयी बोलते आहे…त्यालाच मिस करते आहे..ओह नो..मला खरंच काही कळत नाहीये..”

प्रचिती -” मॉम डॅड, आता तरी मला काही कळत नाहीये… प्रेम वगैरे असा काहीच विचार नाहिये माझ्या मनात पण खरं सांगू तो खूप चांगला मुलगा आहे..गावात राहतात पण त्याची शेती बघितली का तुम्ही तो अगदी देशभरात लाखोंचा बिझनेस करतो, त्याची बुद्धीमत्ता वापरून..हुशार आहे..केअरींग आहे.. हॅंडसम आहे..माझ्याच वयाचा आहे त्यामुळे एक बॉंड नॅचरली निर्माण झाला आमच्यात हे मलाही कळतंय पण प्रेम वगैरे असं काही नाही आमच्यात..”

मॉम डॅड डोक्यावर हात ठेवून म्हणाले, “प्रचिती, तू खरंच वेडी झाली तिकडे जाऊन..काय काय डायलॉग सुचत आहेत तुला.. बरं …ते जाऊ दे..तुझा प्रोजेक्ट झाला की नाही नीट..”

प्रचिती – “हो एकदम मस्त झालाय.. आणि हा, डॅड मला एक मदत हवी आहे.. अजिंक्य चा व्हिडिओ मला न्यूज चॅनलवर दाखवायचा आहे..तुमचे मित्र आहेत न एका चॅनलचे हेड..प्लीज त्यांच्याशी बोलून बघा ना..प्लीज..”

डॅड – “ओके ओके..उद्या बोलतो मी..चला आता मस्त मूव्ही वगैरे बघूया.. लेट्स एंजॉय..”

तिघांनी पूर्ण दिवस एकत्र घालवला. रात्री झोपताना प्रचिती ने अजिंक्य ला मेसेज केला, “हाय..काय करतोय…”

अजिंक्य -“तुझा मेसेज आलेला बघून आनंदात उड्या मारतोय… खरंच..आई आणि रेश्मा ला खूप आठवण येते आहे तुझी..”

प्रचिती -“आणि तुला…”

अजिंक्य – “खूप आठवण येतेय…”

आता असं दोघांचं मेसेज फोन वर बोलणं हळूहळू सुरू झालं. प्रचिती आता खात्री पटली होती की आपण अजिंक्य मध्ये गुंतलो आहे, त्याच्या प्रेमात पडलोय..पण पुढे काय.. मॉम डॅड मान्य करतील का हे नातं..या विचाराने ती अस्वस्थ झाली.

क्रमशः

कथा मोठी असल्याने भागांमध्ये लिहीत आहे. कथेचा पुढचा भाग लवकरच.

कथेचा हा भाग कसा वाटला, पुढे काय होणार याची उत्सुकता वाढली की नाही हे नक्की कळवा 😊

© अश्विनी कपाळे गोळे

फुलराणी ( आगळीवेगळी प्रेमकथा) भाग तिसरा


अजिंक्य आणि प्रचिती नदीकिनारी पोहोचले. संथ वाहणारे नदीचे पाणी, आजुबाजुच्या झाडांवर पक्ष्यांची किलबिल, मंद वाहता गार वारा, वर निळेशार आकाश असं रम्य वातावरण बघताच प्रचिती मनोमन सुखावली.

प्रचिती – “काय मस्त वाटतंय ना इथे..इतक्या जवळून पहिल्यांदाच नदी बघते आहे मी..आय जस्ट लव्ह इट..”
तिने लगेच बॅग मधून कॅमेरा काढला आणि ते निसर्गसौंदर्य कॅमेरात कैद केलं. नंतर हळूच कॅमेरा अजिंक्य कडे वळवत म्हणाली, “स्माइल प्लीज..”
त्याचे लाजरे हसरे भाव फोटोत टिपले गेले‌.
दोघेही काठावरच्या एक दगडावर पाण्यात पाय बुडवून बसले. थंडगार पाणी पायांना स्पर्श करत होते.
अजिंक्य म्हणाला, “प्रचिती मॅडम, तुम्ही तुमच्या विषयी काही सांगा ना..मला आवडेल ऐकायला.. म्हणजे तुमच्या घरी कोण कोण असतं… अजून काही तुमच्याविषयी..”

प्रचिती ने त्याला तिच्या त्रिकोणी कुटुंबाविषयी सांगितले. तिची फुलांविषयीची आवड आणि बरंच काही ती उत्साहाने सांगत होती. अजिंक्य सुद्धा सगळं मन लावून ऐकत होता, तिच्या चेहऱ्याकडे बघत तिचे भाव मनात कैद करत होता. तिचं बोलून झाल्यावर ती थांबली तरीही तो तिच्याकडे बघतच आहे हे लक्षात येताच प्रचिती ने त्याला हळूच हातावर चिमटा काढला तसाच तो भानावर आला आणि मनातच पुटपुटला, “अज्या परत एकदा माती खाल्ली तू…असा काय बघतोय त्यांना.. मॅडम आहेत त्या..काय विचार करतील तुझ्याविषयी..”
अजिंक्य – “सॉरी मॅडम.. तुम्ही इतकं छान बोलत होतात ना की मी कसा हरवून गेलो कळालच नाही..”

त्यावर प्रचिती नुसतीच खळखळून हसली.

काय बोलावं त्याला काही कळेना. तो दुसरीकडे नजर फिरवत म्हणाला, “निघूया का…आई वाट बघत असेल जेवायला..उद्या सकाळी परत येऊ इकडे , तुमची काही हरकत नसेल तर…”

प्रचिती – “का नाही.. नक्कीच.. उद्याच काय..मी इकडे आठवडाभर आहे.. दररोज यायला आवडेल मला इथे..”

अजिंक्य – “नक्कीच.. मॉर्निंग वॉक साठी हवं तर डोंगरावर जाऊ.. तिथून सुर्योदय बघितला की दिवस जाम भारी जातो‌ बघा..”

गप्पा मारतच दोघेही घराजवळ कधी येऊन पोहोचले त्यांनाच कळालं नाही.

अजिंक्य च्या आईने जेवणाचा खास बेत बनविला होता. पाटाभोवती रांगोळी काढून समोर दुसऱ्या पाटावर ताट अगदी पंचपक्वानांनी भरून होते. सगळा थाट बघून प्रचिती म्हणाली, “किती सुंदर सजावट.. खूप स्पेशल वाटतंय मला.. थ्यॅंक्यू काकू.. थ्यॅंक्यू रेश्मा..”

रेश्मा – “असं थ्यॅंक्यू म्हंटलं की परकेपणा वाटतो हो ताई..नो थ्यॅंक्यू..ओन्ली हॅपी हॅपी वाली स्माइल..”

त्यावर सगळे हसले . चौघांनी मिळून एकत्र जेवण केले. प्रचिती ने तिच्या आईला व्हिडिओ कॉल लावून सगळ्यांशी ओळख करून दिली. जरा वेळ सगळे गप्पा मारत बसले.
जरा वेळाने प्रचिती तिच्यासाठी तयार केलेल्या खोलीत लॅपटॉप वर तिचं काम करत बसली. मध्येच तिला कधी डोळा लागला कळालच नाही. सायंकाळी अजिंक्य गरमागरम चहा घेऊन वर आला आणि दारावर टकटक करत आत डोकावून बघतो तर काय प्रचिती शांत झोपलेली होती. तिच्या निरागस चेहऱ्याकडे बघत तो नकळत कुठेतरी हरवला. त्याच्या पाठोपाठ रेश्मा पाण्याची बाटली घेऊन वर आली आणि अजिंक्य ला असं प्रचिती कडे बघताना पाहून त्याला हळूच म्हणाली, “चहा थंड झाला बहुतेक…”

तिच्या आवाजाने अजिंक्य भानावर आला आणि रेश्माच्या हातात चहाचा ट्रे देत म्हणाला, “मी जरा शेतात जाऊन आलोच… मॅडम ला चहा दे तू..”

रेश्मा त्याचा गोंधळ बघून म्हणाली, “दादा.. कळतंय बरं का मला.. डोन्ट वरी..नाही सांगत तुझं गुपित कुणालाच ‌..”

अजिंक्य – “कसलं गुपित… असं काही नाही.. गप्प बस आता…चहा थंड होतोय..मी आलोच..”

रेश्मा गालातल्या गालात हसत आत गेली आणि प्रचिती ला उठवत म्हणाली, “ताई, चहा घ्या..”

प्रचिती रेश्माच्या आवाजाने जागी झाली. दोघींनी एकत्र चहा घेतला.
गप्पांच्या ओघात रेश्मा ने प्रचिती ला विचारले, “ताई, तुम्ही इतक्या सुंदर आहात…मग तुमच्या आयुष्यात कुणीतरी खास व्यक्ती नक्कीच असणार ना..”

अचानक विचारलेल्या रेश्मा च्या या प्रश्नाने प्रचिती जरा आश्चर्य चकित झाली आणि म्हणाली, “खास असं कुणी नाही… म्हणजे माझ्या मनात घर करेन असा कुणी अजून तरी भेटला नाही… मित्र मैत्रिणी भरपूर आहेत पण मी त्यांच्यासोबत आउटींग, पार्टी या सगळ्यात फारच कमी वेळा जाते त्यामुळे त्यांना वाटत माझ्यात खूप ऍटीट्युड आहे. मुळात मला माझ्याच विश्वात रमायला आवडतं.. मॉम, डॅड आणि मी इतकंच आमचं आयुष्य..पण आम्ही खूप एंजॉय करतो..मला कधी एकटेपणा जाणवलाच नाही बघ‌… आम्ही तिघेही अगदी फ्रेंडली राहतो घरी‌‌.. ”

रेश्मा हे ऐकताच मनोमन आनंदी झाली आणि म्हणाली, “आमचा अजिंक्य दादा पण असाच आहे…त्याच्या त्याच्यातच गुंतलेला असतो.. मित्र आहेत त्याचे पण दिवसात फार कमी वेळ त्यांच्यासोबत असतो तो..”

प्रचिती ला रेश्मा चे बोलणे कोड्यात टाकणारे होते.

सायंकाळी रेश्मा सोबत ती अंगणात फेरफटका मारत होती. तितक्यात रेश्मा च्या काही मैत्रिणी प्रचिती ला भेटायला आल्या. रेश्मा ने आम्हाला तुम्ही आल्याचं सांगितलं म्हणून खास भेटायला आलो मॅडम तुम्हाला म्हणत त्या प्रचिती च्या अवतीभवती जमल्या. त्यांचा उत्साह बघून प्रचिती ला मनोमन खूप आनंद झाला. आपण या सगळ्यांसाठीच किती खास आहोत हा विचार तिला सुखावुन गेला.

रात्री जेवताना प्रचिती अजिंक्य ला म्हणाली, “उद्या सकाळी डोंगरावर मॉर्निंग वॉक साठी जायचं ना..रेश्मा आणि आई ला सोबत घेऊन जाउया..तितकीच अजून मज्जा येईल..”

तिच्या आग्रहाखातर रेश्मा लगेच तयार झाली यायला पण अजिंक्यची आई म्हणाली, “मला नाही बाळा चढा उतरायला जमणार इतकं.. तुम्ही तिघे जाऊन या…”

ठरल्याप्रमाणे दुसऱ्या दिवशी प्रचिती, रेश्मा आणि अजिंक्य पहाटेच डोंगरावर जायला निघाले. रेश्मा सोबत असल्याने प्रचिती आणि रेश्माच्या गप्पा मस्त रंगल्या होत्या. अजिंक्य मात्र गुपचूप दोघींच्या सोबतीने चालत होता.
रेश्मा त्याची खोडी काढत म्हणाली, “दादा..तू पण आमच्या गप्पांत सामिल झाला तर चालेल बरं का..हो ना प्रचिती ताई..”

प्रचिती – “हो मग… तसंही आज अजिंक्य फार गुपचूप आहे..एक शब्दही बोलला नाहीत तुम्ही..”

रेश्मा – “मी आले तुमच्या सोबत म्हणून राग आला की काय दादा तुला…”

अजिंक्य – “गप गं रेश्मा…उगाच आपलं काहीतरी.. तुम्ही दोघी इतक्या बोलत होत्या की मला मध्ये काही बोलायला चान्स मिळालाच नाही..”

त्यावर तिघेही खदाखदा हसले. अजिंक्य हळूच प्रचिती च्या हसर्‍या चेहर्‍याकडे बघत राहीला आणि ते नेमके रेश्मा ने घेरले.

खोकल्याचे नाटक करत ती अजिंक्य ला म्हणाली, “आजची सकाळ खूपच छान आहे ना दादा‌… व्हेरी व्हेरी व्हेरी…..गुड मॉर्निंग झाली बघ…”

अजिंक्य ला तिच्या बोलण्याचा अर्थ लगेच कळाला. तो काहीही न बोलता समोर बघत वरवर चालत राहीला. मागोमाग रेश्मा आणि प्रचिती होत्याच. काही वेळातच तिघेही डोंगरावर पोहोचले. वरून बघितल्यावर सकाळचे दृष्य फारच सुंदर दिसत होते. झाडांवरच्या पक्ष्यांचा किलबिलाट, गार वारा, हिरव्यागार झाडांमागून डोकावणारी कोवळी सुर्य किरणे… सगळं बघून प्रचिती अगदी आनंदाने गोल गिरकी घेत म्हणाली, “सो ब्युटीफूल… उगवत्या सूर्याला बघून काय मस्त वाटतंय ना…”

अजिंक्य प्रचिती ला बघत म्हणाला, “खरंच…व्हेरी ब्युटीफूल…..(जरा ब्रेक घेऊन) सुर्योदय बरं का…”

रेश्मा त्याला बघून खदखद हसली आणि सुर्याकडे बोट दाखवून म्हणाली, “दादा…. सुर्योदय तिकडून होतोय..”

प्रचिती मात्र तिच्याच विश्वात रमून निसर्गसौंदर्य अनुभवत होती.

तिघांनी एकत्र छान वेळ घालवला, प्रचिती ने या क्षणांना तिच्या कॅमेरात कैद केले.

दुपारी प्रचिती आणि अजिंक्य शेतात आले. प्रचिती ने अजिंक्य कडून फुलांविषयी सगळी माहिती जाणून घेतली, फोटो घेतले. सगळी माहीत लॅपटॉप मध्ये रिपोर्ट ला ऍड केली.

सकाळी डोंगरावर मॉर्निंग वॉक, दिवसभर फुलांच्या रिसर्च चा सगळा अभ्यास नंतर सायंकाळी नदीकाठी जाऊन गप्पा मारत बसायचं असा जणू दोघांचा दिनक्रम झाला होता. अजिंक्य प्रचिती च्या नकळत तिलाच बघत असायचा, मनात तिचाच विचार यायचा, त्याला मनोमन ती आवडायला लागली होती पण दुसऱ्या क्षणी भानावर येत तो स्वतःशीच बोलायचा “अज्या, तू कुठे अन् मॅडम कुठे..तू इकडे शेतकरी आणि मॅडम इतक्या शिकलेल्या डॉक्टरेट पदवी साठी तयारी करत..तू गावात राहणारा तर मॅडम मुंबईत राहणार्‍या… त्यांच्या विषयी असा विचार सुद्धा करू नकोस…”

स्वतःची समजूत काढतच तो मनोमन निराश सुद्धा व्हायचा.

अशातच आठवडा कसा संपत आला प्रचिती ला कळत नव्हते. आज सायंकाळी तिला परत मुंबईला निघायचं होतं.

अजिंक्य सकाळपासूनच अगदी निराश झाला. उद्यापासून प्रचिती मॅडम इथे नसणार…परत कधी भेटणार किंवा कदाचित भेटणार सुद्धा नाही यानंतर या विचाराने तो बेचैन झाला. त्याची मनस्थिती रेश्मा ने ओळखली.

क्रमशः

कथा मोठी असल्याने भागांमध्ये लिहीत आहे. कथेचा पुढचा भाग लवकरच.

कथेचा हा भाग कसा वाटला, पुढे काय होणार याची उत्सुकता वाढली की नाही हे नक्की कळवा 😊

© अश्विनी कपाळे गोळे

फुलराणी ( आगळीवेगळी प्रेमकथा)- भाग पहिला

“प्रचिती, अगं जाशील ना बरोबर तू एकटी? नाही म्हणजे अगदीच ग्रामीण भागात पहिल्यांदाच जाते आहेस ना म्हणून जरा काळजी वाटली..त्यात तिथे आठवडाभर राहणार, तेही परक्या घरी.. खाण्यापिण्याची नीट सोय होणार की नाही काय माहीत..” प्रचिती ची आई तिला काळजीच्या सुरात प्रश्न विचारत होती.

“डोन्ट वरी माय डियर मॉम…मी अगदी व्यवस्थित जाऊन परत येते.. आणि तुला सांगितलं ना, राहण्याची सोय मिस्टर अजिंक्य नी केली आहे त्यांच्याच फार्म हाऊसवर.. त्यांच्याच फ्लॉवर फार्म मध्ये माझा प्रोजेक्ट आहे.. ते सगळे तिथेच राहतात सो डोन्ट वरी..” प्रचिती तिची बॅग भरत आईशी बोलत होती.

“ते सगळं ठीक आहे गं पण ते मिस्टर अजिंक्य पण तुला अनोळखीच ना.. म्हणजे फोन वर दोन तीन वेळा बोललीस तितकीच ती ओळख..मी पण आले असते बघ तुझ्या सोबत पण नेमकं पप्पा कामानिमित्त बाहेरदेशात गेलेत आणि इथला फॅक्टरी चार सगळा लोड माझ्यावर आहे सध्या..” – आई.

प्रचिती ने आईला कडकडून मिठी मारली आणि म्हणाली, “किती काळजी करतेस मॉम तू..मी आता मोठी झाली ना, मी नीट काळजी घेईन माझी आणि काहीही वाटलं ना तर लगेच परत येईल बघ..ओके.. नाऊ स्माइल प्लीज..”

प्रचितीने PhD साठी फुलांवर रिसर्च करायचं ठरवलं होतं. निसर्गावर भरभरुन प्रेम होतं तिचं, त्यातही फुलांवर जास्तच… लहानपणापासून मुंबईत वाढलेली, श्रीमंत घरातील एकुलती एक मुलगी, दिसायला अतिशय सुंदर, मध्यम बांधा, खांद्यापर्यंत केसांचा शोभेसा हेअरकट, चेहर्‍यावर आत्मविश्वासाचे तेज. प्रचिती रात्रीच्या स्लीपर कोच ने ठरलेल्या गावी जायला निघणार होती. तिथे अजिंक्यची निरनिराळ्या फुलांची शेती होती. इंटरनेट वरून अजिंक्य च्या फ्लॉवर फार्म विषयी माहिती काढून त्याच्याशी संपर्क करत प्रचिती ने तिचा प्रोजेक्ट त्याच्या फार्म वर करायचं ठरवलं होतं.

निघताना तिने अजिंक्य ला फोन केला. अजिंक्य ला ती पहिल्यांदाच भेटणार होती. स्लीपर कोच थांबेल त्या ठिकाणाहून अजिंक्यचे फार्म जवळपास वास किलोमीटर अंतरावर होते. त्या ठिकाणी अजिंक्य प्रचिती ला घ्यायला येणार होता.

आपल्या मेहनतीने उभ्या केलेल्या या फुलांच्या शेतीवर रिसर्च करायला मुंबई वरून मॅडम येणार म्हणून तो पहाटेच उठला. आंघोळ वगैरे करून कडक इस्त्री केलेला फिटींगचा पांढराशुभ्र शर्ट , डार्क निळ्या रंगाची जिन्स घालून तो तयार झाला. प्रचिती आठच्या सुमारास पोहोचणार असं माहीत असूनही तो प्रचिती पोहोचण्याच्या तासभर आधीच तिची वाट बघत स्टॉपवर उभा होता.

काही वेळातच लांबून बस येताना दिसली तसाच तो जरा सतर्क झाला आणि एकटक बसकडे बघत उभा राहिला. क्षणातच त्याच्यासमोर बस येऊन थांबली आणि प्रचिती त्यातून उतरली. अजिंक्य अजूनही तसाच उभा होता, प्रचिती ला समोर बघताच तो नकळत तिला बघतच राहिला. अगदीच फिटींगचा लालचुटुक स्लीवलेस कुर्ता, ऑफव्हाईट लेगीन्स, गोरापान रंग, कोरीव बोलके डोळे, लालचुटुक नाजूक ओठ, चेहर्‍यावर भूरभुरणारी केसांची बट.
इतकी सुंदर मुलगी प्रत्यक्षात जणू तो पहिल्यांदाच बघत होता. तिला बघत मनातच तो पुटपुटला, “आईशप्पथ… अप्सरा बघतोय का काय मी.. टिव्हीवर नट्या असतात तशाच दिसतात प्रचिती मॅडम तर..”

प्रचिती हळूहळू तिची भलीमोठी बॅग सांभाळत त्याच्याकडेच येत होती. जरा जवळ येऊन ती, “हाय.. तुम्हीच मिस्टर अजिंक्य ना?” म्हणताच तो भानावर आला. काय बोलावं त्याला क्षणभर का,तर नव्हतं. गोंधळलेल्या अवस्थेत तो म्हणाला, “अ…अ…हो..हो..मी अजिंक्य… अजिंक्य पाटील…”

प्रचिती ने गोड स्माइल देत हात पुढे केला आणि म्हणाली, “हाय..मी प्रचिती चिटणीस…तशी फोन वर ओळख झाली आपली..”

अजिंक्यने थरथरत्या हाताने तिच्या पुढे केलेल्या हाताला हात देत हाय हॅलो केले..काय बोलावं त्याला कळत नव्हतं. दुसर्‍याच क्षणी तो स्वतः लाच म्हणाला, “अज्या‌..अरे असा काय करतोय..त्या मॅडम आहेत.. कामानिमित्त आल्या आहेत.. पाहुण्या आहे आपल्या..काय काय विचार करतोय तू त्यांच्याविषयी..काय म्हणतील मॅडम…”

अजिंक्य भानावर येत म्हणाला, “मॅडम, दमल्या असणार ना तुम्ही प्रवास करून..चला निघूया घरी जायला..द्या बॅग
इकडे..” अजिंक्य प्रचिती ची बॅग स्वतः कडे घेत म्हणाला.
बाजुला उभी केलेल्या अजिंक्यच्या गाडीतून दोघेही घरी जायला निघाले. वाटेत रस्त्याच्या दुतर्फा हिरवीगार झाडे, गार वारा, रम्य निसर्ग दृष्य बघताच प्रचितीचे मन अगदी प्रसन्न झाले.

प्रचिती- “काय मस्त वातावरण आहे ना… खरं सांगायचं तर हे सगळं पहिल्यांदाच अनुभवते आहे मी.. अंगातला सगळा शीण निघून जातो खरंच अशा मोकळ्या हवेत…”

अजिंक्य- “काय सांगता मॅडम, म्हणजे… पहिल्यांदाच बघताय होय तुम्ही हे सगळं..हे तर काहीच नाही अजून जाम भारी बघा आमचा गाव..गावालगत नदी आहे, जवळच काही डोंगररांगा आहेत.. हिरवीगार शेती आहे… तुम्हाला नक्कीच आवडेन बघा..”

प्रचिती – “वाह इंटरेस्टिंग…फार धमाल आहे तर मग इकडे… आणि हो, मला‌ मॅडम मॅडम काय म्हणताय..प्रचिती म्हणा …मी काही मॅडम नाही हो.. आणि बिनधास्त तू म्हंटलं तरी चालेल..अहो जाहो नको…”

अजिंक्य- “अहो पाहुण्या आहात तुम्ही.. असं एकेरी नावाने कसं बोलवायचं तुम्हाला…प्रचिती मॅडम म्हणतो हवं तर..”

प्रचिती त्यावर खळखळून हसत म्हणाली, “बरं…”

अजिंक्य ला काय बोलावं कळत नव्हतं. जरा विचार करून तो म्हणाला, “प्रवासात त्रास नाही ना झाला तुम्हाला..आता घरी गेल्यावर खाऊन आराम करा मस्त..आई तुम्ही येणार म्हणून सकाळीच सगळ्या तयारीला लागली असणार बघा..मी तर पहाटेच उठून आलो इकडे..परक्या गावात तुम्हाला वाट बघत बसायला नको ना म्हणून..”

बोलून झाल्यावर अजिंक्य जीभ चालत मनातच पुटपुटला, “जरा जास्त बोलून गेला का काय अज्या तू..”

प्रचिती – “अरे बापरे.. माझ्यामुळे उगाच त्रास झाला ना तुम्हाला..घरी पण सगळ्यांना सुद्धा..”

अजिंक्य लगेच तिचे वाक्य तोडत म्हणाला,”नाही नाही… अजिबात नाही..उलट सगळे आतुर आहे तुम्हाला भेटायला.. तुमच्या स्वागताला…धाकटी बहीण रेश्मा तर जाम उत्साहात आहे..”

काही वेळातच दोघेही घराजवळ पोहोचले. गाडीतून खाली उतरताच प्रचिती चौफेर नजर फिरवत बघतच राहीली. निळेशार आकाश, दूरपर्यंत पसरलेली रंगीबेरंगी फुलांची शेती, ठराविक जागी फुलांच्या निगराणी साठी केलेले शेड, शेताच्या लगतच दुमजली फार्म हाऊस, त्याच्या चहुबाजूंनी हिरवीगार झाडे…

अजिंक्यची बहीण रेश्मा धावतच गाडी जवळ येत म्हणाली, “नमस्कार मॅडम, मी रेश्मा.. अजिंक्य दादाची धाकटी बहीण..वेलकम बरं का आमच्या गावात..या ना…”

तिच्या आवाजाने प्रचिती भानावर येत म्हणाली, “हाय रेश्मा..हो अजिंक्य नी सांगितलं मला तुमच्याविषयी आताच गाडीतून येताना.. प्लीज तू तरी मॅडम नको म्हणू.. हवं तर ताई म्हण..”

रेश्मा- “ओके प्रचिती ताई..चला जाऊया आत..”

त्यावर दोघीही हसल्या.
प्रचिती- “हो हो..जाऊया…एक मिनीट हो, बॅग तितकी घेते मी..”

अजिंक्य – “घेतो की बॅग मी..चला तुम्ही..”

प्रचिती – “नको नको..घेते मी…”

रेश्मा प्रचिती चा हात धरून म्हणाली, “ताई, तुम्ही चाल… बॅग आणतो दादा…😉”

 

क्रमशः

कथा मोठी असल्याने भागांमध्ये लिहीत आहे.

पुढचा भाग लवकरच पोस्ट करू😊

कथेचा हा भाग कसा वाटला ते नक्की कळवा 😊

© अश्विनी कपाळे गोळे

 

अन् पुन्हा नव्याने फुलला संसार…#प्रेमकथा

“समिधा…..समिधा……समिधा, अगं लक्ष कुठे आहे तुझं..मी काय विचारतेय? चहा घ्यायला जायचं ना? कोणत्या विश्वात रमली आज ऑफिसला आल्या आल्या..चल पटकन..”
समिधा ची मैत्रिण प्रिया तिच्या खांद्यावर हात ठेवून आवाज देत म्हणाली.

प्रियाच्या आवाजाने भानावर येत दचकून समिधा म्हणाली, “अ..हो..हो..जाऊया ना..चल… अगं नकळत विचारांमध्ये अशी गुंतले की कळालच नाही तू कधी आलीस ते..”

दोघीही चहा घ्यायला कॅन्टीन मध्ये निघाल्या. समिधा आज जरा अस्वस्थ आहे बघून प्रिया तिला म्हणाली, “समिधा, कशाचा विचार करते आहेस..सगळं ठीक आहे ना..काय झालंय..”

समिधा- “प्रिया, अगं अनिकेत ने बहुतेक आपलं ऑफिस जॉइन केलंय..आज मी पार्कींग मध्ये लिफ्टची वाट बघत उभी होते तेव्हा तिथे मला तो दिसला. आम्ही दोघंही असं अचानक एकमेकांसमोर आल्याने ना फारच वेगळं वाटलं… तो दिसल्या पासून ना मन अगदी अस्वस्थ झालंय..तुला माहित आहे ना मला भूतकाळातून बाहेर पडताना किती त्रास झाला.. कसं बसं सावरलं मी स्वतःला आणि आज हा असा परत माझ्यासमोर आल्यावर परत नको असताना‌ही माझं मन भूतकाळात भरकटत आहे ..”

प्रिया – “काय? त्याला माहीत होते का तू आता इथे नोकरी करते ते.. म्हणजे मुद्दाम तर इथे आला नाही ना तो..”

समिधा – “मला तरी असं वाटत नाही..कारण आमचा डिव्होर्स झाला त्यानंतर आम्ही जराही संपर्कात नाही इतकंच काय तर आमचे कॉमन मित्र मंडळ जे होते त्यांच्याशी सुद्धा माझा काहीच कॉन्टॅक्ट नाही आणि मी हे ऑफिस जॉइन केले हे घरच्यांना सोडून कुणालाही माहीत नव्हते..मुळात ते मला कुणालाच कळू द्यायचे नव्हते.. आणि अनिकेत तरी आता मुद्दाम कशाला माझ्या मागावर येणार ना..आमचे मार्ग वर्षभरापूर्वीच वेगळे झालेत..”

प्रिया – “समिधा, अगं मग झालं ना..सोड त्याचा विचार..त्यालाही कदाचित माहिती नसेल तू इथे अशी अचानक दिसशील ते..केवळ योगायोग म्हणून सोडून दे..नको लक्ष देऊ..अनोळखी समजून दुर्लक्ष कर..”

समिधा काहीही न बोलता चहाचा घोट घेत होती आणि परत समोरच्या काउंटरवर तो उभा दिसला…अजूनही तो तसाच हॅंडसम, अगदी नीटनेटके  रहाणीमान..समिधा क्षणभर त्याला बघतच राहिली आणि पटकन भानावर येत स्वतःशीच मनातल्या मनात बोलू लागली, “मी का त्याला बघते आहे..तो आता फक्त एक अनोळखी व्यक्ती आहे माझ्यासाठी..पण आता हा नेहमीच असा मला दिसत राहणार आणि मग मी अशीच…नाही नाही..समिधा मूव्ह ऑन..”

प्रिया काही तरी सांगत होती, बोलत होती पण समिधाचे तिच्याकडे जराही लक्ष नव्हते. समिधा डेस्क वर आली , इमेल चेक करून आजच्या कामाचे प्लॅनिंग केले पण आज कामात तिचं लक्षच लागत नव्हतं. नकळत ती भूतकाळात जाऊन पोहोचली.

समिधा आणि अनिकेत कॉलेजला असल्यापासून एकमेकांवर अगदी जिवापाड प्रेम करायचे. समिधा सुखवस्तू कुटुंबात वाढलेली एकुलती एक मुलगी, दिसायला सुंदर, उंच कमनीय बांधा, गव्हाळ वर्ण, नीटनेटके आणि जरा मॉडर्न रहाणीमान असलेली समिधा बघता क्षणी कुणाच्याही नजरेत बसेल अशीच. अनिकेत साधारण परिस्थितीत लहानाचा मोठा झाला, दिसायला अगदीच हॅंडसम हिरो, उंचपुरा त्यात पिळदार शरीरयष्टी त्यामुळे कॉलेजमध्ये अनेक मुलींचा क्रश होता तो. समिधाला तो खूप आवडायचा आणि त्यालाही समिधा पहिल्यांदा बघताक्षणीच आवडलेली. त्यानेच पुढाकार घेऊन मग मैत्रीचा हात पुढे केला आणि नंतर मैत्रीचे रुपांतर प्रेमात व्हायला फारसा वेळ लागला नाही. समिधाचा क्रश असणार्‍या अनिकेत ने तिला प्रपोज केले तो क्षण तर तिच्या आयुष्यातील सर्वात खास क्षण होता. दोघेही एकमेकांच्या प्रेमात आकंठ बुडालेले होते. तिला त्याच्या एकंदरीत परिस्थिती विषयी कल्पना होती, त्याच्या सहवासात अगदी झोपडीत सुद्धा रहायला तयार होती ती. त्याचेही तिच्यावर तितकेच प्रेम होते, समिधाला अगदी जिवापाड जपायचे असाच त्याचा गोड प्रयत्न असायचा नेहमी. कॉलेज नंतर दोघांनाही नोकरी मिळाली आणि आता लग्नासाठी घरी बोलायचे त्यांनी ठरविले. समिधाच्या आई बाबांना अनिकेत विषयी काहीच प्रोब्लेम नव्हता शिवाय समिधाच्या निवडीवर त्यांचा विश्वास सुद्धा होता. अनिकेत च्या घरी मात्र श्रीमंत घरातील मुलगी समिधा, आपल्या घरात रुळणार की नाही, रितीरिवाज, मानपान समजून घेत घरच्यांना बरोबर घेऊन संसार चालवेल की नाही याची काळजी होती, त्यांनी अनिकेत ला बोलूनही दाखवले पण दोघेही आपापल्या मतांवर ठाम आहे बघून ते या लग्नाला तयार झाले.

घरच्यांच्या आणि मित्रमंडळींच्या उपस्थितीत दोघांचे लग्न झाले. दोघेही खूप आनंदात होते, त्यांचं प्रेम आता नात्यात बदललं होतं. अगदी लव्ह बर्ड सारखे हे गोड जोडपे होते. अनिकेत तिला अगदी राणी सारखं ठेवायच्या प्रयत्नात असायचा पण आता प्रेमा सोबतच जबाबदारी वाढली होतीच, संसाराला सुरुवात झाली होती.
दोघांचेही कुटुंब राहायला एकाच शहरात त्यामुळे समिधाला लग्नानंतर सुरवातीला फार काही वेगळे वाटले नाही पण हळूहळू नोकरी आणि घराची जबाबदारी सांभाळताना तिची फार चिडचिड व्हायला लागली. घरकामाला बाई असली तरी लहानसहान कामे पडायचीच पण समिधाला त्याची फारशी सवय नसल्याने तिला फार काही लोड झेपायचा नाही, सासूबाई मदतीला असायच्या पण आता जबाबदारी वाढलेली होतीच. पाहुण्यांचे येणे जाणे, सणवार असं सगळं रूटीन सुरू झालं. त्यात अनिकेतच्या घरातील सगळ्यांना समजून घेत त्यानुसार जरा जुळवून घेत संसार करताना अनिकेत आणि ती एकमेकांना फारसा वेळ देऊ शकत नव्हते. आता तर विकेंडला मूव्ही बघणे, शॉपिंग करणे , फिरणे सगळंच फार कमी झालेलं. अनिकेत दिवसभर त्याच्या कामात गुंतलेला असायचा, आता फक्त रात्रीच काय तो वेळ दोघांना एकत्र घालवायला मिळायचा. समिधा अचानक बदललेल्या या परिस्थितीला, जबाबदारीला जाम कंटाळली होती. अनिकेत नी तिला जरा समजून घेत आठवड्यात एक दिवस तरी पूर्णपणे तिच्यासाठी द्यावा असं तिला वाटे, ती त्याच्यावर चिडायची, रडायची, तुझं आता माझ्यावर प्रेमच राहीलं नाही म्हणत अनिकेत कडे पाठ फिरवून रडत रडत झोपी जायची. सुरवातीला तो तिची समजूत काढून तिला शांत करायचा पण समिधा ची वाढती चिडचिड बघून तोही रागाच्या भरात उलट काहीतरी बोलून जायचा. लग्नाला सहा महिने सुद्धा झाले नसतील तर दोघांचे भांडणं सुरू झाले मग कितीतरी वेळा समिधा रागारागाने आई बाबांकडे निघून जायची‌. अनिकेत बरेचदा तिला समजवायला जायचा, तिला परत घरी घेऊन यायचा पण काही दिवसांनी परत तेच घडत होतं..

अनिकेत च्या आई-बाबांना वाटलं, आपल्यामुळे दोघांना त्यांची स्पेस मिळत नसावी म्हणून ते सुद्धा गावी राहायला गेले पण त्यांच्या गावी जाण्याने प्रश्न सुटला नाही. समिधा मुळे आई बाबांना गावी जाऊन राहावं लागतंय ही गोष्ट अनिकेतला खटकत होती. दोघेही एकत्र असले तरी मनाने मात्र दुरावत चालले होते, संवाद संपत चालला होता.
दिवसेंदिवस अनिकेत आणि समिधा मध्ये मतभेद इतके वाढत गेले की एक दिवस समिधाची चिडचिड बघून अनिकेत बोलून गेला, “समिधा, मला ना तुझं काही कळतच नाहीये..तुझ्यामुळे आई बाबा गावी राहायला गेले…तरी तुझं समाधान झालं नाही..तुला नक्की काय हवंय हे तरी सांग..मला आता तुझ्या चिडचिडेपणाचा, भांडणाचा जाम कंटाळा आलाय..मला प्लीज शांत राहू दे..”

अनिकेतचे बोलणे समिधाच्या मनाला खोलवर वार करून गेले. ती परत एकदा रागाच्या भरात आई बाबांकडे निघून गेली ती कायमचीच..नंतर अनिकेत सुद्धा पूर्वी प्रमाणे तिची समजूत काढायला आला नाही. समिधाने महीनाभर वाट बघितली आणि वेगळं व्हायचा निर्णय घेतला. अनिकेत ने त्यावर जराही आक्षेप घेतला नाही, तो अगदी सहजपणे डिव्होर्स साठी तयार झाला ही गोष्ट समिधाच्या मनाला खूप लागली. दोघांचा अहंकार, गैरसमज यापुढे घरच्यांचे ही काहीच चालले नाही. शेवटी दोघे कायद्याने वेगळे झाले.

या सगळ्याचा मानसिक त्रास दोघांनाही झाला. त्यातून बाहेर पडण्यासाठी समिधाने नोकरी बदलली, नविन लोकांच्या सानिध्यात राहून वेळेनुसार सगळ्यातून बाहेर पडायचं ठरवलं पण आज अनिकेत अचानक समोर आला आणि ती परत नकळत भूतकाळात शिरली.

जुन्या आठवणींच्या विश्वात रमली असतानाच मॉनिटरवर कुणाचं तरी पिंग आलं. बघते तर अनिकेत ने “हाय समिधा..हाऊ आर यू..” असं पिंग केलेलं.
त्याच पिंग बघून समिधाच्या डोळ्यात चटकन पाणी आले.

अनिकेत ला काहीही रिप्लाय नको द्यायला असा विचार करत मनातल्या मनात समिधा पुटपुटली, “नको ना रे परत नेऊ मला भूतकाळात… मनाच्या कोपऱ्यात सगळ्या आठवणी अजूनही ताज्या आहेत… आता कुठे मी भूतकाळातून बाहेर पडू बघत होते आणि तू परत समोर आलास आज..आता असं बोलायला सुरुवात करशील आणि मी परत नकळत तुझ्यात गुंतले तर…..नाही नाही… अनिकेत प्लीज नको घेऊन जाऊस मला भूतकाळात..”

अनिकेत ला काहीही रिप्लाय न देता तिने कामाला सुरुवात केली. दुपारी लंच टाईम मध्ये परत तो समोर आलाच, नजरानजर झाली आणि परत ती भावनिक झाली.

दुसऱ्या दिवशी परत ऑफिसच्या कम्युनीकेटर वर त्याचं “हाय..गुड मॉर्निंग..” असं पिंग आलं. शेवटी न राहवून तिने “हाय..” म्हणत रिप्लाय दिला.

लगेच त्याने एकामागोमाग एक पाच सहा मेसेज केले पण तिच्या पाणावलेल्या डोळ्यांनी ते अंधूक दिसत असतानाच तिने ती चॅट विंडो बंद करून मोठा श्वास घेतला, जणू वर्षभर त्याच्या विरहात मनी दाटलेल्या भावना आज नकळत अश्रू रुपात ओघळायला लागल्या होत्या.
अश्रूंना आवरत ती वाशरूम मध्ये निघून गेली, चेहर्‍यावर पाणी मारून जरा फ्रेश होऊन आली आणि कामाला लागली पण त्याचा विचार नको म्हंटलं तरी डोक्यातून जात नव्हता. का आला असेल हा परत माझ्या आयुष्यात ? का प्रयत्न करतोय आता बोलायचा…काही बोलायचं बाकी आहे का खरंच आता? नाही त्याला जाब विचारावा लागेल नाही तर मला इथे कामात कधी लक्षच लागणार नाही…
तिने चिडून त्याला पिंग केले , “मला तुला भेटायचंय… कॅन्टीन मध्ये येशील?”

त्याचा लगेच रिप्लाय आला, “हो नक्की.. साडेतीन ला भेटुया..?”

“ओके..” तिने रिप्लाय दिला.

साडेतीन वाजता समिधा कॅन्टीन मध्ये गेली तर अनिकेत तिची वाट बघत बसलेला होता. ती त्याच्या समोरच्या खुर्चीवर जाऊन बसली आणि म्हणाली, “वेळेआधीच आलास..”

“नाही तसं काही नाही.. आत्ताच आलोय मी…कशी आहेस समिधा..”

“हा प्रश्न विचारून नक्की काय जाणून घ्यायचं आहे तुला…”

“असो.. कॉफी घेणार..?” – अनिकेत

समिधाने यावर काहीही उत्तर दिले नाही. तिचा नाराज सूर, उदास चेहरा बघून अनिकेत उठून गेला आणि दोन कप कॉफी घेऊन आला.

“थ्यॅंक्स…मला जरा बोलायचं आहे तुझ्याशी..”

“समू..मला पण खूप काही बोलायचं आहे गं…एकदा संधी निघून गेली आणि सगळं विस्कटलं…नको असताना..”

“समू..? समिधा नाव आहे माझं..समू फक्त एकच व्यक्ती म्हणायचा, ज्याचं माझ्यावर खूप प्रेम होतं आणि माझंही त्याच्यावर.. बाकी कुणी समू म्हंटलेलं नाही आवडत मला.. ”

“तो मीच होतो ना गं…तुझा अन्नू….
समू…. सॉरी… ‌‌समिधा, मी खूप मिस केलं गं तुला‌.. असं नको होतं व्हायला…तू आयुष्यातून निघून गेलीस आणि सगळं विस्कटलं.‌.कामात लक्ष लागत नव्हतं, वारंवार चुका होत गेल्या.. माझी जी एक इमेज तयार झाली होती ना कंपनीत, ती लगेच धुळीला मिळाली माझ्या सततच्या चुकांमुळे..तीन महिने नुसताच ताणतणाव..शेवटी नोकरी गेली…
खरं सांगायचं तर आपल्या डिव्होर्स नंतर अगदी शून्य झालेलं माझं आयुष्य..
माझी अवस्था बघून आई बाबा सतत काळजीत होते..खरं तर ह्या सगळ्याला मीच जबाबदार होतो ना गं.. माझ्याच चुकांची शिक्षा मी भोगली‌…
मला तू परत हवी होतीस.. खूप शोधायचा प्रयत्न केला.. तू जुनी कंपनी सोडून गेलीस इतकंच कळालं… हातात नोकरी नव्हती.. आयुष्यात तू नव्हतीस..एक क्षण असं वाटलं संपवून टाकावं सगळं एका क्षणात पण कसंबसं स्वतः ला सावरून तुझा शोध घेतला..तू इथे नोकरी करतेस कळालं त्यानंतर या कंपनीत नोकरी मिळावी यासाठी खूप प्रयत्न केले..खरं तर तुझ्यापर्यंत पोहोचण्यासाठी…”

समिधाच्या डोळ्यातून अश्रु टपकत होते. इकडे तिकडे बघत तिने डोळे पुसले आणि म्हणाली, “माझा डाऊट खरा निघाला तर..मला वाटलेच होते तू माझा पाठलाग करत आलास इथे‌‌..मला त्रास द्यायला…तुला काय पोरखेळ वाटतो काय रे सगळा… कोर्टाने संधी दिली होती ना.. तेव्हा तुला मी नको होते…तेव्हा का नाही माघार घेतलीस डिव्होर्स घेण्यापासून… आणि तुला काय वाटते,त्रास फक्त तुला झाला..मलाही मन आहे…त्रास मी सुद्धा सहन केलाच ना.. चूक
माझीही होतीच.. चिडचिड व्हायची मला खूप, सगळं आयुष्य अचानक बदललं होतं लग्नानंतर…नव्हती मला कधी सवय ऍडजस्ट करायची पण तू समजून घेत प्रेमाने डोक्यावरुन हात फिरवला असतास ना तर जुळवून घेत गेले असते मी वेळेनुसार..सवय झाली असती मला सगळ्या गोष्टींची पण लग्नानंतर तू माझा अन्नू राहीला नव्हतास..तू नवरा झाला होतास माझा..मी ही चुकले, मलाही मान्य आहे पण आपलं ठरलं होतं ना, एकमेकांच्या चुका सुधारत समजून घेत आयुष्यभर साथ द्यायचं.. त्या फक्त लग्नाआधी घेतलेल्या आणाभाका म्हणाव्या का?”

“समू, आय नो..पण तेव्हा नाही कळालं गं..जेव्हा चुक उमगली तेव्हा खूप उशीर झाला होता…मला कळायला हवं होतं तुझं मन त्या क्षणी…तू माझ्यासाठी सगळं सोडून आलेली पण नवीन परिस्थितीत जुळवून घेताना मी तुझी साथ द्यायला हवी होती.. सॉरी समू..खरंच चुकलो गं मी… तुझ्यावर आजही तितकंच प्रेम आहे समू माझं…प्लीज मला एक संधी दे..मला माफ कर.. आपण सगळं नीट करूया… प्लीज माझ्या आयुष्यात परत ये..मी नाही जगू शकत गं तुझ्याशिवाय.. आणि हे फक्त म्हणत नाहीये मी, अनुभवलं आहे मी…प्लीज समू…कमी बॅक..”

“अनिकेत सगळं इतकं सोपं नाहीये…मी यातून कशी बाहेर पडले माझं मलाच माहीत… कित्येक रात्री रडत रडत जागले मी तुझ्या आठवणीत… झोपेच्या गोळ्या खाव्या लागल्या मला.. रात्र रात्र झोप लागत नव्हती…कामात लक्ष लागत नव्हतं… वाटायचं, ज्याच्यावर प्रेम केलं तो असा कसा वागू शकतो…माझ्या अल्लड हट्टी स्वभावाची जाणिव असताना लग्न केलंस पण नंतर समजून घेणारा अन्नू कुठेतरी हरवला होता…माझी अवस्था बघून आई सतत लक्ष ठेवून असायची.. तिच्या हातांनी झोपेची गोळी द्यायची, नजरेसमोर घे म्हणायची..तिला वाटायचं मी जीवाचं काही बरं वाईट करून घेईन..त्यातही नातलग दुसऱ्या लग्नाचा प्रस्ताव घेऊन यायचे… खूप चिड यायची मला..आता कुठे जरा सगळ्यातून बाहेर पडले आणि तू परत समोर आलास..
माझं ना आता डोकं सुन्न झालंय…का आलास रे परत…” समिधा दोन्ही हात चेहर्‍यावर ठेवत म्हणाली.

“समू..मला तू परत हवी आहेस…आपण एक नवी सुरुवात करू…नाही दुखावणार गं मी परत कधी तुला.. मनात खोलवर जखम झाली आहे जी कायम मला लक्षात राहणार..अगदी शेवटच्या क्षणापर्यंत…प्लीज समू…एक संधी दे मला..”

“अनिकेत काय म्हणतील सगळे…संसार काही भातुकलीचा खेळ नहीं ना…हवं तेव्हा मांडला.. हवं तेव्हा मोडला…”

“समू, किती मॅच्युअर झालीस गं‌…किती विचार करते आहेस सगळ्यांचा..पण आता यापुढे कोण काय म्हणते आहे हे माझ्यासाठी महत्वाचं नाही समू.. माझ्यासाठी तू महत्वाची आहेस..माझी समू हवी आहे मला…आपल्या परत एकत्र येण्याने आई बाबांना आनंदच होईल असे..मला खात्री आहे तुझ्या घरी सुद्धा काही हरकत नसेल…मी माफी मागतो त्यांची..हात पसरतो हवं तर पण मला तू हवी आहेस समू..आय लव्ह यू समू…आय मिस्ड यू सो मच..”

“अन्नू तू वेडा झाला आहेस…”

“तुझ्याशिवाय खरंच वेड लागलं मला..प्लीज समू, ये ना परत… नेहमीसाठी… जन्मोजन्मी साठी… प्लीज..एक संधी दे, पहिली आणि शेवटची…”

समिधा ने भरल्या डोळ्यांनी अनिकेतच्या हातावर हात ठेवला आणि वर्षभर मनात दाटलेल्या भावना अलगद ओठांवर आणत म्हणाली, “आय मिस्ड यू टू अन्नू…प्लीज परत नको असा सोडून जाऊस मला अर्ध्या वाटेवर…”

समिधाच्या होकारार्थी उत्तराने अनिकेतच्या डोळ्यात आनंदाश्रु दाटून आले, तोंडातून शब्द फुटत नव्हता. त्याने तिचा हात हातात घेत तिच्या पाणावलेल्या डोळ्यांत बघत मानेनेच उत्तर दिले.

दोघांच्याही अश्रूंचा बांध फुटला…आता कुणी काहीही म्हणो पण एकमेकांशिवाय आयुष्य शून्य आहे तेव्हा परत एक नवी सुरुवात नक्कीच करायला हवी हा विचार करत अनिकेत आणि समिधा परत एकत्र आले.

दोघांनाही आयुष्यात मोठी ठेच लागलेली पण स्वतः च्या चुकांची जाणीव सुद्धा झाली. दोघांच्या संसाराला, नव्या नात्याला आता खर्‍या अर्थाने सुरुवात झाली.

समाप्त!!!

कथा काल्पनिक असून वास्तविक आयुष्याशी संबंधित आढळल्यास केवळ योगायोग समजावा.

© अश्विनी कपाळे गोळे

ओढ मिलनाची…( प्रेमकथा)

पहाटे पाचचा गजर झाला तशीच स्वरा लगबगीने उठून आवरायला लागली. आज खूपच उत्साहात होती स्वारी, कारणही तसेच होते. तब्बल सहा महिन्यांनंतर ती मयंकला भेटणार होती. आठ वाजता मयंक पोहोचणार तेव्हा त्यापूर्वी तयार होऊन एअरपोर्टवर जायचा तिचा प्लॅन होता. आंघोळ करून आली तशीच ओल्या केसांना सुकवत स्वतः ला आरशात निरखून बघताना तिला त्यांच्या लग्नानंतर मयंक सोबतची पहिली सकाळ आठवली.

त्या दिवशी ती अशीच नुकतीच न्हाऊन आलेली. मयंकच्या आवडीची लाल रंगाची साडी नेसून तयार झाली आणि आपल्या ओल्या केसांना सुकवत असताना मयंकने हळूच येऊन तिला मिठी मारली. अलगद तिची हनुवटी बोटांनी वर करत नव्या नवरीच्या चेहऱ्यावरचे ते तेज बघून तो क्षणभर तिला बघतच राहीला आणि ती लाजून चूर..🥰 त्याच्या नजरेला नजर सुद्धा भिडवू शकत नव्हती ती. तितक्यात तिच्या ओलसर केसांची बट गालावरुन मागे करत त्याने तिच्याकडे बघत “गुड मॉर्निंग स्वीटहार्ट” म्हणताच ती आपला चेहरा त्याच्या छातीवर लपवून कशीबशी गुड मॉर्निंग म्हणाली होती.

आजची सकाळ तिला अगदी तशीच काहीशी वाटत होती. आजही त्याचा आवडता नी लेन्थ ड्रेस घालून , हलकासा मेकअप करून ती तयार झाली.  घरात त्याच्या स्वागताची तयारी रात्रीच करून ठेवलेली तरीही सगळं नीट तर आहे याची खात्री करून ती कार घेऊन एअरपोर्टवर जायला‌ निघाली. कधी एकदा मयंकला भेटते असं झालेलं तिला.

स्वरा आणि मयंक हे एक नवविवाहित जोडपे, दोघांचे अरेंज मॅरेज. स्वरा दिसायला अतिशय नाजूक, प्रेमळ स्वभावाची एक लहर तिच्या चेहऱ्यावर स्पष्ट दिसायची. चाफेकळी नाक, बोलके डोळे तिच्या सौंदर्यात अजूनच भर पाडायचे. साधारण राहणीमान असलेली ही स्वरा बघताक्षणी कुणालाही आवडेल अशीच गोड असली तरी तिला काही तिच्या मनात घर करेल असा कुणी आजवर भेटला नव्हता शिवाय तिचा जरा लाजाळू स्वभाव सुद्धा आड यायचाच. आयटी कंपनीत चांगल्या पदावर ती नोकरीला होती. अशी ही सर्वगुणसंपन्न स्वरा मयंकला पहिल्या भेटीतच खूप आवडली.
मयंक एका इंटरनॅशनल कंपनीत नोकरीला, आकर्षक व्यक्तिमत्त्व, पिळदार शरीरयष्टी आणि चेहऱ्यावर आत्मविश्वासाचे तेज असलेला मयंक स्वराला पहिल्या नजरेत मनात घर करून गेला.

दोघांचे लग्न धुमधडाक्यात पार पडले. लग्नाला आठवडा होत नाही तोच त्याला सहा महिन्यांसाठी विदेशी जाण्याची संधी चालून आली. लग्नापूर्वी जरा कल्पना होतीच त्याला याविषयी पण इतक्या लवकर सगळ्या प्रोसेस पूर्ण होऊन लगेच जावं लागेल असं वाटलं नव्हतं. तशी कल्पना त्याने लग्नापूर्वी स्वराला दिलेली. शिवाय शॉर्ट टर्म ट्रिप असल्याने तिला घेऊन जाणे इतक्यात शक्य नव्हतेच. नुकतंच लग्न झाल्यावर हे गोड दिवस अनुभवावे अशी मनापासून खूप इच्छा असूनही त्याला स्वरा पासून काही महिने दूर जावे लागले. स्वराने त्याला याबाबत खूप समजून घेतले. सहा महिन्यांचा तर प्रश्न आहे नंतर आयुष्यभर आपण सोबत आहोतच असं तिने मोठ्या विश्वासाने त्याला म्हंटल्यावर तो तिच्या अजूनच प्रेमात पडला. फोन, व्हिडिओ कॉल वर एकमेकांना बघत सहा महिने संपले खरे पण हा काळ अगदी सहा वर्षां प्रमाणे भासलेला. आज दोघांनाही एकमेकांच्या भेटीची ओढ लागली होती.
मयंकची नजर स्वराला शोधत होती आणि स्वराची सुद्धा काही वेगळी अवस्था नव्हती.

एअरपोर्टवर पोहोचतात मोठ्या आतुरतेने ती त्याची वाट बघत होती. काही वेळातच तो समोरून येताना दिसला तशीच तिची धडधड वाढली. त्याचीही नजर तिच्यावर पडली तसाच तो एकटक तिला बघत तिच्या दिशेने येत होता. दोघांच्याही चेहऱ्यावर या भेटीचा आनंद ओसंडून वाहत होता. तो जवळ आला तशीच तिच्या हृदयाची धडधड अजूनच वाढली, नजरेनेच क्षणभर ते एकमेकांशी बोलत होते. एकमेकांच्या डोळ्यांत बघताना ती एका वेगळ्या विश्वात हरवली, त्याला डोळेभरून बघताना या भेटीची आतुरता तिच्या चेहऱ्यावर स्पष्ट दिसत होती. तो तिचे हे भाव अलदी अलगद टिपत तिचं सौंदर्य न्याहाळत होता.
“आय मिस्ड यू सो मच स्वरा..” असं मयंक अगदी मनापासून प्रेमळ भावनेने म्हणताच ती भानावर आली.
त्याच्या चेहऱ्यावर खिळलेली तिची नजर स्थिर ठेवून ती लाजतच उत्तरली , “आय मिस्ड यू टू.. चला निघूया..”

दोघेही घरी जायला निघाले. स्वरा ला कार ड्राइव्ह करताना पहिल्यांदाच बघितले होते त्याने. ती कार ड्रायव्ह करताना तिच्या चेहऱ्यावरचा आत्मविश्वास तिच्या सौंदर्यात भर पाडत होता. कधी एकदा स्वराला मिठीत घेऊ असंच काहीसं झालेलं त्यांचं. मयंक एकटक आपल्याला बघतोय हे तिला कळत होतं, तिलाही ते आवडलं होतं. दोघांना एकमेकांशी खूप काही बोलायच होत पण आनंदाच्या भरात शब्द काही सुचत नव्हते. ही गोड शांतता भंग करायला तिने कार मधला रेडिओ सुरू केला. त्यावर या क्षणाला अनुसरून अगदी योग्य गाणे लागले…

“उनसे मिली नज़र के मेरे होश उड़ गये….

उनसे मिली नज़र के मेरे होश उड़ गये….

ऐसा हुआ असर….

ऐसा हुआ असर………

ऐसा हुआ असर के मेरे होश उड़ गये‌…

उनसे मिली नज़र के मेरे होश उड़ गये…”

अगदी या गाण्या प्रमाणे तिच्या मनाची अवस्था झाली होती.
ते गाण्याचे बोल ऐकताच तिने स्वतः शीच हसून चॅनल बदलायला हात पुढे केला आणि मयंकने तिचा हात पकडून गाणे न बदलण्याचा इशारा केला. त्याच्या स्पर्शाने तिला अंगावर रोमांचक काटा आला. स्वतः चा हात पटकन बाजूला घेत ती म्हणाली, “कार ड्रायव्ह करताना असं डिस्टर्ब करू नये..”
तिच्या या वाक्याने दोघांचे प्रेमळ  संभाषण सुरू झाले.  त्याला हा क्षण खूप आवडला होता. काही वेळातच ते घरी पोहोचले. दार उघडताच घरातून येणारी सुगंधी लहर त्याला स्पर्शून गेली. हॉलमध्ये त्याच्या स्वागतासाठी तिने छान तयारी केली होती. समोरच्या टेबलावर त्याची आवडती जरबेरा ची फुले
अगदी सुंदररित्या मांडलेली होती. गुलाबांच्या पाकळ्यांनी हार्ट च्या आकार तयार केलेला होता त्यावर स्वराने लगेच ‘वेलकम बॅक स्वीटहार्ट’ लिहीलेला केक आणून ठेवला, मेणबत्त्या लावल्या. घरात सर्वत्र एक वेगळाच सुगंध दरवळत होता. दोघांचं हे घर स्वराने खूप सुंदर सजविले होते. घरात येताच त्याला अगदी प्रसन्न वाटले.
“चला आता पहिले फ्रेश होऊन या तुम्ही..” असा स्वराचा प्रेमळ आदेश मिळताच मयंक भानावर आला. फ्रेश व्हायला आत गेला तसंच त्याला अजून एक सरप्राइज मिळाले. बेडरूम मधल्या भिंतीवर स्वराने दोघांचे एकत्र घालवलेल्या काही गोड क्षणांचे फोटो लावलेले होते. लग्नापूर्वीची दोघांची पहिली कॉफी डेट पासून ते मयंकला एअरपोर्टवर सोडायला गेल्यावर काढलेला सोबतचा फोटो असा त्यांचा आतापर्यंतचा प्रेमाचा सगळा प्रवास फोटो बघून परत एकदा त्याच्या नजरेखालून गेला.
तो फ्रेश होऊन आला‌. इकडे स्वरा स्वतः च्या हातांनी बनविलेला त्याच्या आवडीचा नाश्ता , चहा, केक कटींग साठीची सगळी तयारी करत होती. तो तिला न्याहाळत तिच्याजवळ आला आणि क्षणाचाही विलंब न लावता अलगद त्याने तिला मिठीत घेतले. या क्षणासाठी किती वाट बघावी लागली असंच काहीसं झालेलं त्यांचं. तिनेही तिचा चेहरा त्याच्या छातीवर ठेवला. त्याची मिठी हीच आपल्यासाठी सगळ्यात सुरक्षित जागा आहे याची तिला परत एकदा जाणिव झाली. सहा महिन्यांचा दुरावा आता संपला होता, एकमेकांच्या भेटीसाठी आतुर झालेल्या दोघांसाठी हा खूप खास क्षण होता. हळूहळू दोघांची मिठी घट्ट होत गेली, हृदयाची स्पंदने वाढतच गेली. त्याने हळूच तिचा चेहरा आपल्या बोटांनी वर करून तिच्या कपाळावर आपले ओठ टेकवले तशीच ती शहारून परत त्याच्या मिठीत शिरली.

दोघांच्या प्रेमाला , संसाराला आज खर्‍या अर्थाने सुरुवात झाली.

अशी ही दोघांच्या आतुर भेटीची प्रेमळ कथा कशी वाटली हे नक्की कळवा 😊

लेखनाचे सर्व अधिकार लेखिकेकडे राखिव. मी लिहीलेली ही कथा माझ्या नावासह शेअर करायला माझी हरकत नाही.

© अश्विनी कपाळे गोळे

तुझे याद ना मेरी आई….( प्रेमकथा ) भाग पहिला

 
     मानसीचा आज पहिलाच दिवस होता कॉलेजमधला. कॉलेजच्या भल्या मोठ्या इमारतीचे निरीक्षण करताना ती एका वेगळ्या विश्वात रमलेली तितक्यात एक वाक्य कानावर पडले.
“हाय मानसी..!”
या अनोळखी कॉलेजमध्ये माझं नावं घेत कुणी हाक  मारली असावी या विचाराने गोंधळून तिने मागे बघितले तर मागे विनय उभा होता. विनय आणि मानसी शाळेत एकाच वर्गात होते पण कधीच बोलणं वगैरे झालं नव्हतं. नावाने आणि चेहर्‍याने फक्त दोघांची ओळख होती. आज मात्र या अनोळखी कॉलेजमध्ये त्याला बघताच मानसी मनोमन आनंदी झाली.

“हाय विनय..तू इथे..म्हणजे तुला याच कॉलेजमध्ये प्रवेश मिळाला का..”

तिच्या आश्चर्यकारक प्रश्नावर त्याने हो म्हणत उत्तर दिले तशीच ती अजूनच आनंदी झाली. या अनोळखी शहरात , कॉलेजमध्ये ओळखीची व्यक्ती भेटल्यावर किती बरं वाटलं तिला हे तिच्या चेहऱ्यावर स्पष्ट दिसत होते.
विनय क्षणभर तिच्या गोड निरागस चेहऱ्याकडे बघतच राहिला. त्यालाही तिला तिथे बघून खूप आनंद झाला होता.
मानसी गव्हाळ वर्णाची नाकी डोळी तरतरीत, सडपातळ उंच बांधा, लांबसडक केसांची वेणी, साधे पण नीटनेटके राहणीमान. मानसी लहान असताना आई आजारपणाने देवाघरी गेली आणि वडीलांनी दुसरं लग्न केलं. तेव्हापासून मामा मामींनी तिला लहानाचं मोठं केलेलं.
      बारावीपर्यंतचे शिक्षण जरा ग्रामीण भागात झाल्यावर आता पहिल्यांदाच ती शहरी वातावरण अनुभवत होती. मुळातच अभ्यासू, मेहनती असल्याने बारावीला उत्तम गुण मिळवून तिला चांगल्या कॉलेजमध्ये प्रवेश मिळाला. कॉलेजच्या जवळच असलेल्या होस्टेलमध्ये ती राहणार होती. विनय हा तिचा पहिलाच मित्र.
हळूहळू ती या शहरी वातावरणात रमायला लागली.
होस्टेलमध्ये तिची रुममेट मोना हिच्याशी मानसीची लवकरच मैत्री झाली. मानसी मुळे मोना आणि विनयची सुद्धा ओळख झाली. तिघांचीही हळूहळू चांगली मैत्री झाली. एकमेकांना अभ्यासात मदत करणे, सुट्टीच्या दिवशी बाहेर फिरणे सुरू झाले. 
शाळेत असल्यापासूनच शांत, सालस, निरागस मानसी विनयला खूप आवडायची पण कधी बोलणं सुद्धा झालं नव्हतं. आता योगायोगाने दोघे एकाच कॉलेजमध्ये असल्यामुळे मैत्रीचं नातं त्यांच्यात निर्माण झालेलं. विनयच्या मनात आपल्याविषयी प्रेमाची भावना आहे याची जराही कल्पना मानसीला नव्हती. विनय सुद्धा तिला काही जाणवू देत नव्हता. योग्य वेळ आली की मानसीला प्रपोज करायचे असे त्याने ठरवले होते.
  विनय उंचपुरा, दिसायला साधारण पण आकर्षक व्यक्तिमत्त्व असलेला, स्वभावाने प्रेमळ, मदतीला धावून जाणारा. कुणालाही आपलसं करेल असं त्याचं व्यक्तिमत्त्व होतं. यामुळेच मोनाला पहिल्या भेटीतच विनय खूप आवडला होता. जसजशी मैत्री घट्ट झाली तशीच मोना विनयच्या प्रेमात पडली. त्याच्या मनात मात्र मानसी होती.

     कॉलेजचे पहिले वर्ष संपत आले होते. पुढच्या  आठवड्यात मानसीचा वाढदिवस होता. तिच्यासाठी काही तरी खास प्लॅन करून तिचा वाढदिवस अविस्मरणीय बनविण्याचा विचार विनयच्या डोक्यात सुरू होता. या सगळ्यात मोनाची मदत घ्यायची असे त्याने ठरवले आणि त्यासाठी विनयने मोनाला फोन केला. त्याने तिला एकटीला भेटायला बोलावले शिवाय याविषयी मानसीला काही सांगू नकोस असंही सांगितलं. ते ऐकताच मोनाच्या मनात आनंदाने लाडू फुटायला लागले.

  विनय ने कशासाठी बोलावले असेल, त्याचेही माझ्यावर प्रेम असेल का ? त्याविषयी तो काही बोलणार असेल का? अशे अनेक प्रश्न मोनाच्या मनात गोंधळ निर्माण करायला लागले. त्याला पहिल्यांदाच असं एकट्यात भेटायचं म्हंटल्यावर ती छान तयार झाली. मोनाला असं चार वेळा आरश्यात स्वतः ला निरखून बघत, लाजत लाजत तयार होताना बघून मानसीने तिला विचारले,” काय मॅडम, आज काय खास..छान दिसतेस पण निघाली कुठे..तेही मला न सांगता, मला एकटीला रूमवर सोडून?”

काही खास नाही गं, शाळेतली मैत्रिण भेटायला येतेय म्हणून जरा बाहेर जाऊन येते तासाभरात असं मानसीला सांगून ती बाहेर पडली.

ठरलेल्या ठिकाणी विनय पाठमोरा उभा तिला दिसला. त्याची पाठमोरी आकृती बघतच ती त्याच्या दिशेने निघाली. जसजशी जवळ जात होती तशीच तिची धडधड वाढली होती. चेहऱ्यावर लाजरे भाव होते. ती जवळ पोहोचताच ती लाजतच म्हणाली,

“विनय… उशीर झाला का रे मला..बराच वेळ वाट बघतोय का..”

तिचा आवाज ऐकताच तो‌ तिच्याकडे वळून म्हणाला, “हाय मोना… अगं नाही..मी जरा लवकर पोहोचलो..तू वेळेत आलीस..बरं आपण त्या पुढच्या बाकावर बसूया का? मला जरा बोलायचं आहे तुझ्याशी.”

ते ऐकताच ती अजूनच लाजून चूर झाली. दोघेही जवळच्या एका बाकावर जाऊन बसले. बसताना नकळत त्याच्या हाताचा स्पर्श तिला झाला तशीच ती क्षणभर एका विश्वात रमली. काय बोलणार असेल विनय असा विचार करत जरा अस्वस्थ सुद्धा झाली. आपण विनय साठी छान तयार होऊन आलोय पण ह्याने नीट बघितलं सुद्धा नाही किंवा काही प्रतिक्रिया सुद्धा दिली नाही म्हणून तिला जरा त्याचा रागही आला.

विनय मोनाला म्हणाला, ” मोना, आज तुला मी माझं एक सिक्रेट सांगायला बोलावलं आहे. खूप दिवसांपासून एक गोष्ट माझ्या मनात आहे आणि आज तुझ्यासोबत ती गोष्ट शेअर करणार आहे.”

विनयचे हे शब्द ऐकताच मोना मनोमन आनंदी झाली. आता विनय आपल्याला बहुतेक प्रपोज करणार असं तिला वाटलं. ज्याच्यावर मी मनोमन प्रेम करते त्याच्या मनात सुद्धा आपल्या विषयी अगदी त्याच भावना आहे, आणि तो आज चक्क व्यक्त होतोय.. यापेक्षा आनंदाची गोष्ट काय असा काहीसा विचार करून ती अगदी गुलाबी स्वप्न बघितल्या प्रमाणे अत्यानंदी झालेली होती.

त्याच्या बोलण्यावर फक्त गोड स्माइल देत ती ऐकत होती‌. तो पुढे म्हणाला, “मोना, माझं एका मुलीवर खूप प्रेम आहे…अगदी मनापासून प्रेम. मी आज पर्यंत तिला याविषयी जाणवू दिले नाही पण आता मला ते व्यक्त करायचे आहे. तुला माहित आहेच की मानसी आणि मी शाळेपासूनच एकत्र शिकलो पण मैत्री मात्र कॉलेजमध्ये आल्यावर झाली. पण मला शाळेपासूनच ती आवडते. माझं खरंच खूप प्रेम आहे मानसी वर. मला आता ते व्यक्त करायचे आहे. पुढच्या आठवड्यात तिचा वाढदिवस आहे तेव्हा खास काही तरी प्लॅन करून तिच्या विषयीच्या माझ्या मनातील भावना मला तिला सांगायच्या आहेत. यासाठी मला तुझी मदत हवी आहे. करशील ना मला मदत. ”

हे ऐकताच गुलाबी स्वप्न रंगवत असलेल्या मोनाचे मन अगदी क्षणभरात तुटले. असं काही असेल याची तिला जराही शंका आली नव्हती. ज्या विनय वर आपलं प्रेम आहे तो आपल्या समोर दुसऱ्या मुलीवरील प्रेमाविषयी बोलतोय हे तिला सहनच होत नव्हते. तिला अगदी मोठ्याने रडून त्याला सांगावं वाटत होतं की विनय अरे तू माझा आहेस, माझं खूप प्रेम आहे तुझ्यावर…पण त्याने जे काही सांगितले ते ऐकून तिला धक्का बसला. काय प्रतिक्रिया द्यावी तिला कळत नव्हते.

विनय तिच्या डोळ्यापुढे उभा होऊन म्हणाला, “मोना, प्लीज करशील ना मला मदत..”

त्यावर कसंबसं ती “हा..” म्हणाली.

    विनय बरंच काही बोलत होता पण मोनाचे त्याच्या बोलण्याकडे मुळीच लक्ष नव्हते. ती मनोमन रडत होती, दु:खी झाली होती. प्रेमभंग काय असतो याची जाणीव तिच्या या क्षणी झालेली.
या क्षणी कुछ कुछ होता है मधल्या काजोल प्रमाणे आपली अवस्था झाली याची जाणीव तिला झाली. तिचं मन अगदी या गाण्या प्रमाणे रडत होतं.

“रब्बा मेरे, इश्क किसी को ऐसे ना तडपाये, होय
दिल की बात रहे इस दिल में, होठों तक ना आये
ना आये….

तुझे याद ना मेरी आयी किसी से अब क्या कहना
तुझे याद ना मेरी आयी किसी से अब क्या कहना
दिल रोया की अंख भर आयी
दिल रोया की अंख भर आयी किसी से अब क्या कहना…”

विनय मानसी जवळ प्रेम व्यक्त करेल का? मानसी या प्रेमाचा स्वीकार करेल का..मोना हा धक्का कसा सहन करेल..मानसी आणि मोनाच्या मैत्रीत यामुळे फूट पडेल का… याची उत्सुकता तुम्हाला लागली असणार ना..

तर हे सगळं जाणून घेऊया पुढच्या भागात.

पुढचा भाग लवकरच.

कथेचा हा भाग कसा वाटला, पुढे काय होईल याविषयी तुमचा अंदाज अशा प्रतिक्रिया कमेंट्स मध्ये नक्की कळवा 😊

मी लिहिलेली ही कथा माझ्या नावासह शेअर करायला माझी हरकत नाही.

© अश्विनी कपाळे गोळे

 

स्वप्नातील चांदवा ( प्रेमकथा )

     मीरा खिडकीतून बाहेर लुकलुकणारे चांदणे बघत होती. माधवला यायला उशीर झाला त्यामुळे त्याची वाट बघत खिडकीतून डोकावून बघताना नकळत चांदण्यात रमली. जरा वेळ तो चांदण्यांचा लपाछपीचा खेळ बघून भरकन खोलीत गेली, एक कोरा करकरीत कागद आणि बॅगेतून काढलेले काही रंग, ब्रश घेऊन खिडकीजवळ स्थिरावली. समोरचे डौलदार कडूनिंबाचे झाड, त्या झाडांच्या फांद्यांमधून डोकावणारा चंद्र, आकाशात लुकलुकणारे चांदणे अगदी हुबेहूब दृश्य तिने त्या कागदावर उतरवले. जणू त्या बाहेर दिसणार्‍या दृश्याचा फोटो काढला असंच सुरेख चित्र तिने अगदी सहजपणे रेखाटले.

त्या चित्राकडे बघत मनोमन आनंदी होत ती तिच्याच विश्वात रमली तितक्यात दारावरची बेल वाजली आणि ती भानावर आली. माधव घरी आलेला बघून तिला अजूनच आनंद झाला. तो घरात येताच त्याच्या हातातली बॅग बाजूला ठेवून ती त्याला बिलगली आणि म्हणाली, “किती उशीर केलास यायला. कधीपासून वाट बघते आहे मी.. फोन तरी करायचा उशीर होत असेल तर..”
त्याचं लक्ष मात्र समोर ठेवलेल्या त्या चित्राकडे गेले, तिला मिठीतून बाजुला करत तो म्हणाला, “मीरा, हे चित्र तू काढले ?”
तिने चेहऱ्यावर हास्य आणून मानेनेच होकार दिला.
तो त्यावर आश्र्चर्यचकित होऊन म्हणाला,

“व्वा …किती सुंदर…अगदी हुबेहूब दृश्य रेखाटले आहे तू…माझी बायको इतकी छान कलाकार आहे हे मला तर पहिल्यांदाच कळते आहे..”

ती लाजतच त्या चित्राकडे बघत मनोमन आनंदी होत म्हणाली, “खूप आवडते रे मला लहानपणापासूनच असे बोलके चित्र रेखाटायला. आश्चर्य वाटेल तुला पण तू मला बघायला आलेला ना त्यानंतर मी तुझा चेहरा आठवून आठवून एका कागदावर उतरवला. दाखवते तुला ते,  माझ्या बॅगेत आहे सगळे माझे आवडते चित्र. हे घे पाणी पी आधी, नुकताच आलास ना..दमला असशील..”

पाण्याचा ग्लास हातात घेत तो म्हणाला,
“अगं तू इतकं छान सरप्राइज दिलं की सगळा थकवा क्षणात दूर झाला. पण तू मला तुझ्यातल्या या कलेविषयी कधी बोलली नाहीस.”

ती  बॅगेतून काही चित्र काढलेले कागद हातात घेऊन येत म्हणाली “चित्र, रांगोळी काढणे माझा छंद आहे असं सांगितलं होतं मी तुला आपल्या पहिल्या भेटीतच पण तुलाच लक्षात नसावं..”

तो मनात विचार करू लागला,  छंद आहे असं म्हणाली होती मीरा पण इतकी सुंदर कला हिच्या हातात आहे असं स्वप्नातही वाटलं नव्हतं मला. म्हणूनच कदाचित फार काही मनावर घेतलं नसावं मी.

तिने रेखाटलेले त्याच्या चेहऱ्याचे चित्र बघून तर तो अजूनच चकित झाला. कांदेपोहे कार्यक्रमात पंधरा मिनिटे समोर बघितलेला माझा चेहरा हिने कसा काय इतका अप्रतिम रेखाटला याचे त्याला खूप आश्चर्य वाटले. तिने रेखाटलेले एकापेक्षा एक अप्रतिम चित्रे बघून तो त्यात अगदी रमून गेला.
इतक्या कौतुकाने ते सगळे चित्र निरखत असताना त्याला बघून तिला अजूनच आनंद झाला. पहिल्यांदा कुणीतरी तिच्या कलेची वाहवा करत होते.

तो तिचं भरभरून कौतुक करत तिला मिठी मारत म्हणाला, ” मीरा, उद्या सकाळी आपल्याला बाहेर जायचे आहे. कुठे, कशासाठी ते तुझ्यासाठी सरप्राइज आहे. ”

ती मानेनेच होकार देत त्याच्या मिठीत सामावली.

मीरा आणि माधवचे काही दिवसांपूर्वी लग्न झालेले.
माधव दिसायला साधारण, सावळा वर्ण, उंच पुरा, अतिशय प्रेमळ स्वभावाचा, समजुतदार हुशार मुलगा. मध्यमवर्गीय कुटुंबात लहानाचा मोठा
झालेला. नोकरी निमित्त शहरात एकटाच राहायचा.

मीरा दिसायला सुंदर, सडपातळ, उंच बांधा, रेशमी केस, नितळ कांती, चाफेकळी नाक, गव्हाळ वर्ण, बोलके डोळे अगदी प्रसन्न चेहरा. लहानपणी आजारपणात आईचे निधन झाले आणि तिच्या वडिलांनी दुसरे लग्न केले. मीराच्या मामा मामींनी तिचा सांभाळ केला. ते एका गावातच राहायला होते. मामा मामी तिला खूप जीव लावायचे. मीराच्या अंगात छान कला होती, सहजपणे ती सुंदर चित्र रेखाटायची पण इतर कुणी त्याची फारशी दक्षता घेत नव्हते. मामा शेतीच्या कामात गुंतलेला तर मामी घरकाम, मुलंबाळं यांच्यात आणि कलेच्या जोरावर आपण खूप पुढे जाऊ शकतो हे गावात राहून असल्याने तिला फारसं माहिती नव्हतं. कधी तिने मनावर सुद्धा घेतलं नव्हतं.

पदवी अभ्यासक्रमाला शेवटच्या वर्षाला होती तसेच तिला माधवचे स्थळ आले, पहिल्या भेटीतच त्याला ती खूप आवडली आणि दोघांचे लग्न झाले.

आज माधवने केलेल्या तिच्या कलेचे कौतुक बघून ती खूप आनंदात होती. सकाळी माधव काय सरप्राइज देणार आहे हाच विचार तिच्या मनात रात्रभर सुरू होता.

सकाळ झाली तशीच ती उठून भराभर आवरू लागली. शनिवार असल्याने माधवला सुट्टी होती त्यामुळे तो अजूनही गाढ झोपेत होता. तो उठून बघतो तर मॅडम आंघोळ करून छान फ्रेश होऊन तयार. ती छान गुलाबी रंगाचा कुर्ता घालून नुकतेच धुतलेले ओले मोकळे केस वाळवत असताना तिला तो निरखत होता. तिचं ते नैसर्गिक सौंदर्य बघून त्याची नजर तिच्यावर स्थिरावली. तिच्या गोड आवाजात गुड मॉर्निंग शब्द ऐकून तो भानावर आला. तिला गुड मॉर्निंग म्हणत बेडवरून उठला. फ्रेश होऊन हॉलमध्ये आला तर ती नाश्त्याची तयारी करत होती. गरमागरम चहा, नाश्ता करून दोघेही घराबाहेर पडले. माधव मीराला एका प्रख्यात चित्रकाराचे प्रदर्शन बघायला घेऊन गेला. तिच्या आवडत्या कलेचे प्रदर्शन बघण्यात ती अगदी रममाण झाली. एकापेक्षा एक अप्रतिम चित्रे, लोकांकडून होणारे त्या चित्रकाराचे कौतुक बघत ती विचारांमध्ये हरवली. जणू स्वतःचे भविष्य ती त्या चित्रकारात बघत होती.

  प्रदर्शन बघून झाल्यावर दोघेही एका मोठ्या हॉटेलमध्ये लंच करायला गेले. लंच करताना माधव मीराला म्हणाला, “मीरा, तुझ्या कलेचे असेच भरभरून कौतुक सगळ्यांनी करावे असे मला वाटते. तुला माहित आहे आजच्या या प्रदर्शनात ठेवलेल्या पेंटिंग्जची किंमत लाखो रूपये आहे. खूप मागणी आहे या कलेला. केवळ पैशासाठी म्हणून म्हणत नाही मी तुला पण तुझ्या या कलेमुळे तुला एक नवी ओळख मिळावी म्हणून सांगतोय तू या क्षेत्रात खूप यशस्वी होशील. माझा पूर्ण पाठिंबा आहे तुला. छोट्या स्तरावर का होईना पण तू याची सुरुवात कर असं वाटतंय मला.”

मीरा माधवच्या बोलण्याने खूप आनंदी झाली, त्याला म्हणाली, ” माधव, अरे माझ्यातली ही कला तुझ्यामुळे जगासमोर येत असेल तर मी अगदी एका पायावर तयार आहे. मुळात या कलेच्या क्षेत्रात करीअर करता येते याविषयी फारसं माहीत नव्हतं रे मला. आपण आजच तयारीला लागूया. आजचा दिवस माझ्यासाठी खरच खूप खास आहे. तू दिलेलं सरप्राइज तर आयुष्यातील सर्वात सुंदर भेट.”

मीराला पेंटिंग साठी लागणारी सगळी सामग्रीची खरेदी दोघांनी केली. मीरा ने वेळ न घालवता सहजपणे अगदी सुंदर अशा पेंटिंग्ज बनवायला सुरुवात केली. माधवने तिला काही ऑनलाईन साइट वर पेंटिंग्ज टाकायला सांगितले, कसे करायचे सगळे शिकविले. भराभर तिच्या कलेला ओळख मिळायला सुरुवात झाली, भरपूर मागणी येऊ लागली. हे सगळं करताना, अनुभवताना मीरा खूप आनंदी असायची. माधवला तिचं खूप कौतुक वाटत होतं.

आता तर मोठमोठ्या ऑर्डर सोबतच पेंटिंग्ज वर्कशॉप्स सुरू केले. तिच्या आवडत्या क्षेत्रात मन लावून काम करत मीराने लवकरच छान प्रगती केली. या सगळ्यात माधव अगदी तिच्या पाठीशी उभा राहिला त्यामुळे तिच्यात एक आत्मविश्वास निर्माण झाला.

आज तर तिच्या आयुष्यातला सर्वात आनंदाचा दिवस होता. गेली तीन वर्षे अप्रतिम कलाकुसर करून नाव कमावलेल्या मीराचे पेंटींग्ज एका मोठ्या प्रदर्शनात बर्‍याच कलाकारांच्या पेंटिंग्ज सोबत लावलेले होते. तिथे बघायला येणार्‍या गर्दीतून तिचे पेंटींग्जचे होणारे कौतुक ऐकताना मीराला एक मोठे स्वप्न पूर्ण झाल्याचे समाधान मिळाले. माधवची इच्छा आपण पूर्ण केली याचा आनंद सोबतच कलेच्या माध्यमातून मिळालेली ओळख याचा जणू आज दुग्धशर्करा योग जुळून आला होता.
माधवला मीराचा खूप अभिमान वाटत होता.

घरी परतताना तिच्या चेहऱ्यावर एक वेगळंच तेज जाणवतं होतं. त्याच्या हात हातात घेत त्याच्या डोळ्यात बघत ती म्हणाली, “माधव, तुझ्यामुळे मला हे यश मिळाले. आय लव्ह यू..”

त्यानेही तिला अलगद मिठीत घेत आय लव्ह यू टू म्हंटले.

मीरा मनोमन एकच गाणे गुणगुणत होती,

“जीवनात ही घडी अशीच राहू दे…
प्रीतिच्या फुलावरी वसंत नाचु दे….

रंगविले मी मनात चित्र देखणे
आवडले वेडीला स्वप्न खेळणे
स्वप्नातिल चांदवा….जिवास लाभु दे…

जीवनात ही घडी अशीच राहू दे….”

अशी ही मीरा आणि माधवची प्रेरणादायी प्रेमकथा कशी वाटली हे नक्की कळवा ?

तुमच्या प्रतिक्रिया मिळाल्या की लिखाणाचा हुरूप वाढतो तेव्हा कमेंट करायला विसरू नका ?

मी लिहिलेली ही कथा माझ्या नावासह शेअर करायला माझी हरकत नाही.

© अश्विनी कपाळे गोळे

फुलले रे क्षण माझे ( प्रेमकथा )

रुपा आज अगदीच उत्साहात होती. कारणही तसेच होते, तिच्या स्वप्नातला राजकुमार आज तिला भेटणार होता. परी कथेतल्या राजकुमाराची स्वप्न बघणारी रुपा दिसायला अतिशय सुंदर, सुडौल बांधा, लांबसडक केस, निळसर डोळे, गालावर खळी. नावाप्रमाणेच रुपवान, अगदीच लाडात कौतुकात वाढलेली. गावात मोठा वाडा, एकत्र कुटुंब, त्यात आजी आजोबा, आई बाबा, दोन काका काकू, एकूण सहा भाऊ आणि त्या सगळ्यात रुपा एकुलती एक लाडकी बहीण शिवाय सगळ्यात लहान. मग काय ताईसाहेबांचा तोरा बघायलाच नको. अगदी फुलाप्रमाणे जपायचे सगळे तिला. पदवी अभ्यासक्रम पूर्ण करून रूपा गावातल्या शाळेत शिक्षिका म्हणून नोकरी करायची. आवाज सुरेख असल्याने गायनाचे क्लास सुद्धा घ्यायची.
रुपा आजीकडून लहानपणापासून परी कथा ऐकत आलेली आणि मनात कुठेतरी असेच राजकुमाराचे स्वप्न रंगवत बसायची.

कितीही लाडाची लेक असली तरी भविष्यात काळजी नको म्हणून आई आणि काकूंनी तिला घरकामात, स्वयंपाक करण्यातही तरबेज बनविले होते. अगदी सर्वगुणसंपन्न म्हणून रुपाची चर्चा गावात असायची.

जशीच ती वयात आली तसे तिचे सौंदर्य बघता तिला बरेच स्थळ यायचे पण तिच्या तोलामोलाचा राजकुमार काही एव्हाना गवसला नव्हता.
कधी घरच्यांना पसंत नसे तर कधी रुपाला पसंत नसे. गावात वावर असला तरी रुपाच्या घरी सगळे आधुनिक विचाराचे त्यामुळे तिचे मत लक्षात घेऊनच राजकुमाराचा शोध सुरू होता.

एक दिवस रुपा गायन क्लास घेऊन परत आली तसंच दादाने तिला चिडवत एक लिफाफा हातात दिला आणि म्हणाला, ” हे बघ आम्ही तुझ्यासाठी मुलगा पसंत केलाय, फोटो वरून अगदी चाळीशी पार केलेला दिसतोय, डोक्यावर केस मोजकेच आहेत शिवाय भिंगाचा चष्मा लावतो असं दिसतोय. पण मोठ्या हुद्द्यावर नोकरीला आहे बरं का..तेही मोठ्या शहरात..बघ जरा आवडतो का..”

रुपा दादाचे बोलणे ऐकून त्याच्या मागे धावली. अगदी मांजर बोका सारखे दोघेही बहीण भावाची मज्जा मस्ती सुरू झाली. सोबतीला इतर भावंडे होतीच. चिडून म्हणाली, “मला नाही करायचं लग्न जा… फोटो पण नाही बघायचा..तूच बघ..”

ती चिडक्या सुरात रडकुंडीला येऊन आईच्या कुशीत शिरली. सगळ्या भावांनी रुपाची मस्करी करत खोड्या केल्या की राणीसाहेब हमखास आईच्या कुशीत शिरणार हे ठरलेलेच.
आज आईच्या कुशीत शिरताच आई म्हणाली, “अगं, मस्करी करताहेत ते सगळे. फोटो बघ एकदा मुलाचा. अगदी साजेसा आहे तुला. बाबा आणि काका जाऊन आलेत त्यांच्याकडे, तुझा फोटो बघताच सगळ्यांना आवडली तू..शहरात चांगल्या पदावर नोकरीला आहे मुलगा. मुलाचे नाव काय बरं म्हणाले बाबा..( जरा विचार करत)….हा…. सुशांत गायकवाड..घराणे सुद्धा आपल्या सारखेच..उद्या तुला बघायला येणार आहेत..तुला मुलगा पसंत असला तरच पुढचं ठरवू….”

आईचं बोलणं ऐकून जरा लाजतच ती लिफाफा हातात घेत आपल्या खोलीत निघून गेली. आज का कोण जाणे पण त्याचा फोटो बघण्याची वेगळीच आतुरता लागली होती तिला. खोलीत एका खुर्चीवर बसून लाजर्‍या चेहऱ्याने ती फोटो लिफाफ्यातून बाहेर काढू लागली. हृदयाची धडधड अलगदपणे का वाढली तिला कळत नव्हते. तसाच त्याचा फोटो बघितला तशीच त्याच्या घार्‍या डोळ्यांवर तिची नजर स्थिरावली. दादाने वर्णन केले त्याच्या अगदीच विरूद्ध, दिसायला राजबिंडा, फोटोतही लक्षात येतील असे त्याचे घारे डोळे, काळ्याभोर केसांची हेअरस्टाईल अगदीच शाहीद कपूर सारखी. एकंदरीत तिच्या स्वप्नातला राजकुमार तिला आज गवसला होता. असं आलेल्या स्थळांचे फोटो बघणं, त्या मुलाची सगळी माहिती ऐकणे काही पहिल्यांदा होत नव्हते पण आज सुशांतचा फोटो बघताच, त्याच एकंदरीत वर्णन ऐकता तिच्या मनात एकच भाव होता तो म्हणजे, “हाच माझ्या स्वप्नातला राजकुमार..”

उगाच कितीतरी वेळ ती त्याचा फोटो निरखत बसलेली. स्वत:शीच हसत, लाजत एका वेगळ्याच विश्वात हरवली होती ती.‌ तिच्या भावंडांनी तिचे भाव लपून छपून टिपले आणि घरात एकच दवंडी पिटत सांगितले, “रुपाला पोरगा आवडलेला दिसतोय…तासभर फोटो बघत बसली आहे ती…हसतेय काय…लाजतेय काय..”

ते ऐकताच घरातील प्रत्येक जण मनोमन आनंदी होत म्हणत होते, आता उद्या एकदा बघण्याचा कार्यक्रम झाला की सगळं सुरळीत होवो म्हणजे झालं. घरात सगळ्यांना दुसऱ्या दिवशीची आतुरता लागली होती.

इकडे रुपाला काही रात्रभर झोप लागत नव्हती. फोटो तर एव्हाना बाबांच्या ताब्यात गेलेला पण सुशांतचा चेहरा तिच्या सतत नजरेसमोर होता. अजून भेट सुद्धा झाली नाही मग का इतका विचार करते आहे मी असंही तिला वाटलं पण मन काही त्याच्या विचारातून बाहेर पडेना. रात्रभर स्वप्न रंगवत कशीबशी पहाटे ती झोपी गेली.

सकाळी जाग आली तशीच स्वतः ला आरश्यात बघून लाजतच ती स्वतःशीच पुटपुटली, “चला आज राजकुमार येणार आहे….तयार व्हा लवकर…” मनात एकीकडे आतुरता तर होती पण एक वेगळीच भितीही तिला वाटत होती. त्याने मला नाकारले तर…हाही विचार करून जरा मधूनच अस्वस्थता तिला जाणवत होती.

मोठ्या उत्साहाने काकूंच्या मदतीने ती तयार झाली. घरातला जो तो तिला चिडवत , मस्करी करत तिचं भरभरून कौतुक करत होते. लाल रंगाची जरी काठी साडी नेसून ती तयार झाली. लांबसडक केसांची वेणी, त्यावर मोगर्‍याचा गजरा, हातात मॅचिंग बांगड्या , कानात इवल्याशा कुड्या, गळ्यात नाजुक नेकलेस, कपाळावर इवलिशी टिकली तिच्या सौंदर्यात भर घालत होते. चेहऱ्यावर जराही मेकअप नसताना एखाद्या अप्सरेसारखी सुरेख ती दिसत होती.

पाहुणे मंडळी आली म्हणताच रुपाची धडधड वाढली. खोली वरच्या बाजूला असल्याने खिडकीतून मुख्य दरवाजा सहज दिसत होता. काकू तिला तयार करून खोलीबाहेर पडताच रुपा लपून छपून खिडकीतून डोकावून बघत होती आणि तितक्यात तिची नजर सुशांत वर गेली. आकाशी रंगाचा शर्ट, काळी पॅन्ट परिधान केलेला सुशांत हळूच डोळ्यांवरचा गॉगल काढत असताना तिला दिसला तशीच ती त्याच्यावर फिदा. फोटो पेक्षा प्रत्यक्षात अजूनच हॅंडसम दिसत होता तो.
त्याने त्या अप्रतिम अशा वाड्यावर एक नजर फिरवली तशीच रुपा खिडकीतून लपून बघताना त्याला दिसली. दोघांची नजरानजर होताच ती भरकन बाजुला सरकली. पण त्याने ते घेरले, तिची एक झलक बघताच तिला बघण्यासाठी तो आतुर झाला होता.

रुपाची धडधड आता अजूनच वाढली. कितीतरी वेळा ती स्वतः ला आरश्यात निरखून बघत हसत लाजत होती.

काही वेळातच काकू तिला बैठकीत घेऊन जायला‌ आल्या. ती जिन्यावरून जसजशी खाली उतरत होती तशीच तिच्या हृदयाची स्पंदने वाढत होती. खाली नजर ठेवून ती सगळ्यांसमोर आली. सुशांत तिला बघताच घायाळ झालेला. तिचं निरागस सौंदर्य, तिचा सुडौल बांधा, तिला शोभेसा तिचा लूक बघताच त्याला ती पहिल्या नजरेतच आवडली. सुशांत च्या आई बाबांनी तिला काही प्रश्न विचारले. सुशांत मात्र सगळ्यांची नजर चुकवत तिला न्याहाळत होता. तिचा सुमधुर आवाज त्याला अजूनच तिच्याकडे आकर्षित करत होता.

काही वेळाने घरातल्या मोठ्यांनी दोघांना एकत्र बोलायला बाजुला पाठवले. दादाच्या मदतीने दोघेही बैठकी बाजुच्या खोलीत बसले. रुपा लाजून चूर झाली होती. खाली नजर ठेवून बसलेल्या रुपाचे सौंदर्य निरखत सुशांत तिला म्हणाला , “खूप छान दिसत आहेस…”

लाजतच ती थॅंक्यू म्हणाली पण नजर काही त्याच्याकडे वळत नव्हती. मनात अनेक भावना होत्या पण या क्षणी काय बोलावं, कसं वागावं तिला सुचत नव्हतं. ती शांतता दूर करण्यासाठी सुशांत तिला एक एक प्रश्न विचारत तिच्याशी संवाद साधण्याचा प्रयत्न करत होता. न राहवून तो‌ तिला म्हणाला, ” हे लग्न तुझ्या मनाविरुद्ध तर होत नाहीये ना…कारण मी एकटाच बोलतोय पण तू एक नजर सुद्धा मला बघत नाहीये..”

तशीच ती त्याला बघत म्हणाली, “नाही नाही मनाविरुद्ध अजिबात नाही…उलट तुमचा फोटो बघताच मला तुम्ही खूप आवडलात पण आता या क्षणी काय करावं खरंच मला सुचत नाहीये…”
दोघांची नजरानजर झाली आणि क्षणभर दोघेही एकमेकांच्या नजरेत बघतच राहिले. आपण काय बोलून गेलो हे लक्षात येताच जीभ चावत तिने परत त्याची नजर चुकवली तसंच त्याला काही हसू आवरलं नाही. आनंदी होत तो म्हणाला , “खरंच…इतका आवडलो मी..तरीच मघाशी खिडकीतून लपून छपून बघत होतीस मला..”

ते ऐकताच तिलाही हसू आलं शिवाय लाजून चूर सुद्धा झाली आणि एकमेकांना बघत दोघेही हसले.
आता ती जरा मोकळी झाली बघत दोघांनी एकमेकांविषयी जाणून घेण्याच्या दृष्टीने काही प्रश्न विचारले, अपेक्षा जाणून घेतल्या. तिच्या मनात एकच गाणे गुणगुणत होते,

“फुलले रे क्षण माझे फुलले रे….”

हा दिवस हे क्षण इथेच थांबावे आणि आम्ही असंच एकमेकांच्या नजरेत बघत गप्पा माराव्या असंच काहीसं झालेलं दोघांना. त्या पहिल्या भेटीतच दोघांनाही एकमेकांच्या भावना आपसूकच कळाल्या.

रुपाला स्वप्नातला राजकुमार भेटला होता, अगदी मनात आकृती कोरलेली तसाच तिला तो भासत होता. त्यालाही तिची प्रत्येक छबी घायाळ करत होती.

इथूनच त्यांच्या प्रेमाची एक गोड सुरवात झाली. घरच्यांनी मोठ्या थाटामाटात दोघांचे लग्न लावून दिले. अगदी फुलाप्रमाणे जपलेल्या रुपाला सासरी पाठवताना‌ दादांना आज काही केल्या रडू आवरले नव्हते, आजोबा, बाबा आणि काका सगळ्यांची नजर चुकवत डोळे पुसत होते. आजी रडतच तिला म्हणाली, “परीकथेतला राजकुमार आमच्या राजकुमारीला गवसला..आता आनंदाने संसार करू बाळा…”

मिश्र भावनांनी रुपाने सुशांतच्या आयुष्यात पाऊल टाकले. तिच्या डोळ्यातले अश्रू पाहून तोही भावनिक झाला. तिचा हात हातात घेत सगळ्यांना म्हणाला, “काळजी करू नका, मी खूप आनंदात ठेवेल रुपाला..” त्याच्या हाताच्या स्पर्शाने, त्याच्या बोलण्याने रुपा मनोमन आनंदी झाली. समाधानाचे भाव प्रत्येकाच्या चेहऱ्यावर जाणवले तशीच त्याच्या चेहऱ्याकडे बघत ती मनातच म्हणाली,

” फुलले रे क्षण माझे फुलले रे….
फुलले रे क्षण माझे फुलले रे…
मेंदीने, शकुनाच्या, शकुनाच्या मेंदीने
सजले रे क्षण माझे सजले रे….”

अशी झाली दोघांच्या नात्याची सुरुवात.

ही प्रेमकथा कशी वाटली हे नक्की कळवा ?.

मी लिहीलेला हा लेख माझ्या नावासह शेअर करायला माझी हरकत नाही. नावाशिवाय लेख शेअर करणे हा कॉपीराइट भंग केल्याप्रकरणी गुन्हा ठरू शकतो.

© अश्विनी कपाळे गोळे

सावरी सखी ( प्रेमकथा ) – भाग पहिला

नेत्रा लहानपणापासून अनाथाश्रमात वाढलेली. दिसायला अगदीच साधारण, काळी सावळी पण उंच पुरी सुडौल बांधा असलेली. अभ्यासात हुशार, प्रेमळ, सोज्वळ स्वभावाची आणि त्यामुळेच अख्या  अनाथाश्रमात प्रत्येकाचे मन तिने जिंकले होते. सगळ्यांची लाडकी नेत्रा, प्रेमाने तिला सगळे तिथे ताई म्हणायचे. आपले आई-वडील कोण आहेत, आपण इथे कशे आलो याविषयी अनेक प्रश्न नेत्राला पडायचे पण कधी कुणाला विचारण्याची हिंमत झाली नाही. अनाथाश्रमाच्या मुख्य सविता ताई म्हणजेच माई तिच्या साठी आई समान होत्या तर अख्खा आश्रम तिचं कुटुंब.

बारावीमध्ये ती चांगल्या गुणांसह उत्तीर्ण झाली. पुढे संगणक शाखेत पदवी अभ्यासक्रमाला प्रवेश घेतला. कॉलेजचा पहिलाच दिवस होता तो. नेहमीप्रमाणेच अगदी साधा पिवळसर रंगाचा पंजाबी ड्रेस घालून तयार झाली आणि माईंचा आशिर्वाद घेऊन कॉलेजला निघाली. जुलै महिना असल्याने जरा पावसाचे चिन्ह दिसत होतेच. लगबगीने बस स्टॉपवर येऊन उभी राहिली. बस स्टॉपवर दोन लहान मुले बाजूला खाली फुटपाथवर बसून खेळत होते आणि त्यांची आई तिथे उभ्या असलेल्या लोकांना गुलाबाची फुले विकत घेण्यासाठी विनवण्या करत होती. यावरच त्यांचं पोट भरत असं एकंदरीत परिस्थिती पाहता नेत्राला लक्षात  आलं. तिला त्या मुलांकडे बघून वाईट वाटत होते, मनात काही तरी विचार करत तिने स्वतः जवळचा जेवणाचा डबा त्या लहान मुलांना दिला आणि ती मुलेही अगदी त्यावर तुटून पडली. ते बघताच त्यांच्या आईच्या डोळ्यात चटकन पाणी आलं आणि तिने एक गुलाबाचे फुल नेत्राला आग्रहाने दिले.

हा सगळा प्रकार बसस्टॉपवर उभा असलेला प्रत्येक जण बघत होता. त्या गर्दीत राघव सुद्धा उभा होता. त्याला नेत्रा विषयी एक वेगळाच अभिमान वाटला, कौतुकही वाटले. तिच्या प्रेमळ स्वभावाची जाण त्याला त्या क्षणभरात झाली‌. त्याचे डोळे तिच्यावरच स्थिरावले.

काही वेळातच बस आली आणि नेत्रा बसमध्ये चढली. योगायोगाने नेत्रा आणि राघवला आजुबाजूला जागा मिळाली. नेत्राचे कौतुक करण्याच्या उद्देशाने राघव म्हणाला , “हाय, मी राघव. तुम्ही खरंच खूप छान काम केलं आज..त्या भुकेल्या मुलांना डबा दिला तेव्हा त्या मुलांच समाधान बघता खरंच खूप छान वाटलं. तुमचं खरंच खूप कौतुक वाटलं..आपणही काही मदत करावी म्हणून मी दोन पिवळ्या गुलाबाची फुले त्या बाईंकडून घेतली पण आता या फुलांचा तुम्ही स्वीकार केला तर मला आनंदच होईल. फक्त तुमचं कौतुक म्हणून माझ्याकडून हि भेट समजा.”

नेत्राला त्याच्या बोलण्याने जरा अवघडल्या सारखे वाटले. ती त्याला म्हणाली, “माफ करा पण आपली काही ओळख नसताना मी या फुलांचा स्वीकार करू शकत नाही..”

त्यावर तो म्हणाला, ” असो… काही हरकत नाही..पण गैरसमज नको..मला खरंच कौतुकास्पद वाटलं तुमचं वागणं म्हणून म्हंटलं शिवाय मी एका मुलाखतीला जातोय तिथे फुले घेऊन कसा जाऊ हाही प्रश्न आहेच..”

ते ऐकताच मनोमन विचार करत नेत्रा म्हणाली, “ठिक आहे द्या मग मला ती फुले.. गरज नसताना त्या माऊली ला मदत व्हावी म्हणून घेतलीत ना फुले..मग तुमचं सुद्धा कौतुकच म्हणावं लागेल.. तुमच्या मुलाखतीसाठी खूप शुभेच्छा ?..”

तिचं बोलणं, तिचं वागणं बघता राघवच्या मनात तिच्याविषयी एक वेगळाच आदर निर्माण झाला. दोघांनी स्टॉप येत पर्यंत गप्पा मारल्या.

कॉलेजचा पहिला दिवस नेत्रा साठी खास होता.सगळा नविन अनुभव, नविन विश्व. आश्रमात परत आल्यावर तिने माईंजवळ दिवसभराच्या सगळ्या आठवणींची उजळणी केली. त्यात राघव विषयी सांगताना का कोण जाणे पण एक आनंदाची लहर तिच्या चेहऱ्यावर झळकली, ते भाव माईंनी अलगद टिपले. माईंना जरा काळजी सुद्धा वाटली पण आपली नेत्रा समजुतदार आहे, विचारी आहे शिवाय ती आपल्या पासून काही लपवत नाही याची त्यांना खात्री होती.

दोन दिवसांनी सकाळी परत बस स्टॉपवर तिला राघव भेटला, पेढ्यांचा डबा तिच्यासमोर देत तिला म्हणाला, “मिस नेत्रा, तुम्ही माझ्यासाठी लकी ठरलात..मला नोकरी मिळाली.. तुमच्याशी गप्पा मारून फ्रेश मूडमध्ये मुलाखत दिली आणि निवड झाली..थ्यॅंक्यू.. प्लीज पेढा घ्या ना..”

नेत्राने त्याचे अभिनंदन केले आणि म्हणाली, “माझ्या मुळे नाही तुम्ही तुमच्या जिद्दीने, मेहनतीमुळे निवडले गेले..”

राघव तिच्या चेहऱ्यावरचे भाव निरखत होता. काळी सावळी असली तरी किती सुंदर व्यक्तीमत्व आहे हे असा विचार करत तो एकटक तिला बघत होता. दोघांची नजरानजर झाली तशीच ती लाजली.

राघव एका मध्यमवर्गीय कुटुंबातील हुशार मेहनती मुलगा. पिळदार शरीरयष्टी, सावळा वर्ण, उंच पुरा रूबाबदार.

दोघांची त्या बस स्टॉपवर अधून मधून भेट व्हायची. हळूहळू मैत्री झाली.

आजकाल नेत्राच्या वागण्यात बोलण्यात जरा वेगळा बदल माईंना जाणवत होता. ती एका वेगळ्या विश्वात वावरत होती. आनंदी राहत होती, आपण कसं दिसतोय, कॉलेजला जाताना नीट तयारी केली की नाही अशा छोट्या-छोट्या गोष्टींकडे नेत्रा बारकाईने लक्ष देऊ लागली होती.

माईंना हा बदल आवडत होता पण नेत्रा प्रेमात तर पडली नसेल ना की कॉलेज मध्ये इतर मुलींमध्ये आपणही नेटकं दिसावं म्हणून हा बदल झाला याचा अंदाज त्यांना बांधता येत नव्हता. हल्ली तिच्या बोलण्यात राघवचा उद्धार हा असायचाच.
पहीलाच मित्र होता तो तिचा शिवाय वयाच्या ज्या टप्प्यावर नेत्रा होती त्यामुळे माईंना तिची काळजी वाटू लागली. तिच्याशी यावर बोलावं का असा विचार त्यांच्या मनात सुरू होता.

इकडे दोघांची मैत्री छान रंगली होती. एकमेकांची ओढ निर्माण झाली होती. राघवला नेत्राने ती अनाथ असल्याचे सांगितले होतेच पण त्याला त्याची काही अडचण नव्हती. तो तिच्या प्रेमात पडला होता. मनापासून त्याला ती पहिल्या भेटीतच आवडली होती.

एक दिवस त्याने बस स्टॉपवरच्या त्या माऊली कडून लाल गुलाबाचे फुल नेत्राला देत आपले प्रेम व्यक्त केले. तिलाही सगळं हवंहवंसं वाटत होतं पण आपण अनाथ आहोत तेव्हा राघवचे आई वडील आपला स्वीकार करतील का या विचाराने ती निराश झाली. राघव वर तिचेही प्रेम होतेच, त्याच्या सोबत संसार करण्याचे स्वप्न ती बघत होती. पण त्याच्या प्रेमाचा स्वीकार केला तरी पुढे काय..हे संसाराचं स्वप्न वास्तव्यात उतरू शकणार की नाही याची तिला भिती वाटत होती.

याविषयी माईंसोबत बोलावं का असंही तिला वाटत होतं.

राघव तिच्या उत्तराची वाट बघत होता पण नेत्रा मात्र विचारांच्या गर्दीत अडकली होती.

आता नेत्रा पुढे काय करेल ? दोघांच्या नात्याचे भविष्य काय असेल हे जाणून घेऊया पुढच्या म्हणजेच अंतिम भागात.

पुढचा भाग लवकरच.

काय मग उत्सुकता वाढली की नाही, कथा कशी वाटली हे नक्की कळवा ?

लेखनाचे सर्व अधिकार लेखिकेकडे राखिव.
मी लिहिलेली ही कथा माझ्या नावासह शेअर करायला माझी हरकत नाही.

© अश्विनी कपाळे गोळे

पहिला पाऊस आणि बहरलेले प्रेम… ( प्रेमकथा )

आजची सकाळ नेहमीपेक्षा अगदीच वेगळी होती. रविवार असल्याने निनादला सुट्टी त्यामुळे मेघना जरा निवांत उठून आंघोळ करून नाश्ता चहा बनवायला ती स्वयंपाकघरात आली. निनाद अजूनही गाढ झोपेत होता. आज वातावरण जरा नेहमीपेक्षा वेगळे वाटत होते. जून महिन्याची सुरुवात त्यामुळे पावसाच्या आगमनाची चाहूल लागली होती. सकाळचे नऊ वाजले असले तरी ढगाळ वातावरण असल्याने पहाट असल्यासारखे भासत होते.

चहाचा कप हातात घेऊन ती बाल्कनीत आली तोच पहिल्या पावसात भिजलेल्या मातीचा सुगंध तिला प्रफुल्लित करत होता, लांब कुठेतरी पावसाने हजेरी लावली असावी.

नभ दाटून आले होते, मधूनच मेघगर्जना कानी पडत होती. मेघना चहाचा घोट घेत पहिल्या पावसाच्या आगमनाची चाहूल अनुभवत होती. तितक्यात निनाद तिला घरभर शोधत बाल्कनीत आला आणि मागून गुपचूप येत तिला मिठी मारत म्हणाला, “गुड मॉर्निंग स्वीटहार्ट..मी घरभर शोधलं तुला..तू मात्र इकडे…”

अचानक त्याच्या येण्याने जरा दचकून लाजतच कसाबसा हातातला कप सांभाळत ती म्हणाली, “वेरी गुड मॉर्निंग…”

पाठमोर्‍या मेघनाच्या खांद्यावर आपला चेहरा टेकवत त्याने विचारले, “काय मग आज पहिल्यांदा आपण असं निवांत दोघेच…वातावरण पण मस्त रोमॅंटिक झालंय ना…”

ती लाजत मुरडत त्याला बाजुला करत म्हणाली, “तुम्हाला पाऊस आवडतो का हो…”

तो त्यावर खट्याळ उत्तर देत म्हणाला , ” पावसाचं माहीत नाही पण मेघ ( मेघना ) खूप आवडते…मेघां मुळेच तर हा आनंदाचा पाऊस पडतो ना…”

ती लाजत त्याची नजर चुकवत फक्त चेहऱ्यावर हास्य आणत नभात बघत होती.

ती मान वर करून नभांकडे बघताना निनाद तिचं तेजस्वी रूप न्याहाळत होता. तिचे ओले मोकळे केस, नितळ चेहरा, ती नाजुक मान, जराही मेकअप नसताना  तिचं रूप जणू कुणी अप्सरा.  निनादने गिफ्ट केलेला निळसर रंगाचा छान फिटींगचा कुर्ता तिला अगदीच शोभून दिसत होता. निनाद तिचा हात हातात घेत म्हणाला , “इतका आवडतो तुला पाऊस…किती कुतुहलाने बघते आहेत आकाशात…जरा आम्हालाही बघा…”

ती हसतच त्याला बघत म्हणाली, ” खरंच खूप आवडतो मला पाऊस…बघा ना किती मस्त झालंय वातावरण….मातीचा सुगंध येतोय का तुम्हाला… खूप आवडतो मला…”

तो तिला जवळ ओढून तिची गालावर आलेली केसांची बट बाजुला करत म्हणाला , “हो येतोय ना..पण मातीचा नाही तुझ्या ओल्या केसांमधून मस्त सुगंध येतोय..”

ती खळखळून हसत म्हणाली, ” तुम्हाला मुळात पावसाचा आनंदच घेता येत नाही…”

तो त्यावर तिला चिडवत म्हणाला , “कोण म्हणतंय असं…खरं सांगू मलाही आवडतो हा पहिल्या पावसात भिजलेल्या मातीचा सुगंध..पावसात भिजायला आवडत नाही पण पाऊस बघून नक्कीच आनंद होतो… ”

ती आनंदाने म्हणाली , “खरंच…चला मग आज काही तरी खास बेत करूया या पहिल्या पावसाचा…”

तितक्यात पावसाची हजेरी लागली, रिमझिम पाऊस सुरू झाला. ती आनंदाने पावसात हात पुढे करून पावसाचे थेंब टिपण्याचा प्रयत्न करत होती. दोघांनी पहिल्या पावसाचे थेंब चेहऱ्यावर झेलत एकमेकांच्या डोळ्यांत बघितले तसच त्याने त्याच्या बोटांनी तिच्या गालावरच्या थेंबाला बाजुला करत तिच्या गालावर ओठ टेकवले. ती लाजून घरात निघून गेली.

तिच्या मनात गाण्यांचे बोल गुणगुणत होते,

“रिम झिम रिम झिम रुम झुम रुम झुम
भीगी भीगी रुत में तुम हम हम तुम
चलते हैं चलते हैं…..”

मेघना आणि निनाद एक नवविवाहित जोडपे, दोघांचं अरेंज मॅरेज.

मेघना दिसायला सुंदर, उंच कमनीय बांधा, गव्हाळ वर्ण, लांबसडक केस. लहानाची मोठी एका छोट्या शहरात झाली. वाणिज्य पदवी अभ्यासक्रमाच्या शेवटच्या वर्षाला असताना तिच्या मामांनी निनादचे स्थळ आणले.

निनाद फॉरेन रिटर्न, मॉडर्न विचारांचा, दिसायला देखणा, आयटी क्षेत्रात चांगल्या पदावर नोकरीला. त्याला मेघना फोटोत बघताक्षणीच आवडली होती. दोघांचं लग्न झालं आणि राजा राणीचा संसार सुरु झाला.

लग्नाला अजून एक महिनाही झाला नव्हता. आज पहिल्या प्रेमाचा पहिला पाऊस दोघांसाठीही खास भासत होता.

ती लाजत घरात आली तसाच निनाद तिच्या पाठोपाठ आला. ती स्वयंपाकघरात निनाद साठी चहाचा कप भरत होती. त्याने चहाचा कप हातात घेत तिच्याकडे बघितले, नजरानजर होताच ती लाजली. तिचं असं लाजणं निनादला अजूनच मोहात पाडत होतं.

जोरात मेघगर्जना झाली तशीच ती दचकून त्याच्या मिठीत शिरली. त्यानेही हातातला कप बाजुला ठेवून तिला अजून घट्ट मिठी मारली.

त्यांच्या नव्या संसारात आज पहिल्या पावसाने प्रेमाला अजूनच बहर आला होता. त्यालाही आता गाणं गुणगुणाव वाटत होतं,

” रिम-झिम गिरे सावन, सुलग सुलग जाए मन…..
भीगे आज इस मौसम में, लगी कैसी ये अगन…..
रिम-झिम गिरे सावन …

पहले भी यूँ तो बरसे थे बादल, पहले भी यूँ तो भीगा था आंचल……
अब के बरस क्यूँ सजन, सुलग सुलग जाए मन….. भीगे आज इस मौसम में, लगी कैसी ये अगन रिम-झिम गिरे सावन … ”

अशी बहरली त्यांच्या प्रेमाची प्रीत पहिल्या पावसाच्या आगमनाने…?

निनाद आणि मेचनाची ही प्रेमकथा कशी वाटली हे नक्की कळवा ?.

मी लिहिलेली ही कथा माझ्या नावासह शेअर करायला माझी हरकत नाही.

© अश्विनी कपाळे गोळे

चिंब भिजलेले…(प्लॅटफॉर्मवरची लव्ह स्टोरी )

नैना धावपळ करीत रेल्वे प्लॅटफॉर्म वर पोहोचली पण बघते तर काय पावसामुळे प्लॅटफॉर्म गर्दीने इतके भरलेले की आता आठ वाजताची लोकल मिळण्याचे काही चिन्ह दिसत नव्हते. नैना ने चौफेर नजर फिरवली तर जो तो घरी पोहोचण्यासाठी लोकल येण्याच्या दिशेने बघत स्वतःची बॅग, पर्स सांभाळत लोकल पकडण्याच्या तयारीत. संततधार धो धो पाऊस सुरूच त्यामुळे वातावरण थंडगार झालेले.

सकाळपासून हा मुंबईतला मुसळधार पाऊस जरा सुद्धा थांबण्याचे नाव घेत नव्हता. नैना मनातच पुटपुटली, “तरी आई सकाळी म्हणाली होती..आज सुट्टी घे.. खूप पाऊस आहे..उगाच निघाले या पावसात बाहेर…आज तर इतकी गर्दी आहे की रात्र इथेच काढावी लागेल की काय देव जाणे…ऑटो, कॅब करावी तर तेही धोक्याचे..त्यात पैसै किती घेतील याचाही नेम नाही..”

तितक्यात लोकल येण्याची अनाउन्समेंट झाली आणि नैना भानावर आली. आजुबाजूने जो तो लोकल पकडण्याच्या नादात धक्के खात पुढे जात होता..बघता बघता लोकल आली आणि अर्धी गर्दी कशीबशी आत शिरून प्लॅटफॉर्म जरा श्वास घेण्या इतके मोकळे झाले…आईला एकदा फोन करून कळवावे म्हणून फोन हातात घेतला पण तो कधीच डिस्चार्ज होऊन बंद पडला होता. आता काय करावे, आई काळजी करेल म्हणून गोंधळलेली नैना काळजीत पडली. तितक्यात कुणीतरी आवाज दिला, ” हाय मिस नैना…”

नैना दचकून बघते तर तिच्याच ऑफिसमधला सुहास. तसं एकाच ऑफिसमध्ये असून कामाव्यतिरिक्त फारसं बोलणं कधी झालं नव्हतं त्याच्याशी पण आता या परिस्थितीत तो दिसताच कोण जाणे पण जरा बरं वाटलं आणि ती चेहऱ्यावर हास्य आणून म्हणाली, “हाय सुहास..तू इथे..”

सुहास – “हो..मी रोज इथूनच जातो पण जरा उशीरा..आठच्या लोकलला गर्दी होते म्हणून नऊच्या सुमारास निघतो पण आज पावसामुळे आधीच आलो..”

नैना – “बरं एक ना..मला एक मदत हवी आहे..तुझ्या फोन वरून मी घरी फोन करून कळवू का उशीर होईल म्हणून.. नाही तर आई बाबा काळजी करत बसतील.. प्लीज”

सुहास लगेच खिशातला मोबाईल काढून तिला देत , “हो नक्कीच..प्लीज काय त्यात ..”
नैना ने आईला फोन करून परिस्थिती कळविली शिवाय ऑफिसमधला सहकारी सोबत आहे तेव्हा काळजी करू नकोस असंही सांगितलं..”

तितक्यात दुसरी अनाउन्समेंट झाली, ” आठ वाजून वीस मिनिटांनी येणारी लोकल आज पावसामुळे उशीरा…”

“अरे बापरे.. उशीरा म्हणजे आता किती उशीरा काही खरं नाही.. रद्द सुद्धा होऊ शकते..” नैना काळजीच्या सुरात पुटपुटली.

सुहास तिला धीर देत म्हणाला, “डोन्ट वरी मिस नैना..मी आहे तुमच्या सोबतीला.. काही तरी मार्ग काढू आपण.. तुम्ही सुखरूप घरी पोहोचल्या शिवाय मी नाही जाणार घरी..मग तर झालं..”

रेल्वे रुळावर पाणी साचल्याने आता कदाचित आजची रात्र प्लॅटफॉर्म वर काढावी लागते की काय अशी शंका नैनाला सतत येत होती.

जरा विचारात मग्न असतानाच सुहास तिला म्हणाला, “इफ यू डोन्ट माईंड , आपण चहा घेऊया..तो तिकडे एक स्टॉल आहे..”

पावसात भिजून अंगात थंडी भरलेली असताना चहा ला ना काही कसं म्हणणार ना…नैना ने मानेनेच होकार दिला आणि जरा भूक सुद्धा लागली आहे..चहा सोबत वडापाव सुद्धा घेऊ म्हणत दोघेही त्या चहा स्टॉल च्या दिशेने निघाले.

सुहास स्टॉलवर वडापाव चहा सांगत असताना नैना त्याची पाठमोरी आकृती न्याहाळत होती. पावसाचे थेंब अंगावर पडल्याने ओल्या झालेल्या शर्ट मुळे त्याची पिळदार शरीरयष्टी स्पष्ट दिसत होती.

ऑफिसमध्ये नविन रूजू झालेला सुहास सगळ्या मुलींचा क्रश होता, नैना सुद्धा त्याच्या आकर्षक दिसण्यावर भाळली होतीच पण कामा व्यतिरिक्त दोघांचे फारसे कधी अवांतर बोलणे झाले नव्हते. तो अतिशय हुशार, कामात एकनिष्ठ मुलगा. ऑफिसमध्ये सगळ्यांशी मिळून मिसळून राहणारा , मदतीला धावणारा…त्याच्या सोबत अशा वातावरणात आज अडकल्याने नैना मनातून अस्वस्थ असली तरी एक आनंदाची लहर तिच्या मनात होतीच.

सुहास वडापाव घेऊन येताच ती भानावर आली, त्याच्या हातातून वडापाव घेताना त्याच्या बोटांचा झालेला स्पर्श तिला जाणवला तशीच कोण जाणे ती स्वतःशीच लाजली.

तो तिच्या चेहऱ्यावरचे भाव निरखत होता. दिसायला सुंदर, चाफेकळी नाक, गोरा वर्ण, उंच बांधा, लालचुटुक ओठ, मोकळे खांद्यापर्यंत केस, वार्‍याच्या झोताने मधूनच गालावर स्पर्श करणारी केसांची बट, पावसात भिजून थंडीमुळे अंगावर आलेला काटा सुद्धा सुहासच्या नजरेतून सुटला नाही. गर्द निळ्या रंगाचा कुर्ता पावसाने जरा भिजल्याने अगदी तिला चिकटून बसला होता, तिचा सुडौल बांधा, अर्धवट भिजलेली ती आज नेहमीपेक्षा जास्तच आकर्षक दिसत होती. कितीही मनाला आवरलं तरी सुहास ची नजर तिच्यावर स्थिरावत होती. दोघांची नजरानजर झाली की नैना मनोमन लाजत होती.

खरं तर पहिल्यांदा नैनाला बघितलं त्या क्षणी ती त्याला आवडली होती पण ऑफिसमध्ये रूजू होऊन त्याला जास्त दिवस काही झाले नव्हते आणि मैत्री करण्याचा चान्स काही मिळाला नव्हता. आज मात्र तिच्या सहवासात त्याला मनोमन आनंद झाला होता.

वडापाव चहा संपवून दोघेही एका बेंचवर जाऊन बसले. रात्रीचे अकरा वाजले होते पण एव्हाना त्यांच्या मार्गाने जाणारी एकही लोकल आली नव्हती. प्लॅटफॉर्म वर अजूनही बरेच प्रवाशी होते. नैनाला मात्र सुहासच्या सहवासात असल्याने सुरक्षीत असल्यासारखे वाटत होते. दोघांनी पहिल्यांदाच अशा मनसोक्त गप्पा मारल्या, एकमेकांविषयी जाणून घेतले. आजुबाजूच्या पावसाचा आवाज, गर्दीतल्या लोकांचा कलकलाट याचा त्यांना काहीही फरक पडत नव्हता.

जणू आजचा हा पाऊस दोघांची भेट घडवून यावी म्हणूनच बरसला होता…

जरा औपचारिक गप्पा मारल्यावर तिने अचानक विचारले , “काय मग तू इतका हॅंडसम, तुझी गर्लफ्रेंड तर नक्कीच असणार..”

तिच्या अशा प्रश्नाने तो जरा चकित झाला पण हसत उत्तरला, “कॉलेजमध्ये होती..पण ब्रेकअप झालं..आता तर लग्न सुद्धा झालं तिचं..तिच्या घरी चालणार नव्हतं लव्ह मॅरेज.. त्यामुळे कॉलेज संपलं आणि आमचं अफेअर पण संपलं.. ”

ते ऐकताच का कोण जाणे पण नैनाला हायसे वाटले..चला म्हणजे आपल्याला चान्स आहे असा विचार करत ती स्वतःशीच हसली.

त्यानेही तिला जरा घाबरतच विचारले, ” व्हाट अबाऊट यू…. तुमच्या आयुष्यात कुणी स्पेशल पर्सन आहे..?”

ती म्हणाली, “नाही… स्पेशल असा कुणी नाही… म्हणजे ज्याला मी आवडायची तो मला आवडत नव्हता आणि जो मला आवडायचा त्याला दुसरी कुणीतरी आवडायची. आणि हो..असं तुम्ही आम्ही नको म्हणू मला प्लीज.. खूप मोठी असल्यासारखं वाटतं…तूच म्हण..”

“ओके मिस नैना…” एक गोड स्माइल देत सुहास बोलला.

दोघेही एकमेकांना बघत हसले. दोघेही अगदी खूप जुने मित्र असल्यासारखे गप्पांमध्ये रंगले होते.

या क्षणी नैनाच्या मनात एकाच गाण्याने ताल धरला होता तो म्हणजे,

” या रिमझिम झिलमिल पाऊसधारा तनमन फुलवून जाती …..
सहवास तुझा मधुमास फुलांचा गंध सुखाचा हाती….
हा धुंद गार वारा, हा कोवळा शहारा… उजळून रंग आले, स्वच्छंद प्रितीचे…..

चिंब भिजलेले, रूप सजलेले बरसूनी आले रंग प्रितीचे………”

पुन्हा एकदा एक अनाउन्समेंट झाली आणि कितीतरी वेळ वाट बघितल्यावर एक लोकल येणार असल्याचं कळालं.

सुहासच्या मदतीने दोघेही गर्दीतून  मार्ग काढत कसेबसे लोकल मध्ये चढले. रात्रीचे साडेबारा वाजले होते. गर्दीत इतरांच्या धक्क्यातून नैनाला वाचवायला सुहास आपल्या दोन्ही हातांचे जणू सुरक्षाकवच बांधले होते. तिला सुद्धा त्याचं असं तिची काळजी घेणं आवडलं होतं. काही वेळाने लोकलमधील गर्दी कमी झाल्यावर दोघांना बसायला जागा मिळाली.

ती त्याला म्हणाली, ” थॅंक्यू सो मच..आज तू नसतास तर माझ्या जीवात जीव राहीला नसता..काळजीपोटी घरी आई बाबा आणि इकडे मी…खरंच खूप थॅंक्यू…”

तो त्यावर हसत म्हणाला,
“ओह…. formality…Come-on नैना…we are friends now..no sorry and no thank you…आणि हा…बरं झालं आज पावसात अडकलो आपण… मैत्री तर झाली… ऑफिसमध्ये तर कामामुळे बोलायला वेळ नसतो…आज पावसामुळे इतक्या गप्पा मारल्या आपण… नाही का…”

तिनेही गोड स्माइल देत त्याला प्रतिसाद दिला आणि म्हणाली…” खरंच …नको असताना पाऊस सुद्धा आज हवाहवासा वाटला…फक्त तुझ्यामुळे…”

ते ऐकताच सुहासच्या मनात लड्डू फुटला..

पुढचे स्टेशन आले, नैना उतरणार होती. सोबतच सुहास उतरला…त्याच स्टेशन तसं अजून एक स्टेशन पुढे पण इतक्या रात्री हिला एकटी कशी सोडणार ना…

त्याने स्टेशन बाहेर एक रिक्षा केली..नैना ला घरी सोडले आणि त्याच रिक्षातून तो घरी निघाला…

रात्री उशिरापर्यंत आज पहिल्यांदाच अशी ती अडकली होती तेही सुहासच्या सहवासात… काही केल्या तिला झोप लागत नव्हती…फोनवर त्याचा  पोहोचल्याचा मेसेज आला तसाच तिने रिप्लाय केला, “ग्रेट, गूड नाईट…उद्या भेटू…बाय..”

रात्रभर त्याच्याच विचारात ती गुंतलेली. सकाळी अर्धवट झोपेतून उठून ती ऑफिसला जायला तयार झाली..आई म्हणाली, ” अगं काल इतकी उशीरा आलीस…आज जाऊ नकोस…” पण सुहासला भेटल्याशिवाय आज तिला काही चैन पडणार नव्हते..पटकन आवरून ती आईला म्हणाली, “आई आज हाफ डे घेते…जास्त उशीर नाही करत पण काम आहे अगं..जावंच लागेल….”

आता सुहास आणि नैना यांची ऑफिसमध्ये चांगलीच गट्टी जमली, सोबतच चहा, नाश्ता , लंच…परत येताना एकाच वेळी एकाच लोकल मध्ये.. दोघेही एकमेकांच्या प्रेमात पडले होते..पण अजून कुणी प्रेम व्यक्त केलं नव्हतं…

असंच एक दिवस लोकल लेट झालेली…दोघेही लोकलची वाट बघत बसलेले…परत तशाच मनसोक्त गप्पा….सोबतीला पाऊस…गार गार वारा…सुहासने तिला त्या क्षणी प्लॅटफॉर्मवर प्रपोज केले… गुलाबांच्या फुलांऐवजी चहाचा कप तिच्या हातात देत तो म्हणाला,

“नैना, ती रात्र आठवते तुला..पहिलीच एकांत भेट आपली… त्यापूर्वी ओळख असून अनोळखी होतो आपण..तो पाऊस..तो गार वारा…याच ठिकाणी एकत्र चहा वडापाव खात आपल्या मैत्रीचा प्रवास सुरू झाला…तू खूप खास मैत्रीण आहेस माझी… खूप आवडतेस मला…आय लव्ह यू नैना…”

ती जणू याच शब्दांची वाट बघत होती…तशा‌ तर एकमेकांच्या भावना त्यांना कधीच कळाल्या होत्या पण आज शब्दातून व्यक्त झाल्या होत्या…

तिनेही लगेच लाजून उत्तर दिले “आय नो सुहास…आय हॅव सेम फिलिंगझ् फॉर यू..आय लव्ह यू टू…”

पुढचे काही सेकंद दोघेही स्तब्ध होऊन नजरेने बघत होते, ती लाजत होती आणि तो तिला न्याहाळत होता…

अशीच सुरवात झाली त्यांच्या प्रेमाच्या नात्याला…हे नातं हळूहळू बहरतचं गेलं…. दोघांनी एकत्र संसार थाटला…

आता जेव्हाही पाऊस येतो…. त्यावेळी दोघांनाही आठवण होते त्या प्लॅटफॉर्म ची जिथे त्यांच्या प्रेमाला  सुरूवात झाली…

आणि मग मनात अजूनही तेच गाणं गुणगुणायला होतं…

“चिंब भिजलेले, रूप सजलेले बरसूनी आले रंग प्रितीचे………”

ही प्रेमकथा कशी वाटली हे नक्की कळवा ?

मी लिहीलेली ही कथा माझ्या नावासह शेअर करायला माझी हरकत नाही.

© अश्विनी कपाळे गोळे

(फोटो गूगल वरून )

तू तू मैं मैं पण तरीही तू आणि मी ( प्रेमकथा ) – भाग दुसरा ( अंतिम)

मागच्या भागात आपण पाहीले की शिवानी आणि रोहित दोघे फॅमिली फ्रेंड असून घरच्यांच्या मदतीने दोघे लग्नाच्या विचाराने एकमेकांना भेटण्याचे ठरते. रोहीत वेळेत न पोहोचल्याने शिवानी रागारागाने घरी निघून जाते. त्याच्या फोनला सुद्धा उत्तर देत नाही. आता शिवानी चा राग शांत करण्यासाठी रोहीत मनात काही तरी प्लॅनिंग करायचे ठरवतो. आता पुढे.

रोहीतने शिवानीला फोन मेसेज करून बोलण्याचा खूप प्रयत्न केला पण ती उत्तर देत नव्हती. रोहीतला ती आवडत असल्याने तिच्यासाठी काही तरी खास प्लॅनिंग करायचा विचार करताना त्याला आठवण झाली त्यांच्या कॉमन फ्रेंड रेश्मा ची. रोहीतने रेश्माला फोन करून तिला भेटायला बोलावले शिवाय हेही सांगितले की आपण भेटणार आहोत याविषयी शिवानीला सांगू नकोस. रेश्मा आणि शिवानी एकाच ऑफिसमध्ये नोकरीला, शिवानी मुळे रोहीत आणि रेश्मा यांची मैत्री झालेली.
रेश्मा शिवानी ला म्हणाली, “शिवानी अगं आज मला जरा काम आहे, मी जरा लवकर निघते ऑफिसमधून.”

इतकं बोलून गडबडीत रेश्मा मोबाईल डेस्क वर सोडून वाॅशरूम मध्ये फ्रेश व्हायला निघून गेली. तितक्यात रेश्माच्या मोबाईल वर रोहीतचा फोन येताना शिवानीने बघितले तसाच तिचा पारा चढला. काही तरी गडबड नक्कीच आहे म्हणून रेश्मा आज लवकर निघण्याच्या तयारीत आहे हे लक्षात घेऊन शिवानी तिच्या मागोमाग निघाली.

रेश्मा एका कॉफी शॉप मध्ये गेली तिच्या मागोमाग शिवानीही गेली, बघते तर काय रोहीत आधीच त्या कॉफी शॉप मध्ये बसलेला होता. ते बघून शिवानीला खूप चिड आली, त्या दिवशी तासभर वाट बघत बसून सुद्धा रोहीत आला नाही आणि आज रेश्माला भेटायला आधीच तयार. रेश्मा सुद्धा खोटं बोलली , ती रोहीतला भेटायला येणार आहे हे मला मुद्दाम सांगितले नाही तिने. नक्कीच दोघांचं काही तरी चाललंय म्हणूनच रोहीत मला भेटायला आला नसावा असा तर्क काढून शिवानी पाणावलेल्या डोळ्यांनी तिथून निघाली. आज कधी नव्हे ते रोहीत ला रेश्मा सोबत बघून शिवानीला खूप वाईट वाटले होते. रडकुंडीला येऊन रिक्षा पकडून ती घरी निघाली. रोहीत आपल्याशी असा वागूच कसा शकतो हा विचार करत ती मनोमन त्याच्या साठी झुरत घरी पोहोचली.

घरी आल्यावर शांतच होती ती..आई बाबांशी काही न बोलता सरळ खोलीत निघून गेली. आज तिला काही तरी गमावल्या सारखे वाटत होते. फ्रेश व्हायला बाथरूम मध्ये गेली आणि एरवी इतकी बिनधास्त राहणारी शिवानी आज ढसाढसा रडली. आपण रोहीतला दुसऱ्या मुलीसोबत बघू का शकत नाही हा प्रश्न तिला आज सतत विचार करायला भाग पाडत होता. आपण रोहीतच्या प्रेमात पडलो आहे हे तिला आज कळून चुकले पण रोहीत मात्र रेश्माला भेटायला गेला हे आठवून ती परत मनोमन खूप रडली. तिच्या मनात मोठा गोंधळ उडाला होता.
इकडे रोहीत आणि रेश्मा यांनी मिळून शिवानीचा राग शांत करण्याचा प्लॅन बनविला.

आता शिवानी ऑफिसमध्ये रेश्माला टाळायला लागली, काय झालं ते मात्र रेश्माला कळत नव्हते. ती शिवानी सोबत बोलण्याचा प्रयत्न करत होती पण शिवानीला रोहीत सोबतच आता रेश्माचाही राग आला होता. आपल्या रोहीतला हिने आपल्या पासून दूर केले असा गैरसमज करून ती रेश्माचा राग करत होती.

पुढच्या काही दिवसांत शिवानीचा वाढदिवस होता. दरवेळी अती उत्साहाने वाढदिवसाची वाट बघणारी शिवानी यावेळी जरासुद्धा उत्साहात नव्हती. आई बाबांना ते जाणवले, त्यांनी विचारण्याचा प्रयत्न केला पण शिवानीने काही सांगितले नाही. रोहीत ने आधीच त्याच्या प्लॅनिंग विषयी शिवानीच्या आई बाबांना सांगितले होते.

शिवानीसाठी आईने एक ड्रेस आणला जो रोहीत ने त्याच्या आवडीने घेऊन आई बाबांच्या मदतीने तिला दिला आणि हेही सांगितले की मी हा ड्रेस दिला हे न सांगता वाढदिवसाच्या दिवशी ठरलेल्या ठिकाणी तिला घेऊन तुम्ही या.

वाढदिवसाच्या दिवशी शिवानी मुळीच आनंदात नव्हती. ऑफिसमध्ये जायचा मूड नाही म्हणत ती खोलीत एकटीच पडून होती. आज रोहीत ने शुभेच्छा द्यायला फोन सुद्धा केला नाही याचं तिला आज जास्तच वाईट वाटलं. भेटण्याच्या दिवसांनंतर दोन दिवस सोडले तर मागच्या दोन आठवड्यात रोहीत ने ना फोन केला ना मेसेज, तो आता रेश्मा मध्ये अडकला आहे मला विसरला असा समज करून घेत शिवानी खूप रडली.

आई बाबांना तिची घालमेल कळाली पण रोहीतच्या प्लॅनिंग नुसार सायंकाळ पर्यंत शिवानी ला काही सांगायचं नाही म्हणून ते गप्प बसले. तिला हसायचा प्रयत्न करत शिवानीच्या बालपणीच्या आठवणी काढून तिचा मूड बदलण्याचा प्रयत्न करू लागले.

आईने सायंकाळी जबरदस्तीने शिवानीला तो ड्रेस घालून तयार व्हायला लावले. आपण बाहेर डिनर साठी जातोय असं सांगून तिला रोहीत ने सांगितलेल्या ठिकाणी तिघेही पोहोचले.
बघते तर काय एका हॉटेलमध्ये एक हॉल मस्त सजवून तयार केलेला होता. दारावर स्वागताला लाल फुगे वापरून तयार केलेला मोठा हार्ट ♥️, आत सगळीकडे लाल रंगाचे फुगे, लाल गुलाबांच्या फुलांचे गुच्छ लावलेले होते. एका प्रोजेक्टर वर हॅपी बर्थडे शिवानी असं झळकत होतं पण आजुबाजूला त्या हॉलमध्ये कुणीच नव्हतं मग ही तयारी केली कुणी असा प्रश्न शिवानीला पडला. जरा आत गेल्यावर एका टेबलावर गुलाबांच्या पाकळ्यांचा मधोमध मोठा केक ठेवलेला होता, सगळीकडे मेणबत्त्यांचा अंधूक प्रकाश पसरला होता. मंद आवाजात गाणे सुरू होते,

“बार बार दिन यह आये, बार बार दिल यह गाये तू जिये हज़ारों साल, यह मेरी आरज़ू है Happy Birthday to you…..”

इतकं रम्य रोमॅंटिक वातावरण, इतकी सुंदर तयारी कुणी केली असावी. आई बाबांचा तर प्लॅन नाही ना हा असा विचार करून ती बाजुला बघते तर दोघेही गायब…आता त्या हॉलमध्ये ती एकटीच होती…आई बाबा कुठे गेलेत म्हणून तिने हाक मारली पण कुणीच उत्तर दिले नाही….ती पुढे केक ठेवलेल्या टेबलाकडे चालत होती तितक्यात समोरून कुणी तरी येताना दिसले. अंधूक प्रकाशामुळे चेहरा दिसत नव्हता पण हा रोहीत आहे हे तिने लगेच ओळखले.
जसजसे दोघे जवळ आले तसंच तो रोहीत असल्याची खात्री पटली.

तो शिवानी समोर आला, तिचं रूप बघता त्याची नजर तिच्या चेहऱ्यावर स्थिरावली. सुंदर लाल काळा वन पीस, हलकासा मेकअप, ते कुरळे केस तिला शोभून दिसत होते.
अंधूक प्रकाशातही तिचा चेहरा तेजस्वी दिसत होता. तो समोर येऊन तिचा हात हातात घेऊन म्हणाला, “हॅपी बर्थडे शिवानी… खूप सुंदर दिसते आहेस…”
ती काही न बोलता त्याच्याकडे बघत होती आणि तो बोलत होता, ” शिवानी, माझ्यावर खूप रागावलीस ना…भेटली तर नाहीस पण फोन सुद्धा उचलला नाहीस माझा… म्हणून हा प्लॅन केला तुला भेटून हा क्षण खास बनविण्याचा..आय लव्ह यू शिवानी.. माझ्याशी लग्न करशील…”

ते ऐकताच तिचे डोळे भरून आले आणि तिला रेश्मा आठवली. ती त्याला म्हणाली, “पण तुला तर रेश्मा आवडते ना..त्या दिवशी बघितलं मी तुम्हा दोघांना एकत्र..”

तो हसू आवरत म्हणाला , “अगं वेडाबाई, तू बोलत नव्हतीस म्हणून तुझा राग शांत करायचा प्लॅन बनवायला रेश्मा ची मदत घेतली मी… बाकी काही नाही… तुला तर माहीत आहे ना मला तू आवडतेस… माझं प्रेम आहे शिवानी तुझ्यावर…सांग ना लग्न करशील माझ्याशी..” असं बोलून तो एखाद्या सिनेमातल्या हिरो सारखा गुडघ्यावर बसून हात पुढे करत तिला मागणी घालत होता.

ती तिचा हात त्याच्या हातात देत मानेनेच होकार देत म्हणाली, “थॅंक्यू सो मच रोहीत…आय लव्ह यू टू… खूप मिस केले मी तुला..रेश्मा सोबत बघून तर मनातून खूप दुखावले होते मी..माझा रोहीत माझ्यापासून दूर गेला ही कल्पनाच सहन होत नव्हती मला..तू माझा आणि फक्त माझा आहेस रोहीत…आय लव्ह यू…”
ती इतकं बोलून त्याला बिलगली. त्याने तिला मिठीत घेत उत्तर दिले, ” यू आर क्रेझी..मी फक्त तुझाच आहे..पण हा अशी रागावत जाऊ नकोस..किती झुरलो मी तुझ्यासाठी…”

दोघेही हसले तितक्यात हॉलमध्ये लाइट लागले आणि टाळ्या वाजवत हॅपी बर्थडे शिवानी म्हणत दोघांचे आई बाबा, काही मित्र मैत्रिणी त्यांच्या दिशेने आले. मोठ्या फुग्यातून गुलाबांच्या पाकळ्यांचा वर्षाव रोहीत शिवानी वर झाला. सगळं एखादं स्वप्न असल्यासारखं ती बघत होती. सगळयांना तिथे बघून ती लाजतच रोहीतला बघत होती..

दोघे लहानपणापासून तू तू मैं मैं करत टॉम अँड जेरी सारखे भांडत असले तरी आज फक्त तू आणि मी ? अशा एका गोड प्रेमाच्या ब़धनात अडकले. घरच्यांना सुद्धा खूप आनंद झाला.

शिवानीने केक कापला, प्रोजेक्टर वर दोघांच्या नटखट फोटोंचा स्लाइड शो सुरू होता. आता सगळ्यांच्या आग्रहाखातर हातात हात घेऊन दोघे डान्स करायला लागले,

“सोनियो, ओ सोनियो
तुम्हे देखता हूँ, तो सोचता हूँ, बस यही
तुम जो
मेरा साथ दो
सारे गम भुला के
जी लूं मुस्कुरा के ज़िन्दगी
तू दे दे मेरा साथ
थाम ले हाथ
चाहे जो भी हो बात
तू बस दे दे मेरा साथ
तू दे दे मेरा साथ
थाम ले हाथ
चाहे जो भी हो बात
तू बस दे दे मेरा साथ…..”

अशी गोड सुरवात झाली दोघांच्या नात्याची. शिवानी आणि रोहित यांच्या प्रेमाची गोष्ट कशी वाटली हे नक्की कळवा ?

माझी ही कथा माझ्या नावासह शेअर करायला माझी हरकत नाही ?.

© अश्विनी कपाळे गोळे

तू तू मैं मैं पण तरीही तू आणि मी ( प्रेमकथा ) – भाग पहिला

शिवानी घरात येताच बॅग टेबलवर ठेवत होती तितक्यात आई पाण्याचा ग्लास घेऊन बाहेर आली आणि म्हणाली,
“काय गं, भेटलीस का रोहीतला…”
शिवानी चिडून म्हणाली, “आई बाबा तुम्ही म्हणाले म्हणून मी तयार झाले त्याला भेटायला पण त्याने येणार सांगितल्यावर वेळेत पोहोचायला नको होतं का..मी कधी कुणाची वाट न पाहणारी या महाशयासाठी तासभर थांबली पण तो आलाच नाही..वेटर तीन तीन वेळा विचारून गेला, मॅडम कुछ ऑर्डर देना‌ है क्या..तासाभरात दोन कप कॉफी प्यायली मी..आई, बाबा जाम डोक्यात गेलाय हा मुलगा माझ्या.. नाही जमलं यायला तर कळवायला नको का त्याने..”

बाबा शिवानी ला शांत करत म्हणाले, “अगं शांत हो..काहीतरी काम आलं असेल.. सायंकाळी गर्दी होते ना सगळीकडे, यायला वेळ लागला असेल..पण फोन करून कळवायला हवं होतं त्याने..बरं बघू आपण काय ते..तू शांत हो बघू..त्रास नको करून घेऊन स्वतः ला.”

शिवानी त्यावर काही न बोलता रागातच फ्रेश व्हायला निघून गेली.

काही वेळाने शिवानी ला रोहीतचा फोन आला पण तिने चिडल्या मुळे उत्तर दिले नाही. नंतर त्याने शिवानीच्या बाबांना फोन केला, “हॅलो, मी रोहीत बोलतोय..काका, अहो शिवानी ला भेटायच ठरलं होतं पण वेळेवर मिटिंगमध्ये अडकलो आणि उशीर झाला त्यात माझा फोन डिस्चार्ज होऊन बंद पडला त्यामुळे कळवता ही आलं नाही..मी ठरलेल्या कॉफी शॉप मध्ये पोहचलो पण शिवानी बहुतेक माझी वाट पाहून निघून गेली होती.‌.आता घरी आल्यावर फोन चार्ज केला आणि तिला फोन केला पण ती उत्तर देत नाहीये..चिडली बहुतेक माझ्यावर..”

बाबा- “हो रोहीत .. अरे ती तुझी तासभर वाट बघत होती, तू वेळेत पोहोचला नाही म्हणून जाम चिडली ती.. तुझंही काही चुकलं नाही म्हणा, येतात वेळेवर कामं..पण आता तिची समजुत कशी काढायची बघ बाबा तूच.. आम्ही समजावलं तिला पण तुझ्यावर चिडली ती..तुला तर माहीतच आहे तिचा स्वभाव..”

शिवानी आणि रोहित दोघांचे वडील बालमित्र त्यामुळे दोन्ही कुटुंबे एकमेकांना चांगले परिचयाचे. रोहीतला पूर्वीपासूनच शिवानी खूप आवडायची पण तिला सांगण्याची हिंमत त्याने केली नव्हती. शिवानी अतिशय बिनधास्त, करीअर ओरिएंटेड, जरा चिडखोर पण तितकीच प्रेमळ स्वभावाची. कुरळे खांद्यापर्यंत केस तिला शोभून दिसायचे, गव्हाळ वर्ण, मध्यम बांधा, नाकी डोळी नीटस आणि आत्मविश्वास असलेली शिवानी कुणाच्याही नजरेत बसेल अशीच.

रोहीत जरा शांत, समजुतदार, हुशार, दिसायला राजबिंडा, उंच बांध्याचा पिळदार शरीरयष्टी असलेला. कॉलेजमध्ये बर्‍याच मुली त्याच्यावर फिदा पण ह्याच्या मनात शिवानी घर करून बसली होती त्यामुळे तो कुणाला काही भाव देत नव्हता.

घरच्यांनी रोहीतच्या मनातील शिवानी विषयीच्या भावना ओळखून दोघांच्या लग्नाविषयी विचार केला. दोन्ही कुटुंबे तशी आधुनिक विचारांची. शिवानीला रोहीत आणि तिच्या लग्नाविषयी सांगितल्यावर तिला जरा विचित्र वाटले, सध्या मला लग्न करायचं नाही म्हणत तिने विषय टाळला पण आई बाबांनी तिची समजुत काढली, “रोहीत खरंच खूप चांगला मुलगा आहे, माहितीतला आहे, तुम्ही दोघे एकमेकांना लहानपणापासून ओळखता तेव्हा तुमची मैत्री लग्नात बदलायला काय हरकत आहे शिवाय आम्हाला तो पसंत आहे.. तसं तुला दुसरा कुणी आवडत असेल तर सांग असंही ते म्हणाले..”

आता आई बाबांना काय उत्तर द्यावे तिला कळेना. दुसरा कुणी आवडत नाही हो बाबा पण इतक्यात लग्न नको इतकंच म्हणणं आहे असं ती म्हणाली.

आई त्यावर म्हणाली, “अगं, आताच लग्न करायचं नाही पण तुम्ही जरा एकमेकांना भेटून याविषयी बोलले‌, अपेक्षा जाणून घेतल्या तर बरं होईल.. म्हणजे एकमेकांशी मैत्री असणे आणि त्यालाच जोडीदार म्हणून निवडणे यात फरक आहे.. तुमच्या अपेक्षा, स्वप्न, भविष्याविषयी जरा बोलून जाणून घेतलं तर काय तो निर्णय घेता येईल.. नाही पटलं तर काही जबरदस्ती नाहीच आमची..बघ विचार करून..”

शिवानी आणि रोहित फॅमिली फ्रेंड असल्याने एकमेकांना चांगले ओळखायचे. सतत भेट होत नसेल तरी भेटले की टॉम अँड जेरी सारखे भांडायचे, शिवानी चिडली की रोहीत तिची अजूनच मज्जा घ्यायचा. रोहीत भावनिक असल्याने ती कधी जास्त दुखावली जाऊ नये म्हणून तो खूप काळजी घ्यायचा. तिची बडबड ऐकायला त्याला कधीच कंटाळा येत नसे. ती अगदी बिनधास्त, मनात आलं ते बोलून मोकळं व्हायचं अशा स्वभावाची पण रोहीत अगदी विरुद्ध,समोरच्याला त्रास होऊ नये म्हणून सतत प्रयत्नशील. रोहीतला आपण आवडतो हे शिवानीला कळत होते. शिवानीला मात्र रोहीत विषयी आपल्याला नक्की काय वाटते हे स्वतः च्या मनातले भाव ओळखता येत नव्हते.
शिवानी आणि रोहित दोघेही कंपनीत नोकरीला, दोघेही चांगल्या पदावर कार्यरत तेव्हा भेटले की करीअर विषयी बोलताना त्यांना वेळ पुरत नसे. आता पर्यंत मित्र मैत्रिण म्हणुन राहिल्यावर शिवानीला रोहीत आयुष्याचा जोडीदार म्हणून निवडताना काही कळत नव्हते, मनात नुसता गोंधळ उडाला होता.

आई बाबांची इच्छा आहे तर एकदा रोहीतला लग्नाच्या हेतूने भेटायला हरकत नाही असा विचार करून ती भेटायला तयार झाली पण रोहीतने यायला उशीर केल्याने खूप चिडली.

आता रोहित सुद्धा काळजीत पडला, शिवानीचा राग सहज शांत होणार नाही, घरी गेलो तरी ती बोलणार नाही तेव्हा काही तरी खास प्लॅनिंग करायला पाहिजे असा विचार रोहीत करू लागला.

रोहीत शिवानीचा राग शांत करायला काय करणार आणि पुढे दोघांच्या नात्याचे काय होणार हे जाणून घेऊया पुढच्या भागात ?

पुढचा भाग लवकरच.

माझा‌ लेख माझ्या नावासह शेअर करायला माझी हरकत नाही ?

© अश्विनी कपाळे गोळे

तेरा साथ है तो… ( प्रेमकथा )

अमनचे काम आज जरा लवकर संपले आणि शैलजाला सरप्राइज द्यावे म्हणून नेहमीपेक्षा लवकर घरी आला. दारावरची बेल वाजवली पण आतून काहीच प्रतिसाद मिळाला नाही. शैलजाला फोन लावला तरी‌ काही प्रतिसाद नाही. अमनला जरा काळजी वाटली आणि लक्षात आले की घराची एक चावी आपल्याजवळ आहे. नशिबाने लॅचलॉक केले असेल तर आत जाऊन तरी बघता येईल काय झाले. अमनने चावी लावून दार उघडले, योगायोगाने आतून कडी लावलेली नव्हती. बेडरूममधून शंकर महादेवन यांचे breathless गाणे कानावर पडत होते तेही जरा मोठ्या आवाजात.

” कोई जो मिला तो मुझे ऐसा लगता था जैसे मेरी सारी दुनिया में गीतों की रुत और रंगों की बरखा है खुशबू की आँधी है महकी हुई सी अब सारी फ़ज़ायें हैं बहकी हुई सी अब सारी हवायें हैं खोई हुई सी अब सारी दिशायें हैं बदली हुई सी अब सारी अदायें हैं………”

अमन बेडरूमच्या दिशेने निघाला, हळूवारपणे दार ढकलत आत डोकावून बघतो तर काय शैलजा क्लासिकल नृत्य करण्यात इतकी एकाग्र झालेली होती की बेल वाजलेली, दार उघडलेले काहीच तिला कळाले नाही.

पहिल्यांदाच तिला इतकं अप्रतिम नृत्य करताना बघून अमनला आश्चर्याचा धक्का बसला, तिला डिस्टर्ब न करता तो तिच्या अदा न्याहाळत बसला. गाण्याच्या शेवटी एक गोल गिरकी घेताना शैलजाला अमन‌ दिसताच ती दचकून जवळजवळ किंचाळी दाबत जरा घाबरतच म्हणाली, “अमन‌ तुम्ही कधी आलात..किती घाबरले मी असं अचानक तुम्हाला बघून..आवाज‌ तरी द्यायचा…”

तिच्या चेहऱ्यावरचे गोंधळलेले भाव बघत अमन‌ हसतच म्हणाला , “अगं हो‌ हो..शांत हो..बस जरा..किती दचकलीस…आणि‌ मी बराच वेळ बेल वाजवली पण कदाचित गाण्यामुळे तुला आवाज‌ ऐकू नाही आला.. आणि काय बघतोय मी…किती अप्रतिम नृत्य करत होतीस ‌अगदी तल्लीन होऊन..हि कला तुझ्यात आहे हे कधी सांगितलं नाही तू…”

शैलजा गाणे बंद करीत त्याची नजर चुकवत म्हणाली, “लहानपणापासूनच खूप आवडायचं मला भरतनाट्यम पण…….. आज अचानक सामान आवरताना हे गाणं कानावर पडलं आणि पाय कसे थिरकायला लागले कळालच नाही मला… परत परत तेच गाणं लावून मी थिरकत गेले.. सॉरी मला‌‌ बेल वाजलेली कळालच नाही…”

अमन – “अगं सॉरी काय त्यात… आणि काय म्हणत होतीस लहानपणापासून भरतनाट्यम आवडते पण…..पुढे काही बोलली नाही..पण काय शैलू…”

शैलजा – “काही नाही असंच… बरं मी पाणी घेऊन आलेच…” असं म्हणत ती बेडरूम मधून बाहेर जायला निघाली तसंच अमनने तिचा हात धरला आणि स्वतः कडे तिला खेचत म्हणाला, “पण काय…बोल ना राणी… काही तरी सांगणार होतीस पण बोलली नाही तू…”

शैलजा स्वतःला त्याच्यापासून दूर होत विषय बदलत म्हणाली, “बरं ते जाऊ द्या…आज लवकर आलात तुम्ही.. काही खास…”

अमन‌ तिला चिडवत म्हणाला, “माझ्या खास बायकोसाठी खास वेळ द्यावा म्हंटलं.. म्हणून आलो लवकर.. सरप्राइज द्यायचं म्हणून घाईघाईने आलो पण तुझी नृत्यकला बघून मलाच सरप्राइज मिळाले…”

शैलजा- “बरं तुम्ही फ्रेश होऊन या..मी पाणी चहा आणते..”

शैलजा किचनमध्ये गेली तसाच अमन पटकन फ्रेश होऊन तिच्या मागोमाग हॉलमध्ये आला. दोघांनी एकत्र बसून चहा घेताना अमन म्हणाला, “बरं मला सांग काय सांगणार होतीस तू भरतनाट्यम विषयी..तू सांगेपर्यंत मी विचारणार बरं का…”

शैलजा एक गोड स्माइल देत म्हणाली, “ऐकायचं ना तुम्हाला, ऐका तर मग ? अरे मला खूप आवडायचं भरतनाट्यम …तेच काय कुठलाही नृत्यप्रकार मी पटकन शिकायची, टिव्हीवर बघून अगदी हुबेहूब नृत्य करायची, लहान होते ना तेव्हा त्यामुळे सगळेच भरभरून कौतुक करायचे. शाळेत बरेच बक्षिसे पटकावली नृत्य स्पर्धेत पण जशी वयात आली तसंच घरच्यांनी माझे नृत्य बंद केले, जरी शहरात शिकले तरी आम्ही गावात राहायचो ना..बाबा गावचे प्रतिष्ठित नागरिक, ते म्हणायचे पोरी बाळीला असं नाच गाणं शोभत नाही, गावातील लोकं नावं ठेवतील. त्यांना वाटायचं मुलीला नावं ठेऊन आपला मान कमी नको व्हायला. तरीही छंद म्हणून मी त्यांच्या लपून कॉलेजमध्ये असताना एक नृत्याचा परफॉर्मन्स दिला, सगळ्यांनी खूप वाहवा केली. कुणीतरी ही गोष्ट बाबांच्या कानावर टाकली, ते इतके चिडले, खूप खूप बोलले. मी कुठला गुन्हा केल्यासारखे वाटले तेव्हा मला.. त्यानंतर कधी नृत्य करण्याची हिंमतच झाली नाही माझी पण आज काय झालं कुणास ठाउक..नकळत थिरकली मी कित्येक वर्षांनी.. खूप छान वाटलं असं मनसोक्त नाचताना…एक वेगळाच आनंद मिळाला मला…”

हे सगळं सांगताना शैलजा च्या चेहऱ्यावर एक वेगळाच आत्मविश्वास, तेज सोबतच जरा नाराजी स्पष्ट दिसत होती. तिच्या मनातली सुप्त इच्छा तिने अमनला सांगितल्यावर तिला मनोमन समाधान वाटले.

अमन आणि शैलजाच्या लग्नाला चार महिने झालेले. शैलजा लग्नापूर्वी गावातील शाळेत शिक्षीका होती. दिसायला साधारण, सुडौल बांधा, लांबसडक केसांची वेणी तिला शोभून दिसायची. अमनच्या मामे भावाचे लग्न होते त्यातच ह्या दोघांचे लग्न ठरले. अमन कंपनीत नोकरीला, उंच पुरा, रूबाबदार व्यक्तीमत्व असलेला.

ज्या लग्नात दोघांची भेट झाली ते लग्न म्हणजेच अमनच्या मामे भावाचे आणि शैलजाच्या चुलत बहिणीचे. त्यामुळे करवली म्हणून शैलजा‌ नवरी‌ सोबत होती, तेव्हाच अमनच्या आई बाबांनी तिला अमनसाठी पसंत केले. अमनने पहिल्यांदा लग्नात शैलजाला बघितले त्यावेळी तिने केशरी रंगाची हिरवे काठ असलेली जरी काठी साठी नेसली होती. हलकासा मेकअप, वेणीवर गुंफलेला गजरा, चंद्रकोर टिकली तिच्यावर शोभून दिसत होती.  सगळ्यांच्या नजरा तिच्यावर होत्या. एक गोड हास्य चेहऱ्यावर ठेवून आत्मविश्वासाने ती सगळीकडे वावरत होती. अमनला त्याक्षणीच ती आवडली. अमनच्या घरच्यांनी शैलजा कडे लग्नाची मागणी घातली आणि घरच्यांच्या संमतीने दोघांचे लग्न ठरले. दोघेही आनंदाने नांदत होते. दिवसभर घरी न बसता जवळपासच्या शाळेत नोकरी करावी म्हणून तिचे अर्ज देणे, नोकरी शोधणे सुरू होतेच.

आज अमनला तिच्या छंदा विषयी माहिती झाले, त्याला खूप आनंदही झाला, आपली बायको एक उत्तम नृत्यांगना आहे हे त्याला कळाले शिवाय तिला तिचा छंद जोपासायला जमले नाही याची खंतही वाटली. आता मात्र शैलजा ची इच्छा पूर्ण करण्याचे त्याने मनोमन ठरवले.
अमनचे कुटुंब आधुनिक विचाराचे त्यामुळे त्यांना शैलजा विषयी, तिच्या नृत्याविषयी ऐकून आनंदच होईल याची त्याला खात्री होती. अमनने शैलजा ला डान्स क्लास सुरू करण्याचा प्रस्ताव सांगितला. तिला ती कल्पना आवडली पण परत घरच्यांचे काय , त्यांना हे पटेल का म्हणत तिने प्रश्न केला.
अमन तिला समजावून सांगत म्हणाला, ” आता तू माझी अर्धांगिनी आहेस, तुझ्या प्रत्येक निर्णयात, कुठल्याही परिस्थितीत मी तुझ्या सोबत आहे. डान्स क्लास घेणे शहरात काही वावगे वाटत नाही. तू खूप छान प्रगती करशील त्यात ह्याची मला खात्री आहे…”

अमनचा विश्वास बघता तिने होकार दिला आणि शैलजाच्या डान्स क्लास चे प्लॅनिंग, तयारी दोघांनी सुरू केली. सुरवातीला घरी आणि काही दिवसांनी सोसायटीच्या जवळच एक जागा भाड्याने घेऊन तिथे मस्त डान्स स्टुडिओ तयार केला. ती इतकी अप्रतिम शिकवायची त्यामुळे तिला भराभर चांगला प्रतिसाद मिळाला. अमनने तिला मोठमोठ्या डान्स शो साठी आॅडीशन विषयी सुद्धा सांगितले. एक ग्रुप तयार करून तिने स्वत:च्या ग्रुपचे नाव त्या शो साठी नोंदविले. बाबांचा अजूनही ते पटत नव्हते पण अमन मुळे ते‌ काही बोलत नव्हते.
शैलजाचा ग्रुप त्या शो साठी निवडला गेला, त्या शो चे प्रक्षेपण टिव्हीवर होणार होते. ही बातमी ऐकून शैलजाचा आनंद गगनात मावेनासा झाला, तिचं एक स्वप्न पूर्ण झालं होतं. लहानपणी टिव्हीवर डान्स शो बघताना आपणही कधीतरी अशा शो मधून टिव्हीवर यावं असं तिला खूप वाटायचं, ती सुप्त इच्छा आज‌ अमनमुळे पूर्ण होत होती.

तिने अमनला फोन करून ही गोड बातमी सांगितली. सायंकाळी तो घरी येताच तिने त्याला कचकचून मिठी मारली, तिच्या डोळ्यातले आनंदाश्रु अमनच्या शर्टवर टपकत होते. तिचा आनंद बघून अमनला खूप हायसे वाटले, तो तिची मस्करी करत म्हणाला, “मॅडम, नाही जायचं तर नका जाऊ शो साठी पण रडायचं कशाला..माझे शर्ट भिजवले राव तू…”

ती हसतच जरा बाजुला होत म्हणाली, “आनंदाश्रु आहेत हो ते..आज‌ माझं खूप मोठं स्वप्न पूर्ण झालं..फक्त तुमच्यामुळे….कसे आभार मानू तुमचे…”

अमन जोरात हसत म्हणाला, “आभार… अरे पगली हक है तेरा… कर्तव्य आहे माझं तुझी इच्छा पूर्ण करण्याचे…आभार कसले त्यात…आता मस्त शो साठी तयारीला लाग… आणि हो आज मस्त सेलिब्रेशन करूया…मलाही डान्स शिकव जरा…..”

अमन‌ फ्रेश होऊन आला, शैलजा ने दोघांसाठी मस्त कॉफी बनविली. अमनने बाहेरून जेवण मागवले आणि रोमॅंटिक गाणे लावले. कॉफी घेत एकमेकांच्या डोळ्यांत बघत त्यांनी आनंद व्यक्त केला. अमनने तिचा हात पकडून तिला उभे करत कपल डान्स करायला सुरु केले..गाणेही तसेच सुरू होते…

“अब मुझे रात दिन तुम्हारा ही ख्याल है
क्या कहूँ प्यार में दीवानों जैसा हाल है
दीवानों जैसा हाल है तुम्हारा ही ख्याल है…”

दोघेही एकमेकांच्या डोळ्यांत बघत डान्स करण्यात मग्न होते. मध्येच तिचं लाजणं, गोड स्माइल देणं सुरू होतं. तिची ती अदा बघून अमन तिला अधिकच जवळ खेचत तिची खोडी काढत होता, तशीच ती त्याला दूर लोटत डान्स करीत होती. तितक्यात दारावरची बेल वाजली आणि दोघेही भानावर आले. मागवलेल्या जेवणाची ऑर्डर घेऊन एकजण आलेला. दोघांनी आवडीचा मेनू मस्त एंजॉय केला.

शैलजा शो साठी जोरात तयारीला लागली होती. ग्रुपची चांगली तयारी करून घेतली. लवकरच तो दिवस आला. आज त्यांचा परफॉर्मन्स होता. शैलजा टिव्हीवर येणार म्हणून अख्ख कुटुंब आज उत्साहात. तिच्या ग्रुपचा परफॉर्मन्स अप्रतिम झाला. परिक्षकांनी त्या डान्स ग्रुपचे कौतुक करत शैलजाला स्टेजवर बोलावून प्रतिक्रिया व्यक्त करण्याची संधी दिली.
हातात माईक घेऊन तिच्या आनंदाश्रु ने परत वाट शोधली. भावनांना आवरत ती बोलू लागली, “माझे लहानपणापासूनचे स्वप्न होते एका मोठ्या डान्स शो मध्ये परफॉर्म करण्याचे, आज माझ्या ग्रुप व्दारे मी माझं स्वप्न पूर्ण केलं..हे सगळं शक्य झालं फक्त आणि फक्त माझे पती अमनमुळे आणि माझ्या ग्रुपमधल्या शिष्यांमुळे. अमन आज इथे आले नसले तरी हा शो‌ ते बघत आहेत..मलाच मनापासून म्हणावसं वाटतं थॅंक्यू सो मच अमन… तुम्ही ग्रेट आहात…”
बाबांनी तिचा हा शो बघितला तेव्हा त्यांचे डोळे पाणावले. आपल्यामुळे तिला इच्छा दाबत रहावं लागलं, किती बोललो आपण तिला नृत्य न करण्यासाठी.. याचं त्यांना वाईट वाटलं शिवाय इतक्या मोठया शो मध्ये ती झळकली बघून तिचा खूप अभिमानही वाटला..

अमनच्या आई बाबांनी तिचे खूप कौतुक केले. आमच्या मुलीने (सुनेने )नावं कमावले असं ते अभिमानाने सांगत होते.
शैलजाच्या डान्स क्लास चे लवकरच मोठे नावं झाले. सगळी तिची इच्छा , तिचं स्वप्न अमनने पूर्ण केलं. यामुळेच दोघांचं नातं अजूनच घट्ट झालं, प्रेम वाढतच गेल. ?

खरंच नात्यात एकमेकांना समजून घेणे किती महत्त्वाचे आहे ना.जोडीदारावर विश्वास ठेवत एकमेकांच्या आवडीनिवडी जपून साथ दिली तर नातं दिवसेंदिवस बहरतचं जातं ?

दोघांची ही प्रेमकथा कशी वाटली हे कळवायला विसरू नका ??

कथा शेअर करताना‌ लेखिकेच्या नावासह करायला हरकत नाही?

– अश्विनी कपाळे गोळे

Free Email Updates
We respect your privacy.