Soulmate_एक_प्रेमकथा #भाग_तिसरा

निधी फ्रेश होऊन चहा नाश्ता करत असतानाच पाहुण्यांचा फोन आला. “अर्धा तासात आम्ही पोहोचतो” असं पाहुणे मंडळींकडून कळताच मम्मा पप्पांची घाई सुरू झाली. सगळी अरेंज मेंट नीट झाली आहे ना याची खात्री करून घेत मम्मा निधीला म्हणाली, “निधी आता तू तयार हो..काही मदत लागली तर आवाज दे मला..”

 

निधीला मात्र जराही उत्साह वाटत नव्हता. मम्मा पप्पा चे मन राखायला म्हणून ती तयारीला लागली. मोरपंखी रंगाचा पंजाबी ड्रेस घातला, त्यावर मॅचिंग नाजुकसे कानातले घातले, हलकासा मेकअप करून कपाळावर इवलिशी टिकली लावली. केस नेहमीप्रमाणे मोकळेच ठेवत आरशासमोर उभे राहून क्षणभर स्वतःला न्याहाळत निधी मनातच पुटपुटली, “वाह निधी, तू तो कमाल लग रहीं…इतके दिवस स्वतःकडे लक्षच दिलं नाही मी..”

 

“निधी.. अगं तयार झालीस का?” असा मम्मा चा आवाज येताच ती भानावर आली.

 

“हो मम्मा..झालंय माझं..” म्हणत मागे वळून बघितलं तितक्यात मम्मा खोलीत आली आणि निधीला बघताच म्हणाली, “किती सुंदर दिसत आहेस निधी तू या ड्रेस मध्ये..माझीच नजर लागणार बहुतेक तुला आज..”

 

“काहीही काय गं मम्मा..” -निधी.

 

गाडीच्या हॉर्न चा आवाज आला आणि मम्मा म्हणाली, “आलेत बहुतेक पाहुणे..निधी तू थांब खोलीतच..मी तुला बोलावते मग ते बाहेर..ठीक आहे..चल ऑल द बेस्ट..”

 

निधी स्वतः शीच बोलू लागली, “ऑल द बेस्ट काय म्हणते मम्मा..माझी काय परीक्षा आहे की काय..?

तसं बघायचं म्हंटलं तर एक प्रकारची परिक्षा आहेच म्हणा..वधू परिक्षा.. श्या..मला नाही आवडत हे सगळं प्रदर्शन….जाऊ दे आता हे सगळं विचार करत बसायची वेळ नाही..कोण महाशय आलेत मला बघायला जरा बघावं डोकावून…”

 

असं पुटपुटत निधी खिडकीजवळ आली आणि पण सगळे प्रयत्न व्यर्थ…तिला काही त्याची झलक दिसलीच नाही.

 

तिने बेडवर ठेवलेला तिचा फोन हातात घेऊन सेल्फी काढले, नंतर फोन बघतच बाजुच्या टेबलवर ठेवलेली पाण्याची बाटली हातात घेऊन पाणी प्यायली. काही वेळाने मम्मा निधीला बोलवायला आली.

ड्रेस नीट करत परत एकदा केसांवर हात फिरवत निधी ने आरशात बघितले आणि मम्मा सोबत हॉल मध्ये जायला लागली.

 

हॉलमध्ये तिला‌ बघायला आलेला सुजय, त्याचे आई वडील आणि एक बहीण‌ असे चौघे जण निधी येताना दिसताच एकटक तिला बघतच राहिले. त्यांच्याकडे निधीने एक नजर फिरवली आणि सगळे आपल्याला बघताहेत हे लक्षात येताच ती जरा लाजतच स्मित हास्य करत समोरच्या खुर्चीवर जाऊन बसली. तिची स्माइल , ते घायाळ करणारे सौंदर्य बघताच सुजयची नजर तिच्यावर स्थिरावली.

 

“मी तुमची ओळख करून देतो..” असं निधीचे पप्पा म्हणाले तसाच सुजय भानावर आला. निधीच्या पप्पांनी निधी आणि सुजयच्या कुटुंबाची ओळख करून दिली. जरा वेळ सगळ्यांशी बोलून झाल्यावर सगळ्यांनी सुजय आणि निधीला एकांतात बोलायला टेरेस गार्डन मध्ये पाठवले.

 

चौफेर फुलझाडांनी सजवलेल्या टेरेस गार्डन मध्ये मधोमध दोन खुर्च्या आणि एक टेबल ठेवलेला होता. त्यावर दोघांसाठी कॉफी ठेवलेली होती. निधीने कॉफी कप मध्ये ओतून घेत एक कप सुजय ला दिला आणि एक कप स्वतःच्या हातात घेतला.

 

सुजय कप हातात घेत “थ्यॅंक्यू..” म्हणाला. त्यावर निधी ने नुसतेच स्मित केले.

 

सुजय – “अशा वेळी नेमकं काय बोलावं कळत नाही ना….माझी ही कांदेपोहे कार्यक्रमाची पहिलीच वेळ आहे…आणि कदाचित शेवटची…”

 

निधी- “शेवटची..?”

 

सुजय- “जर तू मला पसंत केलं तर‌ शेवटची…”

 

निधी – “अच्छा.. आणि मी नाही म्हणाले तर…”

 

सुजय त्यावर हसला आणि म्हणाला, “तो‌ विचार केलाच नाही मी..मी तुझा फोटो बघितला त्यावेळीच का कोण जाणे पण वाटलं हीच ती, जिच्या शोधात मी आहे…”

 

निधी – “असं एकदा बघून आयुष्यभरासाठी निवड करता येते का खरंच..”

 

सुजय – “मला असंच वाटायचं..एका भेटीत कसं काय जोडीदार निवडायचा..खरं तर माझं ठरलं होतं की जी मुलगी आवडेल तिच्याशी आधी मैत्री करायची आणि मग एकमेकांना ओळखून नंतरच लग्नाचा विचार करायचा पण तुझ्या बाबतीत खरंच असं वाटलं नाही.. तुझ्याविषयी आई बाबांनी सांगितलं, फोटो बघितला तेव्हापासून वाटलं तुला खूप आधीपासून ओळखतो आहे..”

 

निधी‌ जरा आश्चर्याने म्हणाली, “तुला माझ्या भूतकाळाविषयी काही प्रोब्लेम नाहीये? आय वॉज इन रिलेशनशिप…वॉज डिपली इन लव्ह विथ समवन..”

 

सुजय – “आय नो…आय डोन्ट हॅव एनी प्रोब्लेम…प्रत्येकाच्या आयुष्यात असतंच कुणीतरी खास.. मलाही अशीच एक मुलगी खूप आवडायची पण तिला मी हे सांगण्यापूर्वी माझ्याच एका मित्राने तिला प्रपोज केले, ते‌ दोघेही आनंदात आहे.. त्यांना तर हेही माहीत नाही की माझ्या मनात असं काही होतं..प्रेम काही ठरवून करत नाही आपण आणि एकमेकांवर जीवापाड प्रेम करणारे सुद्धा आयुष्यभर एकत्र असतील असही नसतं..कधी तर प्रेमविवाह झाल्यावर पटत नाही म्हणून वेगळे होतात मग सगळे म्हणतात प्रेमविवाह केला की असंच होतं वगैरे…असो..तू विश्वासाने घरी सांगितलं, आम्हालाही कल्पना दिली पण सगळे असं करतात असं नाही.. प्रेम केलं म्हणजे एखादा गुन्हा केला असं नाही ना.. भूतकाळ होता..”

 

निधी त्याचं बोलणं ऐकून स्तब्ध झाली. सुजय बोलला ते खरंच विचार करण्यासारखं आहे..इतका प्रॅक्टिकल विचार आपण का करत नाही असंही तिला वाटलं.

 

निधी – “अजून एक सांगायचं आहे, आम्ही फक्त प्रेमात नव्हतो तर एकमेकांच्या खूप जवळ सुद्धा आलो होतो…”

 

सुजय- “हम्म.. याविषयी मी एकच सांगेन जर आपलं लग्न झालं तर त्यानंतर आपल्यात या गोष्टी घडताना तुला आधीच्या आठवणींचा त्रास होणार नसेल तर मला काहीच हरकत नाही. सॉरी..जरा जास्त बोलून गेलो असेल तर माफ कर पण मी खरंच तुला तुझ्या भूतकाळाविषयी कधीच काही विचारणार नाही..माझी एकच अपेक्षा असेल की तू सुद्धा वर्तमान आणि भविष्य याचाच विचार करावा..तरीही घडलेल्या गोष्टींमुळे कधी काही त्रास झालाच तर बिनधास्त मन मोकळं करावं पण त्यात गुंतून राहू नये. बाकी निर्णय तुझ्यावर अवलंबून आहे..”

 

निधी – “इतका कसा काय समजुतदार आहेस तू… म्हणजे मला इंप्रेस करायला तर म्हणाला नाही ना..”

 

सुजय जरा हसत म्हणाला, “नो..नो..मुळीच नाही.. इंप्रेस करायला नाही..मी फक्त माझी अपेक्षा सांगितली…बाय द वे, तुझा स्पष्टवक्तेपणा आवडला मला..मी सुद्धा असाच आहे म्हणजे जे वाटतं ते बोलून मोकळं व्हायचं..उगाच मनात साठवून ठेवत कुढत जगायचं नाही अशा विचारांचा..”

 

निधी – “मलाही आवडला तुला‌ असा बिनधास्त स्वभाव…पण खरं सांगू मला ना अजूनही भिती वाटते रिलेशनशिप, प्रेम या गोष्टींची… ”

 

सुजय जरा मस्करी करत म्हणाला  ” आता तर मलाही भिती वाटायला लागली आहे तुझी..मी तुला बघतक्षणी पसंत केले.. मला हवी अगदी तशीच तू आहेस पण आता तू मला नकार‌ दिला तर माझं काय हा विचार मात्र केलाच नव्हता मी..आता तसा विचार मनात आला तरी भिती वाटत आहे..”

 

त्यावर दोघेही हसले.

 

निधी – “मला‌ जरा वेळ दे विचार करायला… खरं सांगू तुझ्यात नकार देण्यासारखं काहीच नाही पण तरीही मला जरा वेळ हवा आहे..”

 

सुजय – “हो‌ नक्कीच..मी तुला लगेच होकार, नकार दे असं म्हणतच नाहीये.. आणि हो, कुणाच्याही दडपणाखाली येऊन निर्णय घेऊ नकोस..मला तू आवडली तेव्हा तुला मी आवडायला पाहिजेच असंही नाही..तुझा निर्णय घेण्याचं स्वातंत्र्य तुला आहे..सॉरी मी फार लेक्चर वगैरे दिलं असेल तर..”

 

निधी हसतच म्हणाली, “थ्यॅंक्यू…”

 

 

 

क्रमशः

 

 

कथेचा हा भाग कसा वाटला ते नक्की कळवा 😊

 

© अश्विनी कपाळे गोळे

 

Soulmate_एक_प्रेमकथा #भाग_दुसरा

ठरल्याप्रमाणे निधी येत्या विकेंड ला मम्मा पप्पांसोबत वेदांतच्या घरी जायला निघाली.

 

तब्बल तीन महिन्यांनी वेदांतला भेटणार म्हणून निधी जाम खुश होती. कधी एकदा त्याला भेटते असं काहीसं झालेलं तिला.

 

बारा तासांच्या प्रवासानंतर तिघेही वेदांत राहतो त्या शहरात पोहोचले. सायंकाळ झाली होती त्यामुळे हॉटेलवर रूम बुक करून तिघांनी तिथे रात्रभर मुक्काम केला आणि दुसर्‍या दिवशी सकाळी लवकरच फ्रेश होऊन वेदांत च्या घरी जायला निघाले.

 

थोड्याच वेळात तिघेही वेदांत च्या घरी पोहोचले. दारावरची वेदांतच्या बाबांच्या नावाची पाटी व

बघतच निधीने दारावरची बेल वाजवली.

 

निधीचे मन आता अजूनच बेचैन झाले होते..वेदांतला बघताच मिठी मारावी असं काहीसं तिच्या मनात येत असतानाच वेदांत ने दार उघडले.

 

निधीला असं अचानक थेट घरी आलेलं बघताच त्याचा चेहरा पडला. दचकतच तो म्हणाला, “तू…इथे…अशी अचानक..”

 

“सरप्राइज.. मम्मा पप्पा पण आलेत.. बरं आत बोलवणार की दारातच विचारपूस करणार आहेस..”

 

“या ना.. प्लीज..” वेदांत टेंशन च्या सुरात बोलला.

 

वेदांत च्या घरी कोणत्या तरी कार्यक्रमाची धामधूम सुरू होती‌. बर्‍याच पाहुणे मंडळींची वर्दळ बघून निधी जरा गोंधळात पडली. ती मनात विचार करू लागली, “वेदांत च्या घरी नक्की काय चाललंय..इतक्यात हा फारसा बोलत पण नव्हता फोन वर.. आणि काही कार्यक्रम आहे असंही काही बोलला नाही..”

 

तितक्यात वेदांत आईला घेऊन आला.

निधी सोबत ओळख करून देत म्हणाला, “आई ही निधी, आम्ही एकत्र शिकायला होतो US ला..हे तिचे आई बाबा.. अर्थातच मी सुद्धा त्यांना आज पहिल्यांदाच भेटतोय..”

 

वेदांत ची आई लगेचच म्हणाली, “अरे व्वा..बरं झालं आलात.. सगळं कसं अचानक गडबडीत ठरल्यामुळे वेदांत च्या इतर मित्र मैत्रिणींना लग्नात यायला जमणार नव्हतं.. तुम्ही आलात ते खरंच फार बरं झालं..”

 

ते ऐकताच निधी अडखळत म्हणाली, “लग्न..? कुणाचं…?”

 

“अगं, कुणाचं काय..वेदांतचं..उद्या लग्न आहे ना त्याचं..आता प्रोजेक्ट साठी परदेशात जाणार..मग परत सुट्टी नाही म्हणत वर्ष वर्ष येणार की नाही कुणास ठाउक म्हणून आताच करायचं ठरवलं आम्ही..तसं लग्न कधीच जुळवून ठेवलं होतं.. हा आला ना इकडे परत त्याआधी आम्ही ह्याच्या साठी मुलगी शोधली होती..वेदांतला आवडणार याची खात्री होतीच आम्हाला..”

 

वेदांतच्या आईचं बोलणं ऐकून निधीच्या काळजाचा ठोकाच चुकला. निधीच्या मम्मा पप्पांना सुद्धा हे ऐकताच धक्का बसला. निधीचे पप्पा वेदांत कडे रागाच्या भरात एकटक बघत होते.. पुढे काहीतरी बोलणार तितक्यात निधीने पप्पांचा हात धरला आणि म्हणाली, “पप्पा, आपण निघूया लगेच…”

 

निधी पाणावल्या डोळ्यांनी धपाधप पावलं टाकत वेदांतच्या घराबाहेर पडली. मम्मा पप्पा पाठोपाठ येत म्हणाले,  “निधी..निधी.. थांब..आपण जाब तरी विचारू वेदांतला.. तुमचं प्रेम होतं ना एकमेकांवर..मग हा असा कसा धोका देऊ शकतो..आम्हाला खात्री आहे त्याने तुझ्याविषयी घरी काहीच सांगितलं नाहीये..आम्ही बोलतो त्याच्या आई वडीलांशी..”

 

निधी मात्र काहीही ऐकण्याच्या मनस्थितीत नव्हती.

 

निधी आणि तिचे आई बाबा असे अचानक निघून गेल्यामुळे वेदांतच्या आईला काय झालंय काही कळालं नव्हतं. मुळात त्यांना निधी आणि वेदांत विषयी काही माहितीच नव्हते.

घरच्यांची नजर चुकवत वेदांत घराबाहेर आला आणि निधी जवळ येत म्हणाला, “निधी..आय एम सॉरी… माझं ऐकून तर घे..”

 

वेदांतला समोर बघताच निधीने जोरात त्याच्या कानाखाली वाजवली.

” आता काय ऐकून घ्यायचं तुझं.. अरे तुझ्यावर मनापासून प्रेम केलं मी..आणि तू…धोकेबाज.. खोटारडा…इतका नीच असशील असं वाटलं नव्हतं..”

 

वेदांत- “निधी अगं आई बाबांनी सगळं आधीच ठरवून ठेवलं..मी आपल्याविषयी सांगणार होतो पण कुणी माझं ऐकण्याच्या मनस्थितीत नव्हते.. श्वेता, जिच्याशी माझं लग्न ठरवलं तिच्यात नकार देण्यासारखं काहीच नाही असं आधीच सांगितलं होतं मला.. पुढे काय आणि कसं बोलायचं नाही कळालं मला..मला माफ कर..”

 

“चूक माझीच आहे रे..मी तुझ्यासारख्या मुलावर विश्वास ठेवला..प्रेम केलं.. तुझ्यासोबत भविष्याचे स्वप्न रंगवले..पण तुझी लायकीच नाही..आता मनात आणलं ना तर सगळ्यांसमोर सत्य सांगून मी तुझं लग्न मोडू शकते पण मी तुझ्यासारखी नाहीये…आता त्या श्वेताचा तरी विश्वास असा मोडू नकोस म्हणजे झालं.. आणि हो.. परत मला तुझं हे तोंड दाखवू नकोस..”

 

इतकं बोलून निधी आई बाबांसोबत मागे वळून न बघता निघून आली.

 

निधीला या गोष्टीचा मोठा धक्का बसला. ज्याच्यावर मनापासून प्रेम केलं त्याने असा विश्वास घात केला ही गोष्ट तिला सहनच होत नव्हती.. तिकडे वेदांत मात्र झालं ते विसरून संसारात रमला होता.

 

निधी ने एकदा सहजच त्याचं फेसबुक प्रोफाईल उघडून बघितलं. श्वेता सोबतचे त्याचे बरेच फोटो त्याने शेअर केले तिला दिसले. निधीचा आपसूकच बांध फुटला…त्या रात्री परत एकदा ती नुसतीच रडत होती..दोष नक्की कुणाचा याचा विचार करत होती..

निधीच्या बाबांनी तर वेदांत विषयी पोलिसांत फसवणूक केल्याची तक्रार करू असा निश्चय सुद्धा केला पण निधीने त्यांना अडवले.

 

या गोष्टीला आता सहा महिने होत आले तरी निधी अजून सावरलेली नाही हे बघून आई बाबा सुद्धा काळजीत होते.

 

एक दिवस मनात काहीतरी विचार करून निधीने ठरवलं की आता वेदांत चा विषय बंद..आता त्यातून बाहेर पडायला हवे. आई बाबांनी तिला या सगळ्यात खूप समजून घेतले, चूक कुणाची होती वगैरे विचार न करता आता यातून बाहेर पडत नविन आयुष्य जगायचं आहे हे वेळोवेळी निधीच्या लक्षात आणून दिले. मनातल्या जखमा मनात लपवत निधीने नविन आयुष्याकडे वाटचाल सुरू केली.

 

निधी ने मेहनत करून चांगली नोकरी मिळवली. कामात गुंतल्या मुळे आता हळूहळू ती या सगळ्यातून बाहेर पडली पण तिचा प्रेम, लग्न यावरचा विश्वास कधीच उडाला होता.

 

निधीच्या मम्मा पप्पाची मात्र निधीसाठी योग्य मुलगा शोधण्याची धडपड सुरू झाली होती.

 

मुलगी परदेशात शिकायला होती, तिथे प्रियकर होता..मग त्याने धोका दिला अशा अनेक चर्चा नातलग, शेजारीपाजारी यांच्यात व्हायच्या. निधीच्या मम्मा पप्पांना याची कल्पना होतीच त्यामुळे येणाऱ्या स्थळाला अंधारात न ठेवता सगळं खरं काय ते सांगायचं आणि त्यांना याविषयी काही हरकत नसेल तरच त्या स्थळाचा विचार करायचा असं निधीच्या घरी ठरलं. निधी मात्र लग्न करायलाच तयार नव्हती.

 

तरीही मम्मा पप्पा म्हणतात म्हणून कधीतरी एखाद्या स्थळाला सामोरे जायची.

 

आजही असंच एक स्थळ निधी साठी आलेलं. तिला बघण्याचा कार्यक्रम ठरला होता आणि निधीच्या मम्माच्या मनात विचारांचा कल्लोळ माजला होता.

 

 

क्रमशः

 

कथेचा हा भाग कसा वाटला ते नक्की कळवा 😊

अश्विनी कपाळे गोळे

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Soulmate_एक_प्रेमकथा #भाग_पहिला

  • “निधी, उठ अगं..लवकर आवरायला हवं आज..” – आई निधीला उठवत म्हणाली.

 

निधी त्रासिक भाव चेहऱ्यावर आणत म्हणाली, “मम्मा, काय गं..थोडा वेळ झोपू दे ना.. रविवारीच जरा झोपायला‌ मिळतं निवांत.. ”

 

“निधी, अगं तुला बघायला पाहुणे येणार आहेत आज..विसरलीस का?”

 

“मम्मा, आहे गं लक्षात…आणि हो, पप्पांची इच्छा आहे म्हणून हे बघण्याचा कार्यक्रम वगैरे करत आहोत आपण..मला मूळात लग्नच करायचं नाहीये ”

 

“निधी, असं किती दिवस त्याच आठवणी मनात घेऊन लग्नाला नकार देत राहणार आहेस बाळा.. आयुष्यात आलेल्या चांगल्या वाईट अनुभवातून काहीतरी शिकवण घेत पुढे जायचं असतं..सगळेच मुलं काही वाईट नसतात..”

 

“मम्मा प्लीज आज परत तो विषय नको..” – निधी उठून बसत म्हणाली.

 

“ओके बाबा, सॉरी..पण लवकर तयार हो..”

 

मानेनेच होकार देत निधी बाथरूममध्ये निघून गेली.

 

निधीची आई मात्र तिच्या काळजीने मनातच पुटपुटत म्हणाली, “हा योग जुळून येऊ दे देवा.. भूतकाळ आधीच माहीत असूनही मुलाकडचे तयार झाले..आता एकदा सगळं जुळून आलं की निधीची समजूत काढता येईल..होईल तयार ती लग्नाला..”

 

निधीच्या विचारात गुंतली असताना बाबांची हाक ऐकताच आई विचारातून बाहेर आली.

 

“आले हा..” म्हणत आई खोलीतून बाहेर गेली.

 

निधी दिसायला सुंदर, चेहऱ्यावर आत्मविश्वासाचे तेज, आकर्षक व्यक्तीमत्व असलेली श्रीमंत घरातील आई वडीलांना एकुलती एक मुलगी. अगदीच लाडा कौतुकात ती लहानाची मोठी झाली. डिग्री नंतर उच्च शिक्षणासाठी परदेशात गेली. तिथे तिची ओळख वेदांत सोबत झाली. परदेशात आपली भाषा बोलणारा वेदांत भेटल्याने तिची त्याच्याशी मस्त गट्टी जमली. दोघांचीही अगदी घट्ट मैत्री झाली. विकेंड ला सोबत फिरणे, शॉपिंग, पार्टी, बर्थडे सेलिब्रेशन सगळं अगदी सोबत करायचे दोघेही. निधीला वेदांतचा सहवास हळूहळू आवडायला लागला होता. वेदांतच्या मनातही निधी विषयी प्रेम होतेच पण त्याने ते व्यक्त केले नव्हते. न राहावून शेवटी निधीने तिचे त्याच्यावरचे प्रेम व्यक्त केले आणि दोघांची मैत्री प्रेमात बदलली.

दोघेही प्रेमात अगदी आकंठ बुडालेले होते. दोन वर्षे एकत्र असताना‌ ते मनाने तर जवळ आलेच पण नकळत शरीरनेही एकरूप झाले. आता मायदेशी परतल्यावर घरी लग्नाचं बोलायचं आणि संसार थाटायचा असं दोघांचं ठरलेलं.

निधी ने तर तिच्या मम्मा पप्पांना व्हिडिओ कॉल वर वेदांत विषयी सगळं काही सांगितलं सुद्धा. निधीच्या घरचं वातावरण अगदीच फ्रेंडली त्यामुळे त्यात काही वावगं असं त्यांना वाटलं नाही पण मम्मा मात्र सारखं तिला म्हणायची, “निधी बेटा, बॉयफ्रेंड आहे हे ठीक आहे पण काही चुकीचं करून बसू नकोस..”

 

त्यावर निधी म्हणायची, “कम ऑन मम्मा.. मी काय लहान बाळ आहे का.. आमचं प्रेम आहे एकमेकांवर..आता परत आलो ना की लग्नाचं ठरवूया म्हणतोय वेदांत..”

 

“आपली मुलगी तशी बोल्ड आहे..माणसांची योग्य पारख तिला आहे..आता ती अल्लड नाही..आपणच उगाच काळजी करतोय बहुतेक..” असा विचार करत स्वतः ची समजूत काढत मम्मा शांत बसायची.

 

वेदांतच्या घरी मात्र अजून निधी विषयी काही माहिती नव्हते. घरी परत गेल्यावर मी सगळ्यांशी बोलून आपल्या नात्याविषयी सांगतो..त्यांना काही प्रोब्लेम नसणार आहे असं वेदांत अगदी आत्मविश्वासाने सांगायचा.

 

बघता बघता दोन वर्षे संपले आणि दोघेही मायदेशी परतले. दोघेही वेगवेगळ्या शहरात राहायला‌ त्यामुळे आता फक्त फोन, व्हिडिओ कॉल यावरच भेट व्हायची.  निधी त्याला सारखं विचारायची, “वेदांत तू घरी बोललास का आपल्या विषयी..”

त्यावर वेदांत म्हणायचा, “निधी, एकदा‌ नोकरी हातात आली ना की लगेच सगळी बोलणी करुया.. तुझ्या घरी सुद्धा तुझा हात मागायला असं विना नोकरी कसं यायचं ना.. बसं काही दिवस थांब..”

 

निधीचेही नोकरीचे प्रयत्न सुरू होतेच पण वेदांत पासून दूर राहणे तिला फार अवघड होत चाललं होतं. दोन‌ वर्षांच्या सहवासात त्याची जणू सवय झाली होती.

एक दिवस वेदांतचा सकाळीच कॉल आला..त्याला मोठ्या कंपनीची ऑफर मिळाली होती, परत परदेशात प्रोजेक्ट साठी जावं लागणार आहे असं त्यानं सांगितलं.

 

ते ऐकून निधी अगदी आनंदाने नाचायला लागली. “वेदांत आता घरी बोलू शकतोस तू… लगेच लग्न करायचं असं नाही पण आपल्या विषयी कल्पना तरी देऊ त्यांना..”

 

“निधी, किती उतावीळ झाली आहेस तू…आता कुठे नोकरीची ऑफर मिळाली..बोलूया लवकरच घरी..धीर धर जरा..” असं वेदांत म्हणाला तेव्हा निधी मनोमन फार दुखावली.

 

“आपण दिवसेंदिवस वेदांत मध्ये गुंतत जातोय पण हा मात्र सगळं खूप सहज बोलून मोकळा होतो आहे.. वेदांत धोका तर‌ देणार नाही ना.. नाही.. नाही.. आमचं प्रेम आहे एकमेकांवर…असा नाही करणार तो… त्याला जरा‌ वेळ द्यायला हवा… “अशी स्वतः ची समजूत काढत निधीने ठरवले की आता काही दिवस तरी त्याला या विषयी काही विचारायला नको.

 

निधीचे मम्मा पप्पा पण तिला अधूनमधून वेदांत विषयी विचारत म्हणायचे, “वेदांतला एकदा तरी घरी बोलावून घे..आम्हाला भेटायचं आहे त्याला… तुमचं पुढे काय ठरलं जरा बोलायला हवं ना..”

 

त्यावर निधी “हो..हो..” म्हणत वेळ निभावून न्यायची.

 

दिवसेंदिवस आता दोघांचं फोनवर बोलणं सुद्धा कमी होत चाललं होतं. निधीच्या मनात शंकाकुशंका यायला लागल्या होत्या.

 

बराच विचार करून निधी‌ मम्मा पप्पांना म्हणाली, ” पप्पा, आपण जायचं का वेदांत कडे…तो सध्या त्याच्या नव्या नोकरीत, व्हिजा वगैरे मध्ये बिझी आहे..आपण भेटायला जाऊ..त्याला सरप्राइज देऊ..मला पत्ता माहीत आहेच..”

 

“चालेल..काही हरकत नाही..” – पप्पा.

 

 

क्रमशः

कथेचा हा भाग कसा वाटला ते नक्की कळवा 😊

© अश्विनी कपाळे गोळे

 

फुलराणी ( आगळीवेगळी प्रेमकथा) भाग सहावा (अंतिम)

ठरल्याप्रमाणे प्रचिती तिच्या मॉम डॅड सोबत अजिंक्य च्या गावी आली. गाडी गावाजवळ पोहोचताच प्रचिती च्या चेहर्‍यावर आनंदाची लहर उमटली. तो हिरवागार निसर्ग, अंगाला अलगद स्पर्शून जाणारा गार वारा ती परत एकदा अनुभवत होती.

डॅड – “काय मस्त वाटतंय ना इकडे.. कितीतरी वर्षांनी या मोकळ्या हवेत फिरल्या सारखं वाटतंय.. आमचं बालपण अशाच वातावरणात गेलेलं‌‌..धमाल मज्जा करायचो आम्ही..”

प्रचिती – “डॅड, खरंच मस्त वाटतंय..मी इकडे एक आठवडा होते ना तेव्हा तर वेडी झालेले सगळं बघून.. माझ्यासाठी तर पहिलाच अनुभव होता तो… इकडे ना जवळच मस्त डोंगररांगा, नदी सुद्धा आहे.. अजिंक्य आणि मी दररोज जायचो तिकडे..जाम मज्जा यायची..”

ते ऐकताच मॉम ने प्रचिती कडे जरा रागातच बघितले. तशीच प्रचिती मॉम ची नजर चुकवत गाडीच्या बाहेर बघू लागली.

प्रचिती तिच्या मॉम डॅड सोबत गावी येतेय याची अजिंक्य ला जराही कल्पना नव्हती. दोघांचं बोलणं इतक्यात बंदच होतं. बघता बघता तिघेही अजिंक्य च्या फार्म हाऊसवर पोहोचले. अजिंक्य शेतात काहीतरी काम करत होता. घराजवळ कुणाची गाडी आली हे बघायला तो त्यांच्या फार्म हाऊस कडे येऊ लागला.

सुंदर रंगिबेरंगी फुलांची शेती, टुमदार दुमजली फार्म हाऊस बघताच मॉम च्या तोंडातून नकळत शब्द निघाले, “व्वा काय मस्त प्लेस आहे..अगदी एखाद्या मराठी चित्रपटात बघितल्या सारखं वाटतंय..”

प्रचिती ला ते ऐकताच मनातून आनंद झाला. मॉम आणि प्रचिती गाडीतून बाहेर उतरल्या. डॅड ने बाजुला असलेल्या भल्या मोठ्या झाडाखाली गाडी पार्क केली. तितक्यात रेश्मा घराबाहेर आली आणि प्रचिती ला बघताच अगदी पळतच येऊन तिला मिठी मारत म्हणाली, “प्रचिती ताई.. तुम्ही… असं अचानक.. म्हणजे दादा काही बोलला नाही तुम्ही येणार आहे ते..पण सरप्राइज आवडलं बरं का आम्हाला…या ना..हे आई बाबा का तुमचे..”

प्रचिती ने मॉम डॅड ला रेश्मा सोबत ओळख करून दिली.

रेश्मा ने तिघांचे हसतमुखाने स्वागत करत आईला हाक मारली. कोण आलंय बघायला आई दारात आली आणि प्रचिती आई बाबांसोबत आलेली बघताच त्या म्हणाल्या, “रेश्मा जा आरतीचे ताट आण देवघरातून पटकन..”

अजिंक्य च्या आईने तिघांचे ओवाळून स्वागत केले. मागोमाग अजिंक्य आला आणि तिघांना असं अचानक आलेलं बघून अगदी स्तब्ध होऊन नुसताच प्रचिती कडे बघत राहीला.

प्रचिती – “मॉम डॅड..हा अजिंक्य…”

दोघांनी वळून त्याला बघितले. उंच पुरा पिळदार शरीरयष्टी असलेला अजिंक्य दिसायला अगदी राजबिंडा.. मॉम डॅड ने त्याला बघताच त्याने वाकून दोघांना नमस्कार केला. अजिंक्य ने त्यांना हॉलमध्ये सोफ्यावर बसायला सांगितले. रेश्मा थंडगार पाणी घेऊन येत म्हणाली, “छान गरमागरम चहा बनवते मी.. तुम्ही निवांत बसा..”

असं अचानक आलेल्या आणि फारशी ओळख नसलेल्या पाहुण्यांचे इतके उत्साहाने होणारे स्वागत बघून मॉम डॅड ला मनातून आनंद झाला.
तुम्ही तिघेही फ्रेश व्हा म्हणत आईने लगेच नाश्त्याची तयारी केली. तिघेही फ्रेश होऊन आले तसाच सगळ्यांनी एकत्र बसून गरमागरम नाश्ता, कडक चहा घेतला. जरा औपचारिक गप्पा सुरू झाल्या आणि गप्पांच्या ओघात रेश्मा म्हणाली, “प्रचिती ताई मुंबईला गेल्यापासून आमचा अजिंक्य दादा फार शांत शांत झाला बघा…”

त्यावर प्रचिती जरा लाजली आणि अजिंक्य म्हणाला, “असं काही नाही..जरा कामात बिझी होतो…पण आमची रेश्मा फार खोडकर आहे…अगदी माझ्यावर लक्ष ठेवून असते बघा.. ”

त्यावर सगळे हसायला लागले.

डॅड – “प्रचिती मुंबईत आल्यावर ही जागा खूप मिस करतं होती, खूप कौतुक केले तिने इथल्या निसर्गसौंदर्याचे.. मग आम्ही ठरवलं आता सगळेच जाऊया काही दिवस राहायला.. म्हणून असं अचानक आलो आम्ही..”

आई – “बरं झालं.. आम्हालाही प्रचिती ची आठवण यायची ती परत गेल्यावर..खरंच छान वाटलं तुम्ही इकडे आलेले बघून.. निवांत रहा..काही संकोच वाटू देऊ नका..”

मॉम – “हो नक्कीच..चला अजिंक्य ची फुलांची शेती बघून येऊया का?”

अजिंक्य मॉम डॅड ला घेऊन शेताकडे निघाला.. मागोमाग प्रचिती आणि रेश्मा सुद्धा गेल्या. इतकी सुंदर रंगीबेरंगी फुले, त्याच्या निगराणी साठी केलेले शेड, पाण्याची योग्य व्यवस्था बघून मॉम डॅड इंप्रेस झाले. फिरत फिरत सगळे नदीकाठी गेले. निळेशार आकाश, कोवळे ऊन, नदीकिनारी वाहणारा वारा अगदी मन प्रसन्न करत होता. मॉम किती फ्रेश दिसतेय सगळं बघून असा विचार प्रचिती च्या मनात आला.

सायंकाळी सगळे अंगणात बसून गप्पा मारत होते, आजूबाजूच्या झाडांवर पक्ष्यांची किलबिल ऐकून मॉम म्हणाली, “किती मस्त वाटतंय ना…मी जन्मापासून शहरात राहीले, त्यामुळे हा सगळा अनुभव कधी घ्यायलाच मिळाला नाही‌ ”

रात्रीच्या जेवणात आईने मस्त चुलीवरच्या भाकरीचा बेत ठरवला. अंगणात चुल पेटवून रेश्माच्या मदतीने छान स्वयंपाक केला. आकाशात लुकलुकणारे चांदणे, चंद्रप्रकाश ,मन प्रफुल्लित करत होता. अंगणात बसूनच निसर्गाच्या सान्निध्यात सगळ्यांनी मस्त जेवण केले.

सकाळी डोंगरावर मॉर्निंग वॉक ला गेल्यावर मॉम डॅड अगदीच आनंदी वाटत होते.

रेश्मा हळूच प्रचिती ला म्हणाली, “ताई, तुम्ही आल्यापासून दादा आणि तुम्ही एक शब्दही बोलला नाहीत.. सगळं ठीक आहे ना..”

प्रचिती – “हो.. मॉम डॅड असल्यामुळे कदाचीत आम्हाला बोलायला चान्स मिळाला नाही.. डोन्ट वरी..”

असंच सगळं अनुभवत दोन दिवस कसे निघून गेले मॉम डॅड ला कळालं सुद्धा नाही.

तिसऱ्या दिवशी सकाळी नाश्ता झाल्यावर रेश्मा आणि प्रचिती घराबाहेर अंगणात फिरायला गेल्या. प्रचिती तिथे नाही हे बघताच,
मॉम अजिंक्य आणि त्याच्या आईला म्हणाली, “खरं सांगायचं तर आम्ही अचानक इकडे आलो यामुळे तुम्हाला जरा वेगळं वाटलं असेल पण प्रचिती अजिंक्य मध्ये फार गुंतली आहे. ती तिकडे आल्यावर फार वेगळी वागायला‌ लागली आहे…असा बदल तिच्यामध्ये आम्ही पहिल्यांदा बघितला. हेच नाही तर तिने हे सुद्धा मान्य केले की तिचं अजिंक्य वर प्रेम आहे…”

हे ऐकल्यावर अजिंक्य ला काय बोलावं सुचेना. आईने त्याचे बदललेले भाव बघितले आणि म्हणाली, “ताई, खरं तर रेश्मा म्हणाली तसंच अजिंक्य सुद्धा हल्ली फार गप्प गप्प असतो..प्रचिती येऊन गेल्या पासून त्याचं वागणं बदललं. रेश्मा कडून मला कळालं की त्याला प्रचिती आवडते. प्रचिती आम्हाला सुद्धा लळा लावून गेली, खूप गोड मुलगी आहे ती पण तुम्ही शहरात राहणारे, तिला या वातावरणाची सवय नाही त्यामुळे त्याला मी समजावलं की प्रचिती विषयी असा विचार करू नकोस..”

डॅड – “अजिंक्य, तुझ्या मनात काय आहे तू सांग मोकळेपणाने..तुम्हा दोघांचं मत जाणून घेणं खूप महत्वाचं आहे…”

अजिंक्य जरा घाबरतच म्हणाला, “काका, खरं सांगायचं तर मला प्रचिती पहिल्या नजरेत बघताक्षणी आवडली पण मी माझ्या मनाला आवरलं. नंतर आठवडाभर आम्ही एकत्र काम केलं, प्रचिती ला आजूबाजूचा परिसर बघायला सोबत घेऊन गेलो, तिचं प्रेमळ, लोभस , हुशार, जरा अल्लड पण तितकाच आत्मविश्वास असलेलं व्यक्तीमत्व बघून या एकत्र घालवलेल्या अगदी एका आठवड्यात मी तिच्या प्रेमात पडलो. ती मुळात आहेच अशी की कुणालाही अगदी सहज आवडेल. पण मला हे तिला कधीच सांगायचे नव्हतं, तिच्या मनात काय आहे हे मला माहीत नव्हतं. प्रॅक्टिकल विचार केला तर आम्हा दोघांची परिस्थिती खूप वेगळी आहे हे मला कळत होतं पण नकळत मी गुंतलो तिच्यात.. प्रचिती मुळे टिव्हीवर माझी मुलाखत आलेली बघून भावनेच्या भरात अचानक त्या दिवशी तिला लव्ह यू म्हणालो पण मला खूप अपराधी भावना आलेली मनात.. नंतर विचार केला की हे नातं इथेच थांबवूया..तिचा फोन घ्यायचं मी बंद केलं..वाटलं, वेळ गेला की प्रचिती मला सहज विसरून जाईल आणि मी तिच्या आठवणी मनात साठवून हळूहळू यातून बाहेर पडेन..”

अजिंक्य चा स्पष्टपणा, प्रचिती विषयीच्या त्याच्या भावना बघून डॅड म्हणाले, “किती निर्मळ मन आहे रे तुझं…अगदी सहज बोलून गेलास मनातलं सगळं…मला आवडला तुझा सच्चेपणा..”

मॉम – “अजिंक्य, असं अचानक बोलायचं बंद केलं की सगळं ठीक होतं का… मनातून आवडलेल्या व्यक्तीला असं सहज विसरता येतं का… आयुष्य आनंदात घालवायला ना मनापासून प्रेम करणाऱ्या व्यक्तीची साथ असणं खूप गरजेचं असतं, पैशाने वस्तू विकत घेता येतात पण प्रेम नाही…प्रचिती ला आम्ही समजावलं, तुला विसरून जा म्हणत एखादा श्रीमंत मुलगा शोधून तिचं लग्न लावून दिलं तर ती कधीच आनंदात राहू शकणार नाही..याची खात्री आहे आम्हाला..त्या दिवशी तिने जेव्हा तुझ्यावर प्रेम आहे हे मान्य केले तेव्हा मी खूप चिडले पण तिचे डॅड तिच्याशी बोलायला खोलीत गेले तेव्हा मागोमाग मीही गेले, लपूनच दोघांचं बोलणं ऐकलं तेव्हा मला लक्षात आलं की प्रचिती ने तिचं करीअर, भविष्य या सगळ्याचा नीट विचार करून अजिंक्य सोबत आयुष्य घालविण्याचा निर्णय घेतला आहे. पण आम्हाला तुला भेटायचं होतं, इथलं सगळं बघून नंतर तिचा निर्णय योग्य आहे की नाही याची खात्री करून घ्यायची होती म्हणून आम्ही तिघेही इथे आलो. इथे आल्यापासून बघतोय आम्ही, प्रचिती आणि अजिंक्य एकमेकांशी जराही बोलले नाही.. पण दोघांच्या मनात काय चाललंय हे स्पष्ट दिसत आहे. प्रचिती इकडे आल्यापासून अगदी आनंदात आहे, मोकळेपणाने वावरत आहे. आमच्यासाठी ती आनंदी असणे हीच खरी कमाई आहे आणि तिचा आनंद हा अजिंक्य च्या सहवासात आहे याची खात्री पटली आता. तुम्ही सगळे खूप प्रेमळ आहात, प्रचिती ला आमच्यापेक्षा जास्त जपणार यात काही शंका नाही. अजिंक्य लग्न करशील प्रचिती सोबत..?”

प्रचिती आणि रेश्मा घरात येताच प्रचिती ने मॉम चे बोलणे ऐकले तशीच ती म्हणाली, “मॉम.. खरंच..तुला काही हरकत नाही आमच्या नात्याविषयी..”

मॉम – “नाही..मला मान्य आहे तुमचं प्रेम पण आता अजिंक्य आणि त्याच्या घरी तू पसंत असणार तर पुढे काय ते ठरवू..”

आई – “अहो असं काय म्हणताय…प्रचिती सारख्या गोड मुलीला कोण नाही म्हणणार..काय अजिंक्य?”

अजिंक्य जरा‌ लाजतच म्हणाला, “हो..मला काही हरकत नाही..”

रेश्मा आनंदात नाचायला लागली , “दादा…मला तर आधीच कळलं होतं तुझं गुपित…आता प्रचिती ला वहिनी म्हणणार मग मी..ताई नाही..”

प्रचिती अजिंक्य ला म्हणाली, “पण अजिंक्य ने मुळात मला अजून प्रपोज कुठे केलंय…”

अजिंक्य हळूच उठला आणि बाजुच्या फ्लॉवर पॉट मध्ये ठेवलेले लालचुटुक गुलाबाचे फुल हातात घेऊन प्रचिती कडे आला, तिच्या समोर गुडघ्यावर बसून म्हणाला,

मला ना नेहमी स्वप्न पडायचे त्यात एक सुंदरी माझ्या फुलांच्या शेतात बागडताना दिसायची, आनंदाने मला बघत मनसोक्त हसायची आणि मी तिच्याकडे बघून घायाळ व्हायचो..मी तिला फुलराणी म्हणायचो..
ती स्वप्नातली राणी तू आहेस प्रचिती…

तूच माझ्या स्वप्नाची राणी
तूच माझी प्रेमकहाणी,
भास तुझा फुलांफुलात
तूच माझी फुलराणी…
तूच माझी फुलराणी…

विल यू मॅरी मी….प्लीज… प्रचिती मॅडम…”

त्यावर डॅड म्हणाले, “क्या बात है अजिंक्य….तुम शायर भी हो…”

प्रचिती ने गोड हसत फुल हातात घेऊन मानेनेच होकार दिला आणि लाजून अजिंक्यच्या मिठीत शिरली.

अजिंक्य – “मॅडम, सगळे आहेत इकडे…”

ती लाजून चूर होत धावत शेताकडे गेली तसंच मॉम डॅड म्हणाले ,” चक्क लाजली ही…चला तर ताई, आता लग्नाची तयारी करायला हरकत नाही…”

सगळे आनंदाने हसत नव्या नात्याचा आनंद साजरा करत होते. सगळ्यांची नजर चुकवत अजिंक्य प्रचिती च्या पाठोपाठ शेताकडे गेला. प्रचिती शेतात अगदी त्याच्या स्वप्नातल्या फुलराणी सारखी आनंदात बागडताना दिसली.

तिच्या जवळ जाऊन तिचा हातात घेत अजिंक्य म्हणाला, “आय लव्ह यू प्रचिती…”

प्रचिती त्याच्या डोळ्यात बघत म्हणाली, “आय लव्ह यू टू…”

दोघांच्या या प्रेमाला सारी रंगिबेरंगी फुले जणू साक्ष देत होती.

समाप्त..!!!

कथा कशी वाटली ते जरूर कळवा. 😊

© अश्विनी कपाळे गोळे

फुलराणी ( आगळीवेगळी प्रेमकथा) भाग पाचवा

एक दिवस सकाळीच प्रचिती ने अजिंक्य ला फोन केला आणि म्हणाली, “आज दहा वाजता न्यूज चॅनल बघ.. तुझ्यासाठी सरप्राइज आहे..”

प्रचिती असं काय सरप्राइज देणार आहे हे अजिंक्य ला काही कळालं नाही. त्याने “ठिक आहे नक्की बघतो..” म्हणत उत्तर दिले.

त्यालाही आता उत्सुकता लागली होतीच. पटापट आवरून तो शेताकडे चक्कर मारून आला आणि कधी एकदा दहा वाजतात याची उत्सुकतेने वाट बघू लागला. बघतो तर काय , प्रचिती ने त्याची घेतलेली मुलाखत, त्याच्या शेतीचे, त्यातील विभिन्न प्रकारच्या फुलांचे फोटो व्हिडिओ चक्क न्यूज चॅनलवर..त्याने आई आणि रेश्मा ला मोठ्याने हाक मारली.
अजिंक्य ला टिव्हीवर बघताच त्या दोघींनाही आश्चर्याचा सुखद धक्का बसला, त्यांच्या चेहऱ्यावर आनंदाची लहर पसरली. टिव्हीवर भरभरून होणारे कौतुक बघून अजिंक्य च्या डोळ्यातून नकळत आनंदाश्रु वाहू लागले. त्याने लगेच प्रचिती ला फोन केला.

इकडे प्रचिती सुद्धा टिव्हीवर अजिंक्य ला बघत होती. फोन वाजला तशीच फोन उचलत ती त्याला म्हणाली, “काय मग.. कसं वाटलं सरप्राइज..तुझ्या मेहनतीचं फळ आहे हे…”

अजिंक्य अश्रू आवरत म्हणाला, “मी इतका ग्रेट नाहीये पण तुझ्या मुळे आज मी चक्क टिव्हीवर..माझा विश्वास बसत नाहीये..”

प्रचिती – “तुझ्याकडून आदर्श घेऊन इतरांनी सुद्धा असं वेगळं काही करावं..शेती करणे , गावात राहणे काही कमीपणा नाही हे लोकांच्या लक्षात यावं म्हणून सगळं केलं मी..ही तुझी मुलाखत बघून तू कुणा ना कुणा साठी नक्कीच प्रेरणा स्थान असणार याची खात्री आहे मला..”

अजिंक्य – “थ्यॅंक्यू प्रचिती…लव्ह यू…”

प्रचिती- “काय म्हणालास…परत एकदा म्हण..”

इकडे आई आणि रेश्मा च्या समोरच अजिंक्य प्रचिती ला चक्क “लव्ह यू..” म्हणाला बघून आई आणि रेश्मा त्याच्याकडे आश्चर्याने बघत होत्या.

आई – “अज्या, काय बोलतोय..आधी तू फोन ठेव बघू..”

अजिंक्यने प्रचिती ला “सॉरी… भावनेच्या भरात बोलून गेलो चुकून…नंतर बोलतो..बाय..” म्हणत फोन ठेवला.

“आई अगं असं काही नाही… आनंदाच्या ओघात चुकून काहीतरी बडबडलो बहुतेक मी..”

रेश्मा – “आई, चुकून नाही होत असं काही..बरं का..मनात असतं तेच ओठांवर येतं…दादाला प्रचिती ताई जाम आवडते…मी बघितलं ना स्वतः च्या डोळ्यांनी..”

अजिंक्य – “काहीही काय बडबड करते गं रेश्मा तू…आई असं काही नाही..”

आई – “हे बघ अजिंक्य, ती खूप गोड मुलगी आहे पण आपल्या आणि त्यांच्या परिस्थितीत खूप तफावत आहे हे तुला वेगळं सांगायची गरज नाही..”

अजिंक्य त्यावर काहीही बोलला नाही. त्याच्या चेहऱ्यावर भाव बघून आई सगळं समजून गेली.

रेश्मा विषय बदलत म्हणाली, “आई, दादाला गावात सगळ्यांनी बघितलं असेन ना गं टिव्हीवर..किती भारी..‌सगळं प्रचिती ताई मुळे झालं..दादा अभिनंदन बरं का..”

अजिंक्य ने नुसतीच स्माइल दिली.

आई – “अजिंक्य, आज आबा असते तर किती अभिमान वाटला असता त्यांना…तुझी मुलाखत टिव्हीवर आलेली बघून गावभर साखर वाटली असती त्यांनी..अशीच प्रगती करू बाळा… ”

आईचे बोलणे ऐकून अजिंक्य भावनिक झाला, तितक्यात अजिंक्य ला प्रचिती चा मेसेज आला, “तू भावनेच्या भरात जे बोललास ते मला जाम आवडलं…”

त्याच्या मनात लगेच विचार आला, “म्हणजे प्रचिती ला सुद्धा मी आवडतो..?”
अजिंक्य आता द्विधा मनस्थितीत सापडला होता. एकीकडे प्रचिती चा मेसेज वाचल्यावर झालेला आनंद आणि दुसरीकडे आईचे बोलणे…तो एकटाच नदीकाठी जाऊन बसला… त्याच्याच विचारात मग्न…जरी दोघांचं एकमेकांवर प्रेम असलं तरी या नात्याला बहुतेक इथेच थांबवावं लागेल असा काहीतरी विचार करून त्याने डोळे घट्ट मिटले..तिच्या आठवणीने नकळत अश्रू ओघळत गालांवर ओघळले. मनातच तो पुटपुटला, “का आलीस प्रचिती माझ्या आयुष्यात…खूश होतो मी माझ्या विश्वात…एका आठवड्यात मी तुझ्यात इतका कसा काय गुंतलो…मला खरंच काही कळत नाहीये प्रचिती…नको होतं तू इकडे यायला..”

तितक्यात प्रचिती चा फोन आला. त्याने बघूनही फोनला काही उत्तर दिले नाही. तिचा लगेच मेसेज आला, “अजिंक्य, काय झालंय..फोन रिसिव्ह कर ना प्लीज..”
त्याला आता प्रचिती सोबत काय बोलावे काही कळत नव्हते.
त्याचा टिव्हीवर आलेला इंटरव्ह्यू बघून बरेच जण अभिनंदन करायला त्याच्या घरी आले, फोन केला पण तो सगळ्यांशी नेहमीप्रमाणे मोकळा बोलत नव्हता. चेहऱ्यावर कसंबसं हसू आणत सगळ्यांना सामोरे जात होता.
रेश्मा ने त्याची अवस्था ओळखली. तिच्या मनात विचार आला,” आपण उगाच आईला सांगितलं दादाचं गुपित..”

अजिंक्य फोनला काही उत्तर देत नाही म्हणून इकडे प्रचिती अस्वस्थ झाली, तिची उगाच चिडचिड व्हायला लागली. अशातच काही दिवस निघून गेले पण प्रचिती फार अपसेट राहायची‌.
तिच्या मॉम डॅड ला तिचे बदललेले वागणे बघून काही कळत नव्हते. प्रचिती सोबत आता नीट बोलायला हवे, तिच्या मनाची अवस्था समजून घ्यायला हवी म्हणत मॉम तिला म्हणाली, “प्रचिती, काय झालंय..तू हल्ली फार वेगळी वागते आहेस..काही प्रोब्लेम आहे का?”

प्रचिती – “मॉम..तू खरं बोलत होतीस…आय थिंक आय एम इन लव्ह विथ मिस्टर अजिंक्य..”

मॉम – “काय.. प्रचिती..पण तू म्हणाली होतीस ना तुमच्यात असं काही नाही.. तुमची ओळख फक्त एका आठवड्याची..इतक्यात प्रेम होतं का खरंच..”

प्रचिती – “मला सगळं कळतंय मम्मा पण आय मिस हिम.‌.तो खरंच खूप वेगळा आहे, त्याचा सहवास ना खरंच न विसरता येणारा आहे…आणि प्रेम काही ठरवून करतात का…माझे किती मित्र आहेत इकडे, त्यात काहींनी मला प्रपोज पण केलेलं पण मला असं आधी कधीच कुणाविषयी वाटलं नाही… खरं सांगू मम्मा त्याच्याही मनात माझ्याविषयी काहीतरी नक्कीच आहे पण तो बोलत नाही.. कदाचित त्याला भिती वाटते.. त्या दिवशी टिव्हीवर त्याचा इंटरव्ह्यू आला ना नंतर त्याला मी कॉल केला..तो खूप आनंदी होता.. भावनेच्या भरात मला लव्ह यू म्हणाला..मला खूप छान‌ वाटल पण त्याला कदाचित अपराधी भावना आलेली मनात‌‌.. नंतर माझ्याशी बोलायचं बंद केलंय त्याने.. म्हणून चिडचिड होतेय माझी…”

मॉम – “प्रचिती.. अगं पण भविष्याचा विचार कर..तू आयुष्यभर राहू शकणार का तिथे..हे सगळं क्षणिक सुख असतं..तुला सवय नाहीये त्या वातावरणाची..”

प्रचिती – “मॉम..तूच म्हणतेस ना गं की खरं सुख हे पैशाने विकत घेता येत नाही.. प्रेम आणि आपली माणसं सोबत असली तर कुठल्याही परिस्थितीत आपण आनंदी आणि समाधानी राहू शकतो म्हणून… मुंबईत किंवा कुठल्याही मोठ्या शहरात राहणारा मुलगा शोधून मी लग्न केलं आणि आमचं नाही पटलं तर मग काय…”

मॉम – “प्रचिती, तू इतकी मोठी झालीस हे कळालच नाही गं मला..पण माझं मन अजूनही मानत नाहीये..मुळात तू अशाप्रकारे कुणाच्या प्रेमात पडशील हे पटतच नाहीये मला..डॅड आले की बोलूया नीट..प्लीज अशी उदास नको राहू..”

प्रचिती च्या मॉम ला सगळं ऐकून फार संताप आला. रात्री घडलेला प्रकार मॉम ने डॅड ला सांगितला. तेव्हा त्यांनाही जरा विचित्र वाटले पण प्रचिती अजिंक्य कडे जाऊन आल्यापासून तिची बदललेली वागणूक त्यांना आधीच कळाली होती.

डॅड – “मला वाटतं प्रचिती ची निवड ही योग्यच असेल..ती हुशार आहे, समजुतदार आहे तेव्हा डोळे मिटून ती कुणावर विश्वास ठेवणार असं नाही वाटतं मला..राहीला प्रश्न तिच्या करीअर चा, ग्रामीण भागात राहण्याचा..पण याचा सुद्धा काही तरी विचार तिने केला असेलच…मी प्रचिती सोबत बोलतो आणि तिला काही हो नाही म्हणण्या आधी आपण एकदा अजिंक्य ला भेटायला त्याच्या गावी जाऊ..तिथे राहून सगळं बघून नंतर काय ते ठरवू..”

ठिक आहे म्हणत मॉम झोपली. डॅड प्रचिती च्या खोलीत गेले तर ती लॅपटॉप वर काहीतरी करत होती.

“प्रचिती, बेटा झोपली नाही अजून..”

“डॅड तुम्ही…”

“हो..जरा बोलायचं आहे तुझ्याशी..”

“बोला ना..”

“तू काय ठरवलं आहेस करिअर विषयी.. भविष्या विषयी..”

“डॅड, भविष्य म्हणाल तर अजिंक्य…करीअर तर माझं ठरलं आहे…मला प्रोफेसर व्हायचंय.. अजिंक्य सोबत लग्न केलं तरी ते शक्य आहे..तो जिथे राहतो त्या जिल्ह्यात मोठे कृषी विद्यापीठ आहे..तिथे नोकरीची संधी नक्कीच आहे..माझी आवड सुद्धा आहे त्यात…आता तरी मला इतकंच कळतंय..पण मॉम ला हे मान्य नाहीये ना..”

डॅड – ” प्रचिती, आपण पुढच्या आठवड्यात अजिंक्य कडे जाऊया..तिथे काही दिवस राहून, अजिंक्य ला भेटून नंतर काय ते ठरवायचं..ओके? पण जर आम्हा दोघांना काही प्रोब्लेम वाटला तर मात्र अजिंक्य ला विसरावे लागेल तुला..”

ते ऐकताच प्रचिती ने रडतच डॅडला मिठी मारली आणि म्हणाली, “ओके डॅड.. प्रॉमिस..”

क्रमशः

कथा मोठी असल्याने भागांमध्ये लिहीत आहे. कथेचा पुढचा भाग लवकरच.

कथेचा हा भाग कसा वाटला, पुढे काय होणार याची उत्सुकता वाढली की नाही हे नक्की कळवा 😊

© अश्विनी कपाळे गोळे

फुलराणी ( आगळीवेगळी प्रेमकथा) भाग चौथा

परत मुंबईला जायचं म्हणून प्रचिती ने प्रोजेक्ट रिपोर्ट चे सगळे काम दुपारपर्यंत संपविले.
अजिंक्य – “प्रचिती मॅडम, उद्या पासून तुम्ही इथे नसणार…ही रंगिबेरंगी फुले तुम्हाला खूप मिस करणार..एकदा नदीकाठी जाऊन येऊया का?… आठवडाभरात आम्हाला सगळ्यांना तुमची खरंच खूप सवय झाली…”

प्रचिती – “अच्छा..फक्त ही फुलेच मिस करणार का मला…मलाही या फुलांची खूप आठवण येईल म्हणून तर माझ्या कॅमेरात कैद केलंय मी त्यांना.. आणि हा जाऊया एकदा नदीकाठी…मलाही परत एकदा डोळेभरून बघायचं आहे सगळं..”

दोघेही नदीकाठी आले. आज अजिंक्य फार उदास आहे हे प्रचिती ला कळाले होते.

प्रचिती – “खरं सांगू, मला इथे येऊन आठवडा झाला असं वाटतच नाहीये.. तुम्ही इतकी छान वागणूक दिली, भरभरून प्रेम दिलं त्यामुळे आपल्याच माणसांजवळ आहे मी असंच वाटलं मला.. तुम्ही तिघेही या ना एकदा तरी मुंबई ला आमच्याकडे..फार मज्जा येईल..”

अजिंक्य ने नुसतीच मान हलवली. त्याचे डोळे पाणावले होते, त्याची नजर आज सतत नदीच्या संथ वाहत्या पाण्याकडे होती.

जरा वेळ दोघेही शांत होते. अजिंक्य म्हणाला, “कॉलेजला असताना मी शायरी करायचो.. नंतर कधी वेळच मिळाला नाही..आज का कोण जाणे पण अचानक खूप काही सुचतंय..”

प्रचिती – “क्या बात है.. तुम्ही शायर पण आहात हे फार उशिरा कळालं नाही तर दररोज ऐकायला मिळाली असती‌.. बरं आता काय सुचतंय ते तरी ऐकवा..”

अजिंक्य पाण्याकडे बघतच म्हणाला,

“मंद वाहती ही सरिता
ओढ तिला सागराची ,
आसुसलेल्या माझ्या मनाला
आस लागली तुझ्या प्रितीची”

प्रचिती- “अजिंक्य..काय मस्त शायरी केलीस चटकन…मनाला भिडणारी…वाह वाह…”

अजिंक्यने नुसतेच स्मित करत आभार मानले.

सायंकाळी प्रचिती परत जायला निघाली. अजिंक्य ची आई आणि रेश्मा यांनी प्रचिती ला पाणावलेल्या डोळ्यांनी मिठी मारली‌. अजिंक्य गाडी घेऊन तिला सोडायला स्टॉप वर आला. वाटेत दोघेही गप्पच होते.
प्रचिती – “मला ना इथे खरंच खूप मज्जा आली..इथल्या निसर्गसौंदर्याने तर वेड लावलं मला..I will definitely miss this…”

अजिंक्य – “and will miss you mam…”

प्रचिती – “आता तरी मॅडम नको म्हणू… प्रचिती म्हण..मी पण बघ तू म्हणाले तुला.. आठवडाभरात इतकी मैत्री तर आपल्यात झालीच आहे..हो ना?”

अजिंक्य जरा घाबरतच – “होय प्रचिती..खरंच मला तुझ्या रुपात एक खूप छान मैत्रीण मिळाली.. खरं सांगायचं तर माझी पहिलीच खास मैत्रीण..”

अचानक इतकं बोलल्यावर अजिंक्य विचार करू लागला, “जरा जास्त बोलून गेलोय की काय मी..परत एकदा माती खाल्ली अज्या..”

प्रचिती- “बघ असं तू मी म्हणत नावाने हाक मारली तर किती छान‌ वाटतंय.. आणि हो तुला मी एक सरप्राइज देणार आहे मुंबईला जाऊन..”

अजिंक्य- “सरप्राइज… नक्की काय करणार आहे.. प्रचिती मुंबई ला गेल्यावर अधून मधून फोन करणार  ना ? विसरू नका मॅडम आम्हाला..”

प्रचिती – “अरे असं काय म्हणतो आहे.. नक्कीच संपर्कात राहणार आहोत आपण.. तुमच्या सगळ्यांमुळे इतका छान वेळ घालवला मी.. असं कसं विसरणार..”

हे ऐकून अजिंक्य मनोमन आनंदी झाला.

प्रचिती ची बस आली. दोघांनी एकमेकांचा निरोप घेतला. प्रचितीची बस दूरवर जात पर्यंत अजिंक्य पाणावलेल्या डोळ्यांनी त्याच दिशेने एकटक बघत होता. त्याच्या मनात विचार आला, “इतका का विचार करतोय मी प्रचिती चा.. असं कुणाच्या बाबतीत मी कधीच हळवा झालो नाही…मी प्रेमात पडलोय का? नाही नाही..असा विचार सुद्धा करायला नको मी.. कुठे प्रचिती आणि कुठे मी..”

अजिंक्य घरी परतला त्या क्षणापासून तो उदास होता, गप्प गप्प होता. रेश्माला त्याची मनस्थिती कळाली होती. रात्री जेवताना ती अजिंक्य कडे बघत आईला म्हणाली, “आई प्रचिती ताई ची आठवड्याभरात किती सवय झाली न आपल्याला..त्या आज गेल्या तर जेवण पण जात नाहीये गं..आठवण येतेय त्यांची..”

आई – “हो ना..गोड आहे पोर..लळा लागला होता तिचा…शहरात राहून असली तरी अगदी नम्र प्रेमळ आहे..कशी मिसळून गेलेली आपल्यात…मलाही आज करमत नाहीये ती गेल्यापासून..”

अजिंक्यला भावना अनावर झाल्या पण कसाबसा स्वतः ला सांभाळत त्याने जेवण केले आणि खोलीत जाऊन बेडवर पडला. रात्रभर तिच्याच आठवणीत रमला, उशीरा कधीतरी त्याला झोप लागली.
सकाळी फोन वाजला तसाच तो खाडकन उठला.
प्रचिती चा फोन आलेला बघून त्याने पटकन फोन उचलत, “गुड मॉर्निंग मॅडम..” म्हंटलं तशीच ती खदाखदा हसत म्हणाली, “गुड मॉर्निंग..पण हे काय, लगेच विसरलास.. मॅडम नाही.. प्रचिती.. बरं मी हे सांगायला फोन केला की मी अगदी सुखरूप घरी पोहोचली…”

अजिंक्य- “अरे व्वा..छान.. प्रवास नीट झाला ना.. काही त्रास नाही ना झाला..”

“नाही नाही..अगदी छान झाला प्रवास.. बरं मी बोलते नंतर.. मॉम डॅड ला भेटते आता..बाय..”

प्रचिती आली तसेच तिचे डॅड धावतच तिच्याकडे आले आणि तिला मिठीत घेत म्हणाले, “माय प्रिन्सेस..हाऊ आर यू..आय मिस्ड यू सो मच..”

प्रचिती -” आय मिस्ड यू टू..पण तिकडे ना जाम मज्जा आली..”

प्रचिती मोठ्या उत्साहात तिथल्या सगळ्या आठवणी आई बाबांना सांगत होती.

मॉम – “प्रचिती.. फ्रेश तरी होऊन ये..आज आम्ही दोघेही तुझ्यासाठी घरीच असणार आहोत..किती दिवसांनी एकत्र आलो आपण.. तुझे डॅड महीनाभर नव्हते..तू आठवडाभर नव्हती…मी अगदी एकटी पडलेले बाबा…आज मस्त मज्जा करू आपण..”

प्रचिती – “क्या बात है मॉम…अमेझिंग…मलाही खूप काही सांगायचं आहे तुम्हाला..”

प्रचिती दिवसभर फक्त आणि फक्त अजिंक्य आणि त्याची आई आणि रेश्मा विषयी बोलत होती. अजिंक्य चे नाव तर क्षणोक्षणी तिच्या ओठांवर येतं होते..तिने तिथले सगळे फोटो व्हिडिओ मॉम डॅड ला दाखवले. प्रचिती ची एकंदरीत वागणूक बघून मॉम तिला म्हणाली, “प्रचिती, आर यू इन लव्ह विथ मिस्टर अजिंक्य… दिवसभर तुझ्या तोंडून आम्ही फक्त आणि फक्त अजिंक्य अजिंक्य ऐकतोय.. आम्ही कसे आहोत किंवा आमच्याविषयी इतर काहीही चौकशी सुद्धा केली नाहीस तू..”

प्रचिती – “नो मॉम.. असं काही नाही..पण खरंच तिथला अनुभव खूप छान होता..आमच्यात चांगली मैत्री झाली इतकंच…”

मॉम – “प्रचिती, मी आई आहे तुझी…स्पष्ट सांगायचं तर त्याचा विचार सुद्धा करू नकोस…हे सगळं ना क्षणिक समाधान असतं… आयुष्य नाही काढू शकणार तू त्या ग्रामीण भागात…”

डॅड मॉम कडे बघत – “अगं पण डायरेक्ट असं टोकाचं काय बोलते आहेस..तो अजिंक्य गावात राहतो म्हणून अशाप्रकारे जज नको करू.. प्रचिती मोठी झालीय..ती असा काही विचार करत असेल असं मला नाही वाटत आणि जर तिच्या मनात असं काही असेल तर ती पूर्ण विचार करूनच निर्णय घेईन असं वाटतंय मला..”

प्रचिती विचार करू लागली, “खरंच आपण अजिंक्य च्या प्रेमात पडलोय का? मॉम म्हणते ते खरं आहे, मी एकदाही मॉम डॅड ची चौकशी केली नाही..फक्त अजिंक्य विषयी बोलते आहे…त्यालाच मिस करते आहे..ओह नो..मला खरंच काही कळत नाहीये..”

प्रचिती -” मॉम डॅड, आता तरी मला काही कळत नाहीये… प्रेम वगैरे असा काहीच विचार नाहिये माझ्या मनात पण खरं सांगू तो खूप चांगला मुलगा आहे..गावात राहतात पण त्याची शेती बघितली का तुम्ही तो अगदी देशभरात लाखोंचा बिझनेस करतो, त्याची बुद्धीमत्ता वापरून..हुशार आहे..केअरींग आहे.. हॅंडसम आहे..माझ्याच वयाचा आहे त्यामुळे एक बॉंड नॅचरली निर्माण झाला आमच्यात हे मलाही कळतंय पण प्रेम वगैरे असं काही नाही आमच्यात..”

मॉम डॅड डोक्यावर हात ठेवून म्हणाले, “प्रचिती, तू खरंच वेडी झाली तिकडे जाऊन..काय काय डायलॉग सुचत आहेत तुला.. बरं …ते जाऊ दे..तुझा प्रोजेक्ट झाला की नाही नीट..”

प्रचिती – “हो एकदम मस्त झालाय.. आणि हा, डॅड मला एक मदत हवी आहे.. अजिंक्य चा व्हिडिओ मला न्यूज चॅनलवर दाखवायचा आहे..तुमचे मित्र आहेत न एका चॅनलचे हेड..प्लीज त्यांच्याशी बोलून बघा ना..प्लीज..”

डॅड – “ओके ओके..उद्या बोलतो मी..चला आता मस्त मूव्ही वगैरे बघूया.. लेट्स एंजॉय..”

तिघांनी पूर्ण दिवस एकत्र घालवला. रात्री झोपताना प्रचिती ने अजिंक्य ला मेसेज केला, “हाय..काय करतोय…”

अजिंक्य -“तुझा मेसेज आलेला बघून आनंदात उड्या मारतोय… खरंच..आई आणि रेश्मा ला खूप आठवण येते आहे तुझी..”

प्रचिती -“आणि तुला…”

अजिंक्य – “खूप आठवण येतेय…”

आता असं दोघांचं मेसेज फोन वर बोलणं हळूहळू सुरू झालं. प्रचिती आता खात्री पटली होती की आपण अजिंक्य मध्ये गुंतलो आहे, त्याच्या प्रेमात पडलोय..पण पुढे काय.. मॉम डॅड मान्य करतील का हे नातं..या विचाराने ती अस्वस्थ झाली.

क्रमशः

कथा मोठी असल्याने भागांमध्ये लिहीत आहे. कथेचा पुढचा भाग लवकरच.

कथेचा हा भाग कसा वाटला, पुढे काय होणार याची उत्सुकता वाढली की नाही हे नक्की कळवा 😊

© अश्विनी कपाळे गोळे

फुलराणी ( आगळीवेगळी प्रेमकथा) भाग तिसरा


अजिंक्य आणि प्रचिती नदीकिनारी पोहोचले. संथ वाहणारे नदीचे पाणी, आजुबाजुच्या झाडांवर पक्ष्यांची किलबिल, मंद वाहता गार वारा, वर निळेशार आकाश असं रम्य वातावरण बघताच प्रचिती मनोमन सुखावली.

प्रचिती – “काय मस्त वाटतंय ना इथे..इतक्या जवळून पहिल्यांदाच नदी बघते आहे मी..आय जस्ट लव्ह इट..”
तिने लगेच बॅग मधून कॅमेरा काढला आणि ते निसर्गसौंदर्य कॅमेरात कैद केलं. नंतर हळूच कॅमेरा अजिंक्य कडे वळवत म्हणाली, “स्माइल प्लीज..”
त्याचे लाजरे हसरे भाव फोटोत टिपले गेले‌.
दोघेही काठावरच्या एक दगडावर पाण्यात पाय बुडवून बसले. थंडगार पाणी पायांना स्पर्श करत होते.
अजिंक्य म्हणाला, “प्रचिती मॅडम, तुम्ही तुमच्या विषयी काही सांगा ना..मला आवडेल ऐकायला.. म्हणजे तुमच्या घरी कोण कोण असतं… अजून काही तुमच्याविषयी..”

प्रचिती ने त्याला तिच्या त्रिकोणी कुटुंबाविषयी सांगितले. तिची फुलांविषयीची आवड आणि बरंच काही ती उत्साहाने सांगत होती. अजिंक्य सुद्धा सगळं मन लावून ऐकत होता, तिच्या चेहऱ्याकडे बघत तिचे भाव मनात कैद करत होता. तिचं बोलून झाल्यावर ती थांबली तरीही तो तिच्याकडे बघतच आहे हे लक्षात येताच प्रचिती ने त्याला हळूच हातावर चिमटा काढला तसाच तो भानावर आला आणि मनातच पुटपुटला, “अज्या परत एकदा माती खाल्ली तू…असा काय बघतोय त्यांना.. मॅडम आहेत त्या..काय विचार करतील तुझ्याविषयी..”
अजिंक्य – “सॉरी मॅडम.. तुम्ही इतकं छान बोलत होतात ना की मी कसा हरवून गेलो कळालच नाही..”

त्यावर प्रचिती नुसतीच खळखळून हसली.

काय बोलावं त्याला काही कळेना. तो दुसरीकडे नजर फिरवत म्हणाला, “निघूया का…आई वाट बघत असेल जेवायला..उद्या सकाळी परत येऊ इकडे , तुमची काही हरकत नसेल तर…”

प्रचिती – “का नाही.. नक्कीच.. उद्याच काय..मी इकडे आठवडाभर आहे.. दररोज यायला आवडेल मला इथे..”

अजिंक्य – “नक्कीच.. मॉर्निंग वॉक साठी हवं तर डोंगरावर जाऊ.. तिथून सुर्योदय बघितला की दिवस जाम भारी जातो‌ बघा..”

गप्पा मारतच दोघेही घराजवळ कधी येऊन पोहोचले त्यांनाच कळालं नाही.

अजिंक्य च्या आईने जेवणाचा खास बेत बनविला होता. पाटाभोवती रांगोळी काढून समोर दुसऱ्या पाटावर ताट अगदी पंचपक्वानांनी भरून होते. सगळा थाट बघून प्रचिती म्हणाली, “किती सुंदर सजावट.. खूप स्पेशल वाटतंय मला.. थ्यॅंक्यू काकू.. थ्यॅंक्यू रेश्मा..”

रेश्मा – “असं थ्यॅंक्यू म्हंटलं की परकेपणा वाटतो हो ताई..नो थ्यॅंक्यू..ओन्ली हॅपी हॅपी वाली स्माइल..”

त्यावर सगळे हसले . चौघांनी मिळून एकत्र जेवण केले. प्रचिती ने तिच्या आईला व्हिडिओ कॉल लावून सगळ्यांशी ओळख करून दिली. जरा वेळ सगळे गप्पा मारत बसले.
जरा वेळाने प्रचिती तिच्यासाठी तयार केलेल्या खोलीत लॅपटॉप वर तिचं काम करत बसली. मध्येच तिला कधी डोळा लागला कळालच नाही. सायंकाळी अजिंक्य गरमागरम चहा घेऊन वर आला आणि दारावर टकटक करत आत डोकावून बघतो तर काय प्रचिती शांत झोपलेली होती. तिच्या निरागस चेहऱ्याकडे बघत तो नकळत कुठेतरी हरवला. त्याच्या पाठोपाठ रेश्मा पाण्याची बाटली घेऊन वर आली आणि अजिंक्य ला असं प्रचिती कडे बघताना पाहून त्याला हळूच म्हणाली, “चहा थंड झाला बहुतेक…”

तिच्या आवाजाने अजिंक्य भानावर आला आणि रेश्माच्या हातात चहाचा ट्रे देत म्हणाला, “मी जरा शेतात जाऊन आलोच… मॅडम ला चहा दे तू..”

रेश्मा त्याचा गोंधळ बघून म्हणाली, “दादा.. कळतंय बरं का मला.. डोन्ट वरी..नाही सांगत तुझं गुपित कुणालाच ‌..”

अजिंक्य – “कसलं गुपित… असं काही नाही.. गप्प बस आता…चहा थंड होतोय..मी आलोच..”

रेश्मा गालातल्या गालात हसत आत गेली आणि प्रचिती ला उठवत म्हणाली, “ताई, चहा घ्या..”

प्रचिती रेश्माच्या आवाजाने जागी झाली. दोघींनी एकत्र चहा घेतला.
गप्पांच्या ओघात रेश्मा ने प्रचिती ला विचारले, “ताई, तुम्ही इतक्या सुंदर आहात…मग तुमच्या आयुष्यात कुणीतरी खास व्यक्ती नक्कीच असणार ना..”

अचानक विचारलेल्या रेश्मा च्या या प्रश्नाने प्रचिती जरा आश्चर्य चकित झाली आणि म्हणाली, “खास असं कुणी नाही… म्हणजे माझ्या मनात घर करेन असा कुणी अजून तरी भेटला नाही… मित्र मैत्रिणी भरपूर आहेत पण मी त्यांच्यासोबत आउटींग, पार्टी या सगळ्यात फारच कमी वेळा जाते त्यामुळे त्यांना वाटत माझ्यात खूप ऍटीट्युड आहे. मुळात मला माझ्याच विश्वात रमायला आवडतं.. मॉम, डॅड आणि मी इतकंच आमचं आयुष्य..पण आम्ही खूप एंजॉय करतो..मला कधी एकटेपणा जाणवलाच नाही बघ‌… आम्ही तिघेही अगदी फ्रेंडली राहतो घरी‌‌.. ”

रेश्मा हे ऐकताच मनोमन आनंदी झाली आणि म्हणाली, “आमचा अजिंक्य दादा पण असाच आहे…त्याच्या त्याच्यातच गुंतलेला असतो.. मित्र आहेत त्याचे पण दिवसात फार कमी वेळ त्यांच्यासोबत असतो तो..”

प्रचिती ला रेश्मा चे बोलणे कोड्यात टाकणारे होते.

सायंकाळी रेश्मा सोबत ती अंगणात फेरफटका मारत होती. तितक्यात रेश्मा च्या काही मैत्रिणी प्रचिती ला भेटायला आल्या. रेश्मा ने आम्हाला तुम्ही आल्याचं सांगितलं म्हणून खास भेटायला आलो मॅडम तुम्हाला म्हणत त्या प्रचिती च्या अवतीभवती जमल्या. त्यांचा उत्साह बघून प्रचिती ला मनोमन खूप आनंद झाला. आपण या सगळ्यांसाठीच किती खास आहोत हा विचार तिला सुखावुन गेला.

रात्री जेवताना प्रचिती अजिंक्य ला म्हणाली, “उद्या सकाळी डोंगरावर मॉर्निंग वॉक साठी जायचं ना..रेश्मा आणि आई ला सोबत घेऊन जाउया..तितकीच अजून मज्जा येईल..”

तिच्या आग्रहाखातर रेश्मा लगेच तयार झाली यायला पण अजिंक्यची आई म्हणाली, “मला नाही बाळा चढा उतरायला जमणार इतकं.. तुम्ही तिघे जाऊन या…”

ठरल्याप्रमाणे दुसऱ्या दिवशी प्रचिती, रेश्मा आणि अजिंक्य पहाटेच डोंगरावर जायला निघाले. रेश्मा सोबत असल्याने प्रचिती आणि रेश्माच्या गप्पा मस्त रंगल्या होत्या. अजिंक्य मात्र गुपचूप दोघींच्या सोबतीने चालत होता.
रेश्मा त्याची खोडी काढत म्हणाली, “दादा..तू पण आमच्या गप्पांत सामिल झाला तर चालेल बरं का..हो ना प्रचिती ताई..”

प्रचिती – “हो मग… तसंही आज अजिंक्य फार गुपचूप आहे..एक शब्दही बोलला नाहीत तुम्ही..”

रेश्मा – “मी आले तुमच्या सोबत म्हणून राग आला की काय दादा तुला…”

अजिंक्य – “गप गं रेश्मा…उगाच आपलं काहीतरी.. तुम्ही दोघी इतक्या बोलत होत्या की मला मध्ये काही बोलायला चान्स मिळालाच नाही..”

त्यावर तिघेही खदाखदा हसले. अजिंक्य हळूच प्रचिती च्या हसर्‍या चेहर्‍याकडे बघत राहीला आणि ते नेमके रेश्मा ने घेरले.

खोकल्याचे नाटक करत ती अजिंक्य ला म्हणाली, “आजची सकाळ खूपच छान आहे ना दादा‌… व्हेरी व्हेरी व्हेरी…..गुड मॉर्निंग झाली बघ…”

अजिंक्य ला तिच्या बोलण्याचा अर्थ लगेच कळाला. तो काहीही न बोलता समोर बघत वरवर चालत राहीला. मागोमाग रेश्मा आणि प्रचिती होत्याच. काही वेळातच तिघेही डोंगरावर पोहोचले. वरून बघितल्यावर सकाळचे दृष्य फारच सुंदर दिसत होते. झाडांवरच्या पक्ष्यांचा किलबिलाट, गार वारा, हिरव्यागार झाडांमागून डोकावणारी कोवळी सुर्य किरणे… सगळं बघून प्रचिती अगदी आनंदाने गोल गिरकी घेत म्हणाली, “सो ब्युटीफूल… उगवत्या सूर्याला बघून काय मस्त वाटतंय ना…”

अजिंक्य प्रचिती ला बघत म्हणाला, “खरंच…व्हेरी ब्युटीफूल…..(जरा ब्रेक घेऊन) सुर्योदय बरं का…”

रेश्मा त्याला बघून खदखद हसली आणि सुर्याकडे बोट दाखवून म्हणाली, “दादा…. सुर्योदय तिकडून होतोय..”

प्रचिती मात्र तिच्याच विश्वात रमून निसर्गसौंदर्य अनुभवत होती.

तिघांनी एकत्र छान वेळ घालवला, प्रचिती ने या क्षणांना तिच्या कॅमेरात कैद केले.

दुपारी प्रचिती आणि अजिंक्य शेतात आले. प्रचिती ने अजिंक्य कडून फुलांविषयी सगळी माहिती जाणून घेतली, फोटो घेतले. सगळी माहीत लॅपटॉप मध्ये रिपोर्ट ला ऍड केली.

सकाळी डोंगरावर मॉर्निंग वॉक, दिवसभर फुलांच्या रिसर्च चा सगळा अभ्यास नंतर सायंकाळी नदीकाठी जाऊन गप्पा मारत बसायचं असा जणू दोघांचा दिनक्रम झाला होता. अजिंक्य प्रचिती च्या नकळत तिलाच बघत असायचा, मनात तिचाच विचार यायचा, त्याला मनोमन ती आवडायला लागली होती पण दुसऱ्या क्षणी भानावर येत तो स्वतःशीच बोलायचा “अज्या, तू कुठे अन् मॅडम कुठे..तू इकडे शेतकरी आणि मॅडम इतक्या शिकलेल्या डॉक्टरेट पदवी साठी तयारी करत..तू गावात राहणारा तर मॅडम मुंबईत राहणार्‍या… त्यांच्या विषयी असा विचार सुद्धा करू नकोस…”

स्वतःची समजूत काढतच तो मनोमन निराश सुद्धा व्हायचा.

अशातच आठवडा कसा संपत आला प्रचिती ला कळत नव्हते. आज सायंकाळी तिला परत मुंबईला निघायचं होतं.

अजिंक्य सकाळपासूनच अगदी निराश झाला. उद्यापासून प्रचिती मॅडम इथे नसणार…परत कधी भेटणार किंवा कदाचित भेटणार सुद्धा नाही यानंतर या विचाराने तो बेचैन झाला. त्याची मनस्थिती रेश्मा ने ओळखली.

क्रमशः

कथा मोठी असल्याने भागांमध्ये लिहीत आहे. कथेचा पुढचा भाग लवकरच.

कथेचा हा भाग कसा वाटला, पुढे काय होणार याची उत्सुकता वाढली की नाही हे नक्की कळवा 😊

© अश्विनी कपाळे गोळे

फुलराणी ( आगळीवेगळी प्रेमकथा) भाग दुसरा

दारात अजिंक्य ची आई हातात ताट घेऊन उभी.. प्रचिती ने आईंना बघताच तिला जणू लक्ष्मीचा भास झाला.. उंचपुरा बांधा,नीट नेसलेली बारीक किनार असलेली कॉटनची साडी, कपाळावर इवलिशी

 

लालचुटुक टिकली, दोन्ही खांद्यावर पदर, हातात आरतीचे ताट आणि प्रसन्न हसरा चेहरा.
त्यांनी प्रचिती ला दारातच ओवाळून भाकरीचा तुकडा तिच्या अंगावरुन उतरवून दाराच्या बाजुला टाकला आणि हसतमुखाने म्हणाल्या, “ये बाळा आत..”

प्रचिती आत आली आणि हळूच वाकून अजिंक्यच्या आईला नमस्कार केला. त्यांनीही, “सुखी रहा बाळा..” म्हणत आशिर्वाद दिला.
असं स्वागत प्रचिती पहिल्यांदाच बघत होती. तिला सगळं खूप इंटरेस्टिंग वाटत होतं. तिचे हावभाव बघत रेश्मा म्हणाली, “ताई, आईनी दृष्ट काढली तुमची दारात.. म्हणजे बाहेरून असं कुणी आलं ना, त्यातल्या त्यात पहिल्यांदा तर असं ओवाळून स्वागत करतात आमच्याकडे..”

प्रचिती – “खरंच खूप छान वाटलं मला… सगळं माझ्यासाठी नवीन आहे..”

रेश्मा तिच्या आईला म्हणाली, “आई, प्रचिती ती किती सुंदर आहे गं…मला तर टिव्हितल्या नटीला भेटल्या सारखं वाटत आहे..”

तिच्या बोलण्याने सगळेच खळखळून हसले. आई म्हणाली, “खरंच खूप गोड आहेस बाळा तू..दमली असशील ना..रेश्मा सोबत वरच्या खोलीत जा..आराम कर..मी मस्त गरमागरम चहा नाश्ता आणते..”

प्रचिती- “दमली नाही हो..उलट इथे येऊन एकदम फ्रेश वाटतंय मला..त्यात तुम्हा सगळ्यांना भेटून तर‌ वाटतच नाहीये की मी तुम्हाला पहिल्यांदाच भेटले म्हणून..”

रेश्मा प्रचिती ला फ्रेश व्हायला वरच्या खोलीत घेऊन गेली. पाठोपाठ अजिंक्य सुद्धा बॅग घेऊन आला. प्रचिती साठी एक खोली छान तयार करून ठेवलेली होती. खोलीच्या खिडकीतून निसर्ग सौंदर्य अगदीच मनमोहक दिसत होते. बेड जवळ टेबलावर छान ताजी जरबेरा ची फुले फ्लॉवर पॉट मध्ये ठेवलेली होती. सगळं काही बघून प्रचितीच्या मनात विचार आला, “इतक्या उत्साहाने एका अनोळखी पाहुणी साठी कुणी कसं काय सगळं करू शकतं..किती प्रेमळ आहेत ही लोकं.. मुंबईत आपण अगदी बालपणापासून राहतोय पण किती फॉर्मल रिलेशन्स असतात सगळ्यांचे..खरंच किती गोड अनुभव आहे हा..”

प्रचिती ची आई हातात ट्रे मध्ये चहा नाश्ता घेऊन आल्या. “बाळा, नाश्ता करून घे..” म्हणताच प्रचिती विचारातून बाहेर आली.
रेश्मा लगेच म्हणाली “अरे हा ताई, तुमच्यासाठी बिसलेरी पाणी बॉटल आणल्या आहेत.. लगेच घेऊन येते मी.. इथलं पाणी सहन होते की नाही कुणास ठाऊक म्हणून आईने कालच दादाला बाटल्या आणायला सांगितलं होतं.”

प्रचितीने लगेच अजिंक्य च्या आईला “थ्यॅंक्यू काकू..किती प्रेमळ आहात हो‌ तुम्ही…मी अनोळखी असूनही इतकं सगळं माझ्यासाठी…”

“इतकं काय गं त्यात… अतिथी देवो भव्… बाकी काही नाही..”

दोघीही त्यावर गोड हसल्या. तितक्यात प्रचितीचा फोन वाजला. प्रचिती जीभ चावत म्हणाली, “ओह नो..मी मम्मा ला फोन‌ करायलाच विसरले..पोहोचले म्हणून सांगायचं राहूनच गेलं..”

फोन उचलताच तिकडून आई, “प्रचिती, अगं पोहोचली का नीट…साधा फोन नाही केला तू… रात्रभर झोप नाही लागली गं इकडे मला..”

“मम्मा मी अगदी व्यवस्थित पोहोचली आणि आता घरी आलीय.. इकडे सगळे इतके गोड आहेत ना, व्हेरी केअरींग…तू बिलकुल काळजी करू नकोस.. दुपारी व्हिडिओ कॉल वर ओळख करून देते तुझी इकडे सगळ्यांशी..ओके..लव यू मम्मा..टेक केअर..चल‌ बोलूया नंतर..बाय..”

अजिंक्यच्या आईच्या हातचे गरमागरम पोहे आणि कडक चहा पिऊन प्रचितीला अगदी फ्रेश वाटले. तिने तिची फाइल बॅगेतून बाहेर काढली आणि जिन्यातून खाली येत अजिंक्य ला म्हणाली, “चला मग आजच करूया का सुरुवात कामाला…सगळ्यात आधी तुमच्याविषयी म्हणजेच तुम्ही इतकी मोठी निरनिराळ्या फुलांची शेती करण्याची सुरुवात अशी केली याचा एक छोटासा व्हिडिओ बनवायचा आहे आपल्याला…”

अजिंक्य – “चालेल‌ ना..जाऊया का मग शेताकडे..”

दोघेही शेताच्या दिशेने जायला निघाले. इतकी सुंदर फुलांची शेती बघून प्रचिती भारावून गेली. मळ्याच्या मधोमध पोहोचताच ती अजिंक्य ला म्हणाली, “इथे थांबून करूया व्हिडिओ.. परफेक्ट व्ह्यू आहे. अजिंक्यने हसर्‍या चेहर्‍याने नुसतीच मान हलवून होकार दिला.
प्रचिती ने तिचा कॅमेरा ट्रायपॉड वर नीट सेट केला आणि अजिंक्य ला कॅमेरा समोर उभे राहायला सांगितले. असं कॅमेरा समोर उभं राहून काय बोलावं त्याला काहीच कळत नव्हते, तो जरा निराश झाला. त्याचे भाव बघून प्रचिती म्हणाली, “काय झालं? मला घाबरलात की काय…एकदा आजुबाजूला नजर फिरवून बघा, तुम्ही किती सुंदर शेती उभी केली आहे. ती उजव्या बाजूला रंगबिरंगी जरबेरा ची फुले, इकडे गुलाबाचे कितीतरी प्रकार, तिकडे मागे ती झेंडूची सुंदर फुले सगळे तुमच्या मेहनतीचे फळ आहे. मग हा सगळा प्रवास तितका आठवून बघा, तो फक्त मी या कॅमेरात कैद करणार आहे..😊”

अजिंक्य ने आजुबाजूला नजर फिरवली आणि बोलायला लागला, “खरं सांगायचं तर या शेतीतल्या मातीशी माझं नातं हे जन्मापासूनच आहे. आमचे वडील त्यांना आबा म्हणायचो आम्ही. ते हा सगळा डोलारा सांभाळायचे, त्यावेळी ते हंगामी पीक घ्यायचे. खूप मेहनत करायचे. ते फार शिकलेले नसले ना तरी त्यांना आधुनिक तंत्रज्ञानाचा वापर करून शेती कशी करायची हे खूप छान जमायचं. त्यांचं बघत बघतच मला शेतीत आवड निर्माण झाली. गावच्या शाळेत बारावी झाल्यावर जिल्ह्याला बॉटनी म्हणजेच वनस्पती शास्त्र यात पदवी अभ्यासक्रमाला प्रवेश घ्यायचं ठरवलं. मनाप्रमाणे बी एस सी बॉटनी मध्ये अभ्यासक्रम सुरू केला. मूळात त्यात आवड असल्याने आनंद गगनात मावेनासा झाला होता.‌आबा सुद्धा खूप आनंदी होते. कॉलेजच्या दुसऱ्या वर्षाला होतो मी तेव्हा..अचानक आबा गेल्याने आई पार खचून गेलेली. आबा आईला नेहमी सांगायचे, मी गेलो‌ ना तरी माझ्या नावाचं कुंकू पुसून टाकू नकोस.. लालचुटुक कुंकू तुझ्या कपाळावर शोभून दिसतं. खूप वेगळे होते आबा… त्यांच्याविषयी बरंच काही आहे ते सांगतो निवांत..आता फुलांवर येतो..
माझं कॉलेज अजून संपलेलं नव्हतं, इकडे शेतात गहू काढायला आलेले होते. आबा गेल्याने शेती सांभाळायला कुणीच नव्हतं , गुरेढोरे शिरून नुकसान करून जायची. आईने स्वतःला सावरलं, शेतीचा भार स्वतःवर घेतला‌. माझं शिक्षण पूर्ण व्हावं म्हणून ती वर्षभर एकटीच झटत होती. गावाबाहेर फार्म हाऊसवर आई आणि रेश्मा दोघीच राहायला त्यामुळे माझंही मन तिकडे लागेना , मग अधून मधून मामा मामी इकडे येऊन राहायचे, कधी मी यायचो सुट्टी असली की. शेवटचं वर्ष कसंबसं काढून माझं कॉलेज मी पूर्ण केलं आणि या शेतीची सगळी जबाबदारी स्वतः कडे घेतली‌. मला मुळात फुलांची फार आवड होती आणि तसंही हंगामी पिके घ्यायला आबा सारखं जमेल की नाही याची खात्री नव्हती. मग फुलांच्या शेतीवर अभ्यास केला आणि हळूहळू एक एक प्रकारच्या फुलांची लागवड सुरू केली. त्याला आवश्यक तिथे शेड, त्याची योग्य निगराणी, त्याचं मार्केटिंग सगळं काही नीट समजून घेतलं आणि वर्षभरात ही रंगिबेरंगी फुलांची शेती तयार झाली. फुलांना बाहेरून मोठ्या प्रमाणात मागणी येते.. खूप समाधान मिळत या हसर्‍या फुलांना बघून..”

अजिंक्यचा प्रवास ऐकून प्रचिती च्या डोळ्यात पाणी आले. तो ही आबांच्या आठवणीने जरा हळवा झालेला. प्रचिती टाळ्या वाजवून म्हणाली, “खूप खूप छान अजिंक्य..तुम्ही खरंच खूप ग्रेट आहात.. कौतुकास्पद प्रवास आहे तुमचा.. खूप काही शिकण्यासारखं आहे ह्यातून.. सॉरी तुम्हाला भावनिक केलं मी.. बरं आजच्या साठी इतकंच बसं..पुढे मग एक एका प्रकारच्या फुलांविषयी जाणून घ्यायचं आहे ते उद्यापासून करूया..”

“ओके मॅडम.. काही हरकत नाही..”

दोघांनी पूर्ण शेतीत फेरफटका मारला. प्रचिती खूप उत्साहात होती. अगदी लहान मुलांप्रमाणे बागडत सगळ्याचा आनंद घेत होती. अजिंक्य ने तिला असं बागडताना बघितलं आणि क्षणभर तो‌ हरवून गेला. चेहऱ्यावर गोड हास्य आणून तो तिला बघतच राहीला. ती जवळ येत बोटांनी चुटकी वाजवून म्हणाली, “कुठे हरवलात मिस्टर अजिंक्य…”

चटकन भानावर येत तो स्वतः शी लाजत म्हणाला, “सॉरी तुम्हाला इतकं आनंदी बघून मनातून खूश झालो बघा मी…एक सांगू का..?”

“बिनधास्त सांगा”

“मॅडम, तुम्ही हसताना फारच गोड दिसता..”

इतकं बोलून परत त्याने जीभ चावली आणि स्वतः ला म्हणाला, “अज्या, काय बडबडतो आहे…काय म्हणतील मॅडम..”

प्रचिती मात्र त्यावर हसून म्हणाली, “बसं इतकंच… थ्यॅंक्यू बरं का..”

दोघेही खळखळून हसले. अजिंक्य घड्याळ बघत तिला म्हणाला ,” जवळच नदी आहे.. तुमची हरकत नसेल तर चला जाऊया तिकडे जरा वेळ..तासाभरात जाऊ मग घरी, जेवायला..”

प्रचिती उत्साहात म्हणाली, “वाव..नदी…माझी काय हरकत असणार…मला तर हे सगळं खरंच खूप आवडतं आहे..चला जाऊया…”

दोघेही नदीच्या दिशेने निघाले.

क्रमशः

कथा मोठी असल्याने भागांमध्ये लिहीत आहे. पुढचा भाग लवकरच पोस्ट करू.

कथेचा हा दुसरा भाग कसा वाटला ते नक्की कळवा 😊

© अश्विनी कपाळे गोळे

फुलराणी ( आगळीवेगळी प्रेमकथा)- भाग पहिला

“प्रचिती, अगं जाशील ना बरोबर तू एकटी? नाही म्हणजे अगदीच ग्रामीण भागात पहिल्यांदाच जाते आहेस ना म्हणून जरा काळजी वाटली..त्यात तिथे आठवडाभर राहणार, तेही परक्या घरी.. खाण्यापिण्याची नीट सोय होणार की नाही काय माहीत..” प्रचिती ची आई तिला काळजीच्या सुरात प्रश्न विचारत होती.

“डोन्ट वरी माय डियर मॉम…मी अगदी व्यवस्थित जाऊन परत येते.. आणि तुला सांगितलं ना, राहण्याची सोय मिस्टर अजिंक्य नी केली आहे त्यांच्याच फार्म हाऊसवर.. त्यांच्याच फ्लॉवर फार्म मध्ये माझा प्रोजेक्ट आहे.. ते सगळे तिथेच राहतात सो डोन्ट वरी..” प्रचिती तिची बॅग भरत आईशी बोलत होती.

“ते सगळं ठीक आहे गं पण ते मिस्टर अजिंक्य पण तुला अनोळखीच ना.. म्हणजे फोन वर दोन तीन वेळा बोललीस तितकीच ती ओळख..मी पण आले असते बघ तुझ्या सोबत पण नेमकं पप्पा कामानिमित्त बाहेरदेशात गेलेत आणि इथला फॅक्टरी चार सगळा लोड माझ्यावर आहे सध्या..” – आई.

प्रचिती ने आईला कडकडून मिठी मारली आणि म्हणाली, “किती काळजी करतेस मॉम तू..मी आता मोठी झाली ना, मी नीट काळजी घेईन माझी आणि काहीही वाटलं ना तर लगेच परत येईल बघ..ओके.. नाऊ स्माइल प्लीज..”

प्रचितीने PhD साठी फुलांवर रिसर्च करायचं ठरवलं होतं. निसर्गावर भरभरुन प्रेम होतं तिचं, त्यातही फुलांवर जास्तच… लहानपणापासून मुंबईत वाढलेली, श्रीमंत घरातील एकुलती एक मुलगी, दिसायला अतिशय सुंदर, मध्यम बांधा, खांद्यापर्यंत केसांचा शोभेसा हेअरकट, चेहर्‍यावर आत्मविश्वासाचे तेज. प्रचिती रात्रीच्या स्लीपर कोच ने ठरलेल्या गावी जायला निघणार होती. तिथे अजिंक्यची निरनिराळ्या फुलांची शेती होती. इंटरनेट वरून अजिंक्य च्या फ्लॉवर फार्म विषयी माहिती काढून त्याच्याशी संपर्क करत प्रचिती ने तिचा प्रोजेक्ट त्याच्या फार्म वर करायचं ठरवलं होतं.

निघताना तिने अजिंक्य ला फोन केला. अजिंक्य ला ती पहिल्यांदाच भेटणार होती. स्लीपर कोच थांबेल त्या ठिकाणाहून अजिंक्यचे फार्म जवळपास वास किलोमीटर अंतरावर होते. त्या ठिकाणी अजिंक्य प्रचिती ला घ्यायला येणार होता.

आपल्या मेहनतीने उभ्या केलेल्या या फुलांच्या शेतीवर रिसर्च करायला मुंबई वरून मॅडम येणार म्हणून तो पहाटेच उठला. आंघोळ वगैरे करून कडक इस्त्री केलेला फिटींगचा पांढराशुभ्र शर्ट , डार्क निळ्या रंगाची जिन्स घालून तो तयार झाला. प्रचिती आठच्या सुमारास पोहोचणार असं माहीत असूनही तो प्रचिती पोहोचण्याच्या तासभर आधीच तिची वाट बघत स्टॉपवर उभा होता.

काही वेळातच लांबून बस येताना दिसली तसाच तो जरा सतर्क झाला आणि एकटक बसकडे बघत उभा राहिला. क्षणातच त्याच्यासमोर बस येऊन थांबली आणि प्रचिती त्यातून उतरली. अजिंक्य अजूनही तसाच उभा होता, प्रचिती ला समोर बघताच तो नकळत तिला बघतच राहिला. अगदीच फिटींगचा लालचुटुक स्लीवलेस कुर्ता, ऑफव्हाईट लेगीन्स, गोरापान रंग, कोरीव बोलके डोळे, लालचुटुक नाजूक ओठ, चेहर्‍यावर भूरभुरणारी केसांची बट.
इतकी सुंदर मुलगी प्रत्यक्षात जणू तो पहिल्यांदाच बघत होता. तिला बघत मनातच तो पुटपुटला, “आईशप्पथ… अप्सरा बघतोय का काय मी.. टिव्हीवर नट्या असतात तशाच दिसतात प्रचिती मॅडम तर..”

प्रचिती हळूहळू तिची भलीमोठी बॅग सांभाळत त्याच्याकडेच येत होती. जरा जवळ येऊन ती, “हाय.. तुम्हीच मिस्टर अजिंक्य ना?” म्हणताच तो भानावर आला. काय बोलावं त्याला क्षणभर का,तर नव्हतं. गोंधळलेल्या अवस्थेत तो म्हणाला, “अ…अ…हो..हो..मी अजिंक्य… अजिंक्य पाटील…”

प्रचिती ने गोड स्माइल देत हात पुढे केला आणि म्हणाली, “हाय..मी प्रचिती चिटणीस…तशी फोन वर ओळख झाली आपली..”

अजिंक्यने थरथरत्या हाताने तिच्या पुढे केलेल्या हाताला हात देत हाय हॅलो केले..काय बोलावं त्याला कळत नव्हतं. दुसर्‍याच क्षणी तो स्वतः लाच म्हणाला, “अज्या‌..अरे असा काय करतोय..त्या मॅडम आहेत.. कामानिमित्त आल्या आहेत.. पाहुण्या आहे आपल्या..काय काय विचार करतोय तू त्यांच्याविषयी..काय म्हणतील मॅडम…”

अजिंक्य भानावर येत म्हणाला, “मॅडम, दमल्या असणार ना तुम्ही प्रवास करून..चला निघूया घरी जायला..द्या बॅग
इकडे..” अजिंक्य प्रचिती ची बॅग स्वतः कडे घेत म्हणाला.
बाजुला उभी केलेल्या अजिंक्यच्या गाडीतून दोघेही घरी जायला निघाले. वाटेत रस्त्याच्या दुतर्फा हिरवीगार झाडे, गार वारा, रम्य निसर्ग दृष्य बघताच प्रचितीचे मन अगदी प्रसन्न झाले.

प्रचिती- “काय मस्त वातावरण आहे ना… खरं सांगायचं तर हे सगळं पहिल्यांदाच अनुभवते आहे मी.. अंगातला सगळा शीण निघून जातो खरंच अशा मोकळ्या हवेत…”

अजिंक्य- “काय सांगता मॅडम, म्हणजे… पहिल्यांदाच बघताय होय तुम्ही हे सगळं..हे तर काहीच नाही अजून जाम भारी बघा आमचा गाव..गावालगत नदी आहे, जवळच काही डोंगररांगा आहेत.. हिरवीगार शेती आहे… तुम्हाला नक्कीच आवडेन बघा..”

प्रचिती – “वाह इंटरेस्टिंग…फार धमाल आहे तर मग इकडे… आणि हो, मला‌ मॅडम मॅडम काय म्हणताय..प्रचिती म्हणा …मी काही मॅडम नाही हो.. आणि बिनधास्त तू म्हंटलं तरी चालेल..अहो जाहो नको…”

अजिंक्य- “अहो पाहुण्या आहात तुम्ही.. असं एकेरी नावाने कसं बोलवायचं तुम्हाला…प्रचिती मॅडम म्हणतो हवं तर..”

प्रचिती त्यावर खळखळून हसत म्हणाली, “बरं…”

अजिंक्य ला काय बोलावं कळत नव्हतं. जरा विचार करून तो म्हणाला, “प्रवासात त्रास नाही ना झाला तुम्हाला..आता घरी गेल्यावर खाऊन आराम करा मस्त..आई तुम्ही येणार म्हणून सकाळीच सगळ्या तयारीला लागली असणार बघा..मी तर पहाटेच उठून आलो इकडे..परक्या गावात तुम्हाला वाट बघत बसायला नको ना म्हणून..”

बोलून झाल्यावर अजिंक्य जीभ चालत मनातच पुटपुटला, “जरा जास्त बोलून गेला का काय अज्या तू..”

प्रचिती – “अरे बापरे.. माझ्यामुळे उगाच त्रास झाला ना तुम्हाला..घरी पण सगळ्यांना सुद्धा..”

अजिंक्य लगेच तिचे वाक्य तोडत म्हणाला,”नाही नाही… अजिबात नाही..उलट सगळे आतुर आहे तुम्हाला भेटायला.. तुमच्या स्वागताला…धाकटी बहीण रेश्मा तर जाम उत्साहात आहे..”

काही वेळातच दोघेही घराजवळ पोहोचले. गाडीतून खाली उतरताच प्रचिती चौफेर नजर फिरवत बघतच राहीली. निळेशार आकाश, दूरपर्यंत पसरलेली रंगीबेरंगी फुलांची शेती, ठराविक जागी फुलांच्या निगराणी साठी केलेले शेड, शेताच्या लगतच दुमजली फार्म हाऊस, त्याच्या चहुबाजूंनी हिरवीगार झाडे…

अजिंक्यची बहीण रेश्मा धावतच गाडी जवळ येत म्हणाली, “नमस्कार मॅडम, मी रेश्मा.. अजिंक्य दादाची धाकटी बहीण..वेलकम बरं का आमच्या गावात..या ना…”

तिच्या आवाजाने प्रचिती भानावर येत म्हणाली, “हाय रेश्मा..हो अजिंक्य नी सांगितलं मला तुमच्याविषयी आताच गाडीतून येताना.. प्लीज तू तरी मॅडम नको म्हणू.. हवं तर ताई म्हण..”

रेश्मा- “ओके प्रचिती ताई..चला जाऊया आत..”

त्यावर दोघीही हसल्या.
प्रचिती- “हो हो..जाऊया…एक मिनीट हो, बॅग तितकी घेते मी..”

अजिंक्य – “घेतो की बॅग मी..चला तुम्ही..”

प्रचिती – “नको नको..घेते मी…”

रेश्मा प्रचिती चा हात धरून म्हणाली, “ताई, तुम्ही चाल… बॅग आणतो दादा…😉”

 

क्रमशः

कथा मोठी असल्याने भागांमध्ये लिहीत आहे.

पुढचा भाग लवकरच पोस्ट करू😊

कथेचा हा भाग कसा वाटला ते नक्की कळवा 😊

© अश्विनी कपाळे गोळे

 

अन् पुन्हा नव्याने फुलला संसार…#प्रेमकथा

“समिधा…..समिधा……समिधा, अगं लक्ष कुठे आहे तुझं..मी काय विचारतेय? चहा घ्यायला जायचं ना? कोणत्या विश्वात रमली आज ऑफिसला आल्या आल्या..चल पटकन..”
समिधा ची मैत्रिण प्रिया तिच्या खांद्यावर हात ठेवून आवाज देत म्हणाली.

प्रियाच्या आवाजाने भानावर येत दचकून समिधा म्हणाली, “अ..हो..हो..जाऊया ना..चल… अगं नकळत विचारांमध्ये अशी गुंतले की कळालच नाही तू कधी आलीस ते..”

दोघीही चहा घ्यायला कॅन्टीन मध्ये निघाल्या. समिधा आज जरा अस्वस्थ आहे बघून प्रिया तिला म्हणाली, “समिधा, कशाचा विचार करते आहेस..सगळं ठीक आहे ना..काय झालंय..”

समिधा- “प्रिया, अगं अनिकेत ने बहुतेक आपलं ऑफिस जॉइन केलंय..आज मी पार्कींग मध्ये लिफ्टची वाट बघत उभी होते तेव्हा तिथे मला तो दिसला. आम्ही दोघंही असं अचानक एकमेकांसमोर आल्याने ना फारच वेगळं वाटलं… तो दिसल्या पासून ना मन अगदी अस्वस्थ झालंय..तुला माहित आहे ना मला भूतकाळातून बाहेर पडताना किती त्रास झाला.. कसं बसं सावरलं मी स्वतःला आणि आज हा असा परत माझ्यासमोर आल्यावर परत नको असताना‌ही माझं मन भूतकाळात भरकटत आहे ..”

प्रिया – “काय? त्याला माहीत होते का तू आता इथे नोकरी करते ते.. म्हणजे मुद्दाम तर इथे आला नाही ना तो..”

समिधा – “मला तरी असं वाटत नाही..कारण आमचा डिव्होर्स झाला त्यानंतर आम्ही जराही संपर्कात नाही इतकंच काय तर आमचे कॉमन मित्र मंडळ जे होते त्यांच्याशी सुद्धा माझा काहीच कॉन्टॅक्ट नाही आणि मी हे ऑफिस जॉइन केले हे घरच्यांना सोडून कुणालाही माहीत नव्हते..मुळात ते मला कुणालाच कळू द्यायचे नव्हते.. आणि अनिकेत तरी आता मुद्दाम कशाला माझ्या मागावर येणार ना..आमचे मार्ग वर्षभरापूर्वीच वेगळे झालेत..”

प्रिया – “समिधा, अगं मग झालं ना..सोड त्याचा विचार..त्यालाही कदाचित माहिती नसेल तू इथे अशी अचानक दिसशील ते..केवळ योगायोग म्हणून सोडून दे..नको लक्ष देऊ..अनोळखी समजून दुर्लक्ष कर..”

समिधा काहीही न बोलता चहाचा घोट घेत होती आणि परत समोरच्या काउंटरवर तो उभा दिसला…अजूनही तो तसाच हॅंडसम, अगदी नीटनेटके  रहाणीमान..समिधा क्षणभर त्याला बघतच राहिली आणि पटकन भानावर येत स्वतःशीच मनातल्या मनात बोलू लागली, “मी का त्याला बघते आहे..तो आता फक्त एक अनोळखी व्यक्ती आहे माझ्यासाठी..पण आता हा नेहमीच असा मला दिसत राहणार आणि मग मी अशीच…नाही नाही..समिधा मूव्ह ऑन..”

प्रिया काही तरी सांगत होती, बोलत होती पण समिधाचे तिच्याकडे जराही लक्ष नव्हते. समिधा डेस्क वर आली , इमेल चेक करून आजच्या कामाचे प्लॅनिंग केले पण आज कामात तिचं लक्षच लागत नव्हतं. नकळत ती भूतकाळात जाऊन पोहोचली.

समिधा आणि अनिकेत कॉलेजला असल्यापासून एकमेकांवर अगदी जिवापाड प्रेम करायचे. समिधा सुखवस्तू कुटुंबात वाढलेली एकुलती एक मुलगी, दिसायला सुंदर, उंच कमनीय बांधा, गव्हाळ वर्ण, नीटनेटके आणि जरा मॉडर्न रहाणीमान असलेली समिधा बघता क्षणी कुणाच्याही नजरेत बसेल अशीच. अनिकेत साधारण परिस्थितीत लहानाचा मोठा झाला, दिसायला अगदीच हॅंडसम हिरो, उंचपुरा त्यात पिळदार शरीरयष्टी त्यामुळे कॉलेजमध्ये अनेक मुलींचा क्रश होता तो. समिधाला तो खूप आवडायचा आणि त्यालाही समिधा पहिल्यांदा बघताक्षणीच आवडलेली. त्यानेच पुढाकार घेऊन मग मैत्रीचा हात पुढे केला आणि नंतर मैत्रीचे रुपांतर प्रेमात व्हायला फारसा वेळ लागला नाही. समिधाचा क्रश असणार्‍या अनिकेत ने तिला प्रपोज केले तो क्षण तर तिच्या आयुष्यातील सर्वात खास क्षण होता. दोघेही एकमेकांच्या प्रेमात आकंठ बुडालेले होते. तिला त्याच्या एकंदरीत परिस्थिती विषयी कल्पना होती, त्याच्या सहवासात अगदी झोपडीत सुद्धा रहायला तयार होती ती. त्याचेही तिच्यावर तितकेच प्रेम होते, समिधाला अगदी जिवापाड जपायचे असाच त्याचा गोड प्रयत्न असायचा नेहमी. कॉलेज नंतर दोघांनाही नोकरी मिळाली आणि आता लग्नासाठी घरी बोलायचे त्यांनी ठरविले. समिधाच्या आई बाबांना अनिकेत विषयी काहीच प्रोब्लेम नव्हता शिवाय समिधाच्या निवडीवर त्यांचा विश्वास सुद्धा होता. अनिकेत च्या घरी मात्र श्रीमंत घरातील मुलगी समिधा, आपल्या घरात रुळणार की नाही, रितीरिवाज, मानपान समजून घेत घरच्यांना बरोबर घेऊन संसार चालवेल की नाही याची काळजी होती, त्यांनी अनिकेत ला बोलूनही दाखवले पण दोघेही आपापल्या मतांवर ठाम आहे बघून ते या लग्नाला तयार झाले.

घरच्यांच्या आणि मित्रमंडळींच्या उपस्थितीत दोघांचे लग्न झाले. दोघेही खूप आनंदात होते, त्यांचं प्रेम आता नात्यात बदललं होतं. अगदी लव्ह बर्ड सारखे हे गोड जोडपे होते. अनिकेत तिला अगदी राणी सारखं ठेवायच्या प्रयत्नात असायचा पण आता प्रेमा सोबतच जबाबदारी वाढली होतीच, संसाराला सुरुवात झाली होती.
दोघांचेही कुटुंब राहायला एकाच शहरात त्यामुळे समिधाला लग्नानंतर सुरवातीला फार काही वेगळे वाटले नाही पण हळूहळू नोकरी आणि घराची जबाबदारी सांभाळताना तिची फार चिडचिड व्हायला लागली. घरकामाला बाई असली तरी लहानसहान कामे पडायचीच पण समिधाला त्याची फारशी सवय नसल्याने तिला फार काही लोड झेपायचा नाही, सासूबाई मदतीला असायच्या पण आता जबाबदारी वाढलेली होतीच. पाहुण्यांचे येणे जाणे, सणवार असं सगळं रूटीन सुरू झालं. त्यात अनिकेतच्या घरातील सगळ्यांना समजून घेत त्यानुसार जरा जुळवून घेत संसार करताना अनिकेत आणि ती एकमेकांना फारसा वेळ देऊ शकत नव्हते. आता तर विकेंडला मूव्ही बघणे, शॉपिंग करणे , फिरणे सगळंच फार कमी झालेलं. अनिकेत दिवसभर त्याच्या कामात गुंतलेला असायचा, आता फक्त रात्रीच काय तो वेळ दोघांना एकत्र घालवायला मिळायचा. समिधा अचानक बदललेल्या या परिस्थितीला, जबाबदारीला जाम कंटाळली होती. अनिकेत नी तिला जरा समजून घेत आठवड्यात एक दिवस तरी पूर्णपणे तिच्यासाठी द्यावा असं तिला वाटे, ती त्याच्यावर चिडायची, रडायची, तुझं आता माझ्यावर प्रेमच राहीलं नाही म्हणत अनिकेत कडे पाठ फिरवून रडत रडत झोपी जायची. सुरवातीला तो तिची समजूत काढून तिला शांत करायचा पण समिधा ची वाढती चिडचिड बघून तोही रागाच्या भरात उलट काहीतरी बोलून जायचा. लग्नाला सहा महिने सुद्धा झाले नसतील तर दोघांचे भांडणं सुरू झाले मग कितीतरी वेळा समिधा रागारागाने आई बाबांकडे निघून जायची‌. अनिकेत बरेचदा तिला समजवायला जायचा, तिला परत घरी घेऊन यायचा पण काही दिवसांनी परत तेच घडत होतं..

अनिकेत च्या आई-बाबांना वाटलं, आपल्यामुळे दोघांना त्यांची स्पेस मिळत नसावी म्हणून ते सुद्धा गावी राहायला गेले पण त्यांच्या गावी जाण्याने प्रश्न सुटला नाही. समिधा मुळे आई बाबांना गावी जाऊन राहावं लागतंय ही गोष्ट अनिकेतला खटकत होती. दोघेही एकत्र असले तरी मनाने मात्र दुरावत चालले होते, संवाद संपत चालला होता.
दिवसेंदिवस अनिकेत आणि समिधा मध्ये मतभेद इतके वाढत गेले की एक दिवस समिधाची चिडचिड बघून अनिकेत बोलून गेला, “समिधा, मला ना तुझं काही कळतच नाहीये..तुझ्यामुळे आई बाबा गावी राहायला गेले…तरी तुझं समाधान झालं नाही..तुला नक्की काय हवंय हे तरी सांग..मला आता तुझ्या चिडचिडेपणाचा, भांडणाचा जाम कंटाळा आलाय..मला प्लीज शांत राहू दे..”

अनिकेतचे बोलणे समिधाच्या मनाला खोलवर वार करून गेले. ती परत एकदा रागाच्या भरात आई बाबांकडे निघून गेली ती कायमचीच..नंतर अनिकेत सुद्धा पूर्वी प्रमाणे तिची समजूत काढायला आला नाही. समिधाने महीनाभर वाट बघितली आणि वेगळं व्हायचा निर्णय घेतला. अनिकेत ने त्यावर जराही आक्षेप घेतला नाही, तो अगदी सहजपणे डिव्होर्स साठी तयार झाला ही गोष्ट समिधाच्या मनाला खूप लागली. दोघांचा अहंकार, गैरसमज यापुढे घरच्यांचे ही काहीच चालले नाही. शेवटी दोघे कायद्याने वेगळे झाले.

या सगळ्याचा मानसिक त्रास दोघांनाही झाला. त्यातून बाहेर पडण्यासाठी समिधाने नोकरी बदलली, नविन लोकांच्या सानिध्यात राहून वेळेनुसार सगळ्यातून बाहेर पडायचं ठरवलं पण आज अनिकेत अचानक समोर आला आणि ती परत नकळत भूतकाळात शिरली.

जुन्या आठवणींच्या विश्वात रमली असतानाच मॉनिटरवर कुणाचं तरी पिंग आलं. बघते तर अनिकेत ने “हाय समिधा..हाऊ आर यू..” असं पिंग केलेलं.
त्याच पिंग बघून समिधाच्या डोळ्यात चटकन पाणी आले.

अनिकेत ला काहीही रिप्लाय नको द्यायला असा विचार करत मनातल्या मनात समिधा पुटपुटली, “नको ना रे परत नेऊ मला भूतकाळात… मनाच्या कोपऱ्यात सगळ्या आठवणी अजूनही ताज्या आहेत… आता कुठे मी भूतकाळातून बाहेर पडू बघत होते आणि तू परत समोर आलास आज..आता असं बोलायला सुरुवात करशील आणि मी परत नकळत तुझ्यात गुंतले तर…..नाही नाही… अनिकेत प्लीज नको घेऊन जाऊस मला भूतकाळात..”

अनिकेत ला काहीही रिप्लाय न देता तिने कामाला सुरुवात केली. दुपारी लंच टाईम मध्ये परत तो समोर आलाच, नजरानजर झाली आणि परत ती भावनिक झाली.

दुसऱ्या दिवशी परत ऑफिसच्या कम्युनीकेटर वर त्याचं “हाय..गुड मॉर्निंग..” असं पिंग आलं. शेवटी न राहवून तिने “हाय..” म्हणत रिप्लाय दिला.

लगेच त्याने एकामागोमाग एक पाच सहा मेसेज केले पण तिच्या पाणावलेल्या डोळ्यांनी ते अंधूक दिसत असतानाच तिने ती चॅट विंडो बंद करून मोठा श्वास घेतला, जणू वर्षभर त्याच्या विरहात मनी दाटलेल्या भावना आज नकळत अश्रू रुपात ओघळायला लागल्या होत्या.
अश्रूंना आवरत ती वाशरूम मध्ये निघून गेली, चेहर्‍यावर पाणी मारून जरा फ्रेश होऊन आली आणि कामाला लागली पण त्याचा विचार नको म्हंटलं तरी डोक्यातून जात नव्हता. का आला असेल हा परत माझ्या आयुष्यात ? का प्रयत्न करतोय आता बोलायचा…काही बोलायचं बाकी आहे का खरंच आता? नाही त्याला जाब विचारावा लागेल नाही तर मला इथे कामात कधी लक्षच लागणार नाही…
तिने चिडून त्याला पिंग केले , “मला तुला भेटायचंय… कॅन्टीन मध्ये येशील?”

त्याचा लगेच रिप्लाय आला, “हो नक्की.. साडेतीन ला भेटुया..?”

“ओके..” तिने रिप्लाय दिला.

साडेतीन वाजता समिधा कॅन्टीन मध्ये गेली तर अनिकेत तिची वाट बघत बसलेला होता. ती त्याच्या समोरच्या खुर्चीवर जाऊन बसली आणि म्हणाली, “वेळेआधीच आलास..”

“नाही तसं काही नाही.. आत्ताच आलोय मी…कशी आहेस समिधा..”

“हा प्रश्न विचारून नक्की काय जाणून घ्यायचं आहे तुला…”

“असो.. कॉफी घेणार..?” – अनिकेत

समिधाने यावर काहीही उत्तर दिले नाही. तिचा नाराज सूर, उदास चेहरा बघून अनिकेत उठून गेला आणि दोन कप कॉफी घेऊन आला.

“थ्यॅंक्स…मला जरा बोलायचं आहे तुझ्याशी..”

“समू..मला पण खूप काही बोलायचं आहे गं…एकदा संधी निघून गेली आणि सगळं विस्कटलं…नको असताना..”

“समू..? समिधा नाव आहे माझं..समू फक्त एकच व्यक्ती म्हणायचा, ज्याचं माझ्यावर खूप प्रेम होतं आणि माझंही त्याच्यावर.. बाकी कुणी समू म्हंटलेलं नाही आवडत मला.. ”

“तो मीच होतो ना गं…तुझा अन्नू….
समू…. सॉरी… ‌‌समिधा, मी खूप मिस केलं गं तुला‌.. असं नको होतं व्हायला…तू आयुष्यातून निघून गेलीस आणि सगळं विस्कटलं.‌.कामात लक्ष लागत नव्हतं, वारंवार चुका होत गेल्या.. माझी जी एक इमेज तयार झाली होती ना कंपनीत, ती लगेच धुळीला मिळाली माझ्या सततच्या चुकांमुळे..तीन महिने नुसताच ताणतणाव..शेवटी नोकरी गेली…
खरं सांगायचं तर आपल्या डिव्होर्स नंतर अगदी शून्य झालेलं माझं आयुष्य..
माझी अवस्था बघून आई बाबा सतत काळजीत होते..खरं तर ह्या सगळ्याला मीच जबाबदार होतो ना गं.. माझ्याच चुकांची शिक्षा मी भोगली‌…
मला तू परत हवी होतीस.. खूप शोधायचा प्रयत्न केला.. तू जुनी कंपनी सोडून गेलीस इतकंच कळालं… हातात नोकरी नव्हती.. आयुष्यात तू नव्हतीस..एक क्षण असं वाटलं संपवून टाकावं सगळं एका क्षणात पण कसंबसं स्वतः ला सावरून तुझा शोध घेतला..तू इथे नोकरी करतेस कळालं त्यानंतर या कंपनीत नोकरी मिळावी यासाठी खूप प्रयत्न केले..खरं तर तुझ्यापर्यंत पोहोचण्यासाठी…”

समिधाच्या डोळ्यातून अश्रु टपकत होते. इकडे तिकडे बघत तिने डोळे पुसले आणि म्हणाली, “माझा डाऊट खरा निघाला तर..मला वाटलेच होते तू माझा पाठलाग करत आलास इथे‌‌..मला त्रास द्यायला…तुला काय पोरखेळ वाटतो काय रे सगळा… कोर्टाने संधी दिली होती ना.. तेव्हा तुला मी नको होते…तेव्हा का नाही माघार घेतलीस डिव्होर्स घेण्यापासून… आणि तुला काय वाटते,त्रास फक्त तुला झाला..मलाही मन आहे…त्रास मी सुद्धा सहन केलाच ना.. चूक
माझीही होतीच.. चिडचिड व्हायची मला खूप, सगळं आयुष्य अचानक बदललं होतं लग्नानंतर…नव्हती मला कधी सवय ऍडजस्ट करायची पण तू समजून घेत प्रेमाने डोक्यावरुन हात फिरवला असतास ना तर जुळवून घेत गेले असते मी वेळेनुसार..सवय झाली असती मला सगळ्या गोष्टींची पण लग्नानंतर तू माझा अन्नू राहीला नव्हतास..तू नवरा झाला होतास माझा..मी ही चुकले, मलाही मान्य आहे पण आपलं ठरलं होतं ना, एकमेकांच्या चुका सुधारत समजून घेत आयुष्यभर साथ द्यायचं.. त्या फक्त लग्नाआधी घेतलेल्या आणाभाका म्हणाव्या का?”

“समू, आय नो..पण तेव्हा नाही कळालं गं..जेव्हा चुक उमगली तेव्हा खूप उशीर झाला होता…मला कळायला हवं होतं तुझं मन त्या क्षणी…तू माझ्यासाठी सगळं सोडून आलेली पण नवीन परिस्थितीत जुळवून घेताना मी तुझी साथ द्यायला हवी होती.. सॉरी समू..खरंच चुकलो गं मी… तुझ्यावर आजही तितकंच प्रेम आहे समू माझं…प्लीज मला एक संधी दे..मला माफ कर.. आपण सगळं नीट करूया… प्लीज माझ्या आयुष्यात परत ये..मी नाही जगू शकत गं तुझ्याशिवाय.. आणि हे फक्त म्हणत नाहीये मी, अनुभवलं आहे मी…प्लीज समू…कमी बॅक..”

“अनिकेत सगळं इतकं सोपं नाहीये…मी यातून कशी बाहेर पडले माझं मलाच माहीत… कित्येक रात्री रडत रडत जागले मी तुझ्या आठवणीत… झोपेच्या गोळ्या खाव्या लागल्या मला.. रात्र रात्र झोप लागत नव्हती…कामात लक्ष लागत नव्हतं… वाटायचं, ज्याच्यावर प्रेम केलं तो असा कसा वागू शकतो…माझ्या अल्लड हट्टी स्वभावाची जाणिव असताना लग्न केलंस पण नंतर समजून घेणारा अन्नू कुठेतरी हरवला होता…माझी अवस्था बघून आई सतत लक्ष ठेवून असायची.. तिच्या हातांनी झोपेची गोळी द्यायची, नजरेसमोर घे म्हणायची..तिला वाटायचं मी जीवाचं काही बरं वाईट करून घेईन..त्यातही नातलग दुसऱ्या लग्नाचा प्रस्ताव घेऊन यायचे… खूप चिड यायची मला..आता कुठे जरा सगळ्यातून बाहेर पडले आणि तू परत समोर आलास..
माझं ना आता डोकं सुन्न झालंय…का आलास रे परत…” समिधा दोन्ही हात चेहर्‍यावर ठेवत म्हणाली.

“समू..मला तू परत हवी आहेस…आपण एक नवी सुरुवात करू…नाही दुखावणार गं मी परत कधी तुला.. मनात खोलवर जखम झाली आहे जी कायम मला लक्षात राहणार..अगदी शेवटच्या क्षणापर्यंत…प्लीज समू…एक संधी दे मला..”

“अनिकेत काय म्हणतील सगळे…संसार काही भातुकलीचा खेळ नहीं ना…हवं तेव्हा मांडला.. हवं तेव्हा मोडला…”

“समू, किती मॅच्युअर झालीस गं‌…किती विचार करते आहेस सगळ्यांचा..पण आता यापुढे कोण काय म्हणते आहे हे माझ्यासाठी महत्वाचं नाही समू.. माझ्यासाठी तू महत्वाची आहेस..माझी समू हवी आहे मला…आपल्या परत एकत्र येण्याने आई बाबांना आनंदच होईल असे..मला खात्री आहे तुझ्या घरी सुद्धा काही हरकत नसेल…मी माफी मागतो त्यांची..हात पसरतो हवं तर पण मला तू हवी आहेस समू..आय लव्ह यू समू…आय मिस्ड यू सो मच..”

“अन्नू तू वेडा झाला आहेस…”

“तुझ्याशिवाय खरंच वेड लागलं मला..प्लीज समू, ये ना परत… नेहमीसाठी… जन्मोजन्मी साठी… प्लीज..एक संधी दे, पहिली आणि शेवटची…”

समिधा ने भरल्या डोळ्यांनी अनिकेतच्या हातावर हात ठेवला आणि वर्षभर मनात दाटलेल्या भावना अलगद ओठांवर आणत म्हणाली, “आय मिस्ड यू टू अन्नू…प्लीज परत नको असा सोडून जाऊस मला अर्ध्या वाटेवर…”

समिधाच्या होकारार्थी उत्तराने अनिकेतच्या डोळ्यात आनंदाश्रु दाटून आले, तोंडातून शब्द फुटत नव्हता. त्याने तिचा हात हातात घेत तिच्या पाणावलेल्या डोळ्यांत बघत मानेनेच उत्तर दिले.

दोघांच्याही अश्रूंचा बांध फुटला…आता कुणी काहीही म्हणो पण एकमेकांशिवाय आयुष्य शून्य आहे तेव्हा परत एक नवी सुरुवात नक्कीच करायला हवी हा विचार करत अनिकेत आणि समिधा परत एकत्र आले.

दोघांनाही आयुष्यात मोठी ठेच लागलेली पण स्वतः च्या चुकांची जाणीव सुद्धा झाली. दोघांच्या संसाराला, नव्या नात्याला आता खर्‍या अर्थाने सुरुवात झाली.

समाप्त!!!

कथा काल्पनिक असून वास्तविक आयुष्याशी संबंधित आढळल्यास केवळ योगायोग समजावा.

© अश्विनी कपाळे गोळे

आभास तुझा ( एक रहस्यकथा ) – भाग अंतिम

अमन डायरी हातात घेऊन नदी किनारी गेला. नदीचे पाणी स्थिर पणे वाहत होते, आजुबाजूला दुरवर पसरलेली झाडे अमन बघत होता. त्याला या किनाऱ्यावरची आरती सोबतची भेट आठवली. तिच्या आई सोबत तर कधी एकटीच ती या नदी किनारी कपडे धुवायला यायची. अशीच एकदा एकटी आलेली तेव्हा अमन घरच्यांच्या लपून छपून तिला भेटायला नदीवर गेलेला. गुलाबी रंगाचा अगदी साधासा सलवार कमीज घालून आपल्या लांबसडक केसांची वेणी सांभाळत ती कपडे धुण्यात व्यस्त होती. अमन लांबूनच तिला न्याहाळत बसलेला. आजुबाजूला गावातील काही बाया सुद्धा धुणी धुवायला तिथे आलेल्या होत्या. जशा त्या बायका तिथून गेल्या तोच अमन धावत जाऊन आरतीला भेटला‌. अमनला बघताच तिच्या चेहऱ्यावर आनंदाची लहर पसरली होती. बोलायला शब्द सुचत नव्हते पण आजुबाजूला बघत ती म्हणाली, “अमन अरे असं एकांतात आपल्या दोघांना कुणी बघितले तर गावात उगाच अफवा पसरतील…”

तिच्या डोळ्यात बघतच तो म्हणाला, “किती सुंदर दिसतेस गं आरती तू…तुला भेटण्याची संधी बघत इथे आलो‌ आणि तू पळवून लावतेस…”

ती लाजतच इकडे तिकडे बघत होती आणि अमन तिला बघत होता.

ती गोड भेट आठवत असताना एक वार्‍याची गार झुळूक त्याला जवळून स्पर्शून गेली आणि तो भानावर आला. नदी किनारी बसून त्याने डायरी उघडली आणि वाचायला सुरुवात केली.

तिने त्या नदीवरील दोघांच्या भेटीचे छान वर्णन केले होते. तिच्या मनातल्या भावना, प्रेम, त्याला भेटल्यावर झालेला आनंद अगदी छान शब्दात उतरविला होता.

पुढे पान बदलले तसेच त्याच्या चेहऱ्यावरचे भाव बदलले. त्यात लिहीले होते,

“अमन, त्या दिवशी नदी किनारी आपण भेटलो‌ हे गावातल्या पाटलांच्या दिनूने बघितलं. आपल्या विषयी त्याला संशय आला. तू परत गेल्यावर त्याने एकदा मला असंच एकटं बघून गाठलं आणि आपल्या दोघांविषयी विचारलं. त्याची माझ्यावर वाईट नजर होती. त्याला मी आवडते, माझ्याशी त्याला लग्न करायचं असं तो मला बोलून गेला पण मी काहीही न बोलता तिथून निघून गेली. त्यानंतर रोज कुठे ना कुठे तो माझा पाठलाग करत राहीला. मी त्याला भाव देत नाही त्याच्या प्रश्नांना उडवून लावते हे त्याला कळालं तसाच तो चिडला. गपगुमान मला हो‌ म्हण नाही तर गावात तुझी बदनामी करतो, तुझ्या घरच्यांना गावात राहणे मुश्किल करतो अशा धमक्या तो देत राहीला. मी खूप घाबरली अमन..तू कधी एकदा येतोस आणि मला यातून सोडवितो असं झालेलं मला..त्याच्या विषयी कुणाला सांगावं हे मला कळत नव्हतं… त्याचा अख्ख्या गावात दरारा..कुणी त्याच्या विरोधात जाणार नाही हे माहीत असल्याने काय करावं मला कळत नव्हतं. मला एकटीला घरातून बाहेर पडायला पण भिती वाटत होती अमन..मी फक्त तुझी वाट बघत होते. तू आलास की सगळं काही ठीक होईल म्हणून मी दिवस मोजत होते… वर्ष संपत होते…”

इतकंच काय त्या डायरीत लिहीलं होतं.
पण पुढे काय? हा प्रश्न अमनला पडला तितक्यात आरतीचा भास त्याला झाला.

“अमन, एक दिवशी त्या दिनूने मला नदीवर एकटी बघून गाठलं. आईची तब्येत बरी नसल्याने मी एकटीच नदीवर आलेली. त्याने संधीचा फायदा घेत माझा हात धरून लग्नासाठी तयार हो म्हणत हट्टच धरला. मी नाही म्हणत त्याला एक कानाखाली वाजवली. तो‌ माझ्या अशा वागण्याने चिडला, तुला सोडणार नाही. बघून घेतो म्हणत त्या क्षणी तर तिथून निघून गेला पण मी भितीने कापत होते, रडत होते. आता झाला प्रकार आई बाबांना सांगायला पाहिजे म्हणून मनात ठरवलं पण झालं उलटच. मी घरी गेले तर  बाबा आईला तालुक्याला घेऊन जायला निघत होते. आईला डॉक्टर कडे घेऊन जातो आणि सायंकाळी परत येतो म्हणत आई बाबा बाहेर पडले. मी घरात एकटीच खूप रडले‌. तुझ्या मामी सुद्धा माझी चौकशी करायला आलेल्या तेव्हा त्यांना सांगू की नको असं झालेलं मला… काही वाटलं तर हाक मार, घरी ये म्हणत त्या निघून गेल्या. त्या दिवशी मी मामीला माझी परिस्थिती सांगितली असती तर कदाचित मी आज जिवंत असते. दिवसभर मी दार लावून घरातच होते. सायंकाळी आई बाबांना यायला जरा उशीर झाला आणि अंधाराचा फायदा घेत दिनू घरी आला. दार ठोठावले तेव्हा आई बाबा आले असं समजून मी दार उघडले तर दिनू होता. त्याने घरात शिरून माझ्यावर अत्याचार केला, माझ्या इज्जतीवर हात टाकला. त्याच्यापुढे माझी ताकद कमी पडली, मला प्रतिकार करता आला नाही. आता माझ्याशी लग्न केल्याशिवाय पर्याय नाही म्हणत तो कुत्सितपणे हसून निघून गेला. मी अंगावरचे कपडे सावरत रडत होते. आई बाबा उशीरा घरी आले, दोघेही दमून भागून आल्यावर जेवण करून झोपी गेले. मी रात्रभर रडत राहीली, वेदनेने तडफडत राहीली. झाल्या प्रकाराने माझ्या अंगात ताप भरला होता, मनात भितीने कापत होते मी पण यातून बाहेर पडण्यासाठी मार्ग दिसत नव्हता अमन. आई बाबांनाही मी काही सांगू शकले नाही. काही दिवस मी घरातल्या घरातच होते, बाहेरच्या जगाची भिती वाटत होती मला. परत एक दिवस घराबाहेर पडावे लागले आणि भर दुपारी आजुबाजूला कुणीही नाही बघून दिनूने माझे अपहरण केले त्याच्या गाडीतून मला शेतातल्या झोपडीत घेऊन गेला. हवा तसा उपभोग घेतला. मी सायंकाळी घरी आली नाही म्हणून आई बाबा गावभर मला शोधत होते. ही गोष्ट दिनूला मित्रांनी कळविली तेव्हा तो‌ घाबरला. आपलं सत्य गावकर्‍यांसमोर आलं तर कुटुंबाची प्रतिष्ठा खालावली जाईल, बदनामी होईल म्हणून त्याने परत परत माझ्यावर राग काढत अत्याचार केला आणि अखेरीस गळा आवळून मला ठार मारले. रात्री अंधाराचा फायदा घेत माझ्या अंगावर नीट चढवून नदीत फेकून दिले. दुसऱ्या दिवशी माझा मृतदेह नदीतील दगडाला अडकलेला सापडला तेव्हा तो परत घाबरला, त्याने मित्राच्या मदतीने माझ्या घरात एक चिठ्ठी लिहून ठेवली, त्यात होते “मी आरती, माझं ज्याच्यावर प्रेम आहे त्याने मला धोका दिला म्हणून मी स्वतःला संपविते आहे.”

गावकर्‍यांना वाटले मी प्रेमभंग झाल्याने आत्महत्या केली पण माझ्यावर किती अत्याचार झाला हे कुणालाच माहीत नाही अमन.
योग्य वेळी मी आई बाबांना, तुझ्या मामींना हे सांगितले असते तर अशाप्रकारे माझा शेवट झाला नसता. काही तरी पर्याय नक्कीच निघाला असता.

अमनला हे सगळं ऐकून मोठा धक्का बसला. माझ्या आरतीचा न्याय मिळाला पाहिजे यासाठी त्याने दिनूला भेटायला बेत आखला. त्याने सायंकाळी दिनूला गाठले. अमनला बघताच दिनू जरा गोंधळला पण ह्याला कुठे काय माहित म्हणून त्याने मनातला गोंधळ लपवत त्याच्याशी हाय हॅलो केले. गप्पांच्या ओघात अमन त्याला आज एकत्र जेवण करू म्हणत दारु मिळेल अशा एका धाब्यावर घेऊन गेला. दिनू काही ना काही बहाना देत नाही म्हणता म्हणता शेवटी तयार झाला. अमन ने जेवताना दारुचा ग्लास दिनूच्या पुढे करत इकड तिकडच्या गप्पा मारल्या आणि शेवटी आरतीचा विषय काढला. सुरवातीला दिनू काही त्यावर बोलत नव्हता, अमन त्याच्या तोंडून सत्य बाहेर काढण्याचा पूर्ण प्रयत्न करत होता. बराच वेळ आरतीचा विषय काढल्यावर , जसजशी दिनूला नशा चढली तसा तो जरा जरा बोलू लागला, “मस्त आयटम होती यार ती..पुरी लाइफ तिच्या सोबत मज्जा करणार होतो, लगीन करणार होतो पण साली तयार होत नव्हती. तुझ्यासोबत लफड होतं का रे तिचं.. म्हणूनच मला नाही बोलली ती..पण मी सोडली नाही तिला, मज्जा केली तिच्या संग अन् दिली फेकून नदीत..कुणाला कळालं बी नाही..”

अमन ने दिनूचे सगळे बोलणे त्याच्या नकळत फोनमध्ये रेकॉर्ड केले. रात्री उशिरा घरी आल्यावर अमन ने आरती विषयी त्याच्या भावना, तिच्या मृत्यूचे सत्य, पुराव्यानिशी मामांना सांगितले. दुसऱ्या दिवशी सकाळीच मामांच्या मदतीने दिनूच्या विरूद्ध पोलिसांकडे तक्रार नोंदविली, पुरावे दाखल केले. दिनूला काही कळण्याच्या आत त्याला अटक झाली आणि वर्षभराने का होईना पण आरतीच्या मृत्यूचे सत्य सर्वांसमोर आले.

अमनने अखेर आरतीला न्याय मिळवून दिला, तिला मुक्ती मिळाली. अमनला होणारा तिचा भास आता जाणवत नव्हता पण ज्यांनी तिच्यावर अन्याय केला, तिच्या चारित्र्यावर शिंंतोडे उडविले त्याला शिक्षा सुनावली गेली याचे अमनला समाधान वाटले.

अमनचं पहिलं प्रेम या जगात नव्हतं पण तिच्या आठवणी त्याच्या मनात अमर होत्या.
या आठवणी नव्याने मनात साठवून अमन शहरात परत गेला.

समाप्त.

मी लिहीलेली ही कथा कशी वाटली हे नक्की कळवा 😊

ही कथा काल्पनिक असून वास्तविक आयुष्याशी याचा कांहीही संबंध नाही.

© अश्विनी कपाळे गोळे

आभास तुझा ( एक रहस्यकथा ) – भाग दुसरा

     अमन आणि आरती एकाच वयाचे. आरती दिसायला सुंदर, उजव्या गालावर पडणारी तिची खळी कुणालाही वेड लावणारी. गव्हाळ वर्ण, लांबसडक केस, साधं सरळ राहणीमान असलेली आरती अमनची बालपणीची मैत्रीण, दोघे दिवसभर एकत्र खेळायचे या अंगणात.  लहान असताना कधी मामांसोबत शेतात बैलगाडी सफर करायचे तर कधी मामा, आरतीचे बाबा यांच्यासोबत नदीवर पोहायला जायचे. प्रत्येक सुट्टीला आजोळी आल्यावर अमन आरतीला भेटायला अगदी आतुर असायचा. आरती सुद्धा मोठ्या उत्साहाने त्याची वाट बघायची. जरा वयात यायला लागल्यावर दोघांचे एकत्र खेळणे कमी झाले पण भेटीगाठी गप्पागोष्टी सुरू झाल्या. मुलगा मुलगी एकत्र दिसल्यावर गावात लोकं नावं ठेवतील म्हणून ती खेळायला वगैरे येत नसे पण लपून छपून कधी नजरेने तर कधी समोरासमोर भेटून दोघे खूप काही बोलायचे.

     दहावीची परीक्षा झाल्यावर अमन चांगला महीनाभर मामांकडे राहीला होता, त्यावेळी दोघांना एकमेकांविषयी जरा वेगळीच ओढ निर्माण झाली. बालपणाचा टप्पा पार करून आता तारुण्याची नवी उमेद, एकमेकांविषयी काही तरी आकर्षणाच्या भावना दोघांनाही जाणवल्या होत्या. त्यावेळी परत जाताना त्याचा पाय काही केल्या मामांकडून जायला निघत नव्हता पण आई बाबा घ्यायला आले आणि तो शहरात निघून गेला. त्याने आरतीला पत्र लिहिले होते,

“आरती, मला तू खूप आवडतेस..माझं प्रेम आहे तुझ्यावर..आता आपली भेट कधी होईल सांगू शकत नाही पण कॉलेज संपल्यावर लवकरच चांगली नोकरी शोधून तुला मागणी घालायला घरी नक्की येईल. मला खात्री आहे तू नक्कीच माझी वाट बघशील…आता परत आलो‌ की आपल्या नात्याविषयी घरी सांगणार आहे मी…
पत्र कुणाला दिसू देऊ नकोस, उगाच माझ्यामुळे तुझ्यावर काही आरोप झाले, कुणी काही उलट बोललं तुला तर मला सहन‌ नाही होणार ते… काळजी घे…

तुझाच,
अमन…”

ती भेट आरती सोबतची शेवटची भेट होती. तिला दिलेलं वचन पूर्ण करायला, नोकरी मिळाल्याची आनंदाची बातमी तिला सांगायला तो गावी आला होता पण ती मात्र कधीच हे जग सोडून गेली होती. किती‌ वाट पाहीली असेल आरतीने आपली पण या सहा वर्षांत आपण एकदाही येऊ शकलो‌ नाही इकडे याची त्याला खंत वाटली, आपसुकच त्याचे डोळे पाणावले. त्याच्या डोळ्यात आलेले अश्रू बघताच एक आवाज आला,
“अमन, रडू नकोस..तुला रडताना नहीं बघवत रे…जे काही झालं त्यात तुझी काहीच चूक नाही..”

अमन‌ त्या आवाजाच्या दिशेने बघतो तर आजुबाजुला कुणीच नव्हते. घरातले सगळे एव्हाना झोपी गेले होते.

अमन अस्वस्थ होत इकडे तिकडे बघत म्हणाला, “आरती…तू का दिसत नाहीये मला.. कुठे आहेस तू.. मला अशी कशी सोडून गेलीस गं…काय झालंय तुझ्यासोबत…आरती एकदा तरी माझ्या समोर येत ना… खूप काही बोलायच आहे.. खूप काही सांगायचं आहे तुला… कुठे आहेस तू…”

” अमन, आता मला तुझ्या समोर नाही येता येणार… खूप वाट बघितली रे मी तुझी..मला माहित होतं तू नक्की येणार पण थांबता नाही आलं मला तुझ्यासाठी… पण मी तुझ्यासाठी एक डायरी लिहून ठेवली आहे…उद्या सकाळी माझ्या घरी जा, माझी आई देईल तुला ती डायरी. तिला लिहीता वाचता येत नाही त्यामुळे त्यात काय आहे हे तिलाही नाही माहित पण जसं तू मला ऐकू शकतोस ना तसं आई सुद्धा मला ऐकू शकते, माझ्या आवाजाच्या सहाय्याने ती निदान जगते तरी आहे. माझ्या आणि बाबांच्या मृत्यू नंतर ती स्वतः ला संपविणार होती पण माझं अस्तित्व, माझा आवाज यातून मी तिला शपथ दिली की मी देवघरात लपवून ठेवलेली डायरी अमन आल्यावर त्यालाच द्यायची, तो एक दिवस नक्कीच येणार तोपर्यंत तरी तुला जगायचं आहे. तुझ्या येण्याने माझ्या मृत्युचे सत्य तुझ्या समोर, जगासमोर नक्की येईल याची मला खात्री होती. आईला सत्य कळाले तरी ती काही करू शकणार नाही आणि गावात कुणाला सत्य कळूनही ते काहीही करणार नाही म्हणून माझी डायरी फक्त तुझ्या हातात‌ यावी‌ आणि मला न्याय मिळावा यासाठी ही माझी इच्छा अपूर्ण असल्याने मला आजवर मुक्ती मिळाली नाही. उद्या आईला भेटून डायरी घे आणि नदी किनारी मला भेटायला ये. तुझ्या सगळ्या प्रश्नांची उत्तरे मिळतील तुला.”

“आरती…का गेलीस अशी सोडून मला…काय झालं नक्की तुझ्यासोबत…ये ना परत आरती…ये ना…”

अमन ओक्साबोक्सा रडत तिला आजुबाजूला शोधत होता. कधी एकदा सकाळ होते आणि आरतीच्या आईला मी जाऊन भेटतो असं झालेलं त्याला.

आरतीच्या विचारातच रात्री उशिरा त्याला झोप लागली. सकाळी जशी जाग आली तसाच तो खाडकन उठून बसला. लवकरच आवरुन बाहेर आला तोच मामींनी गरमागरम चहा नाश्ता दिला. घाईघाईत चहा नाश्ता करून तो आरतीच्या घरी गेला, दारातून आरतीच्या आईला हाक मारली. अमनला समोर बघताच त्यांच्या अश्रूंचा बांध फुटला. अमन घरात गेला तोच त्याचे लक्ष समोरच्या भिंतीवर लावलेल्या आरतीच्या आणि तिच्या बाबांच्या हार घातलेल्या फोटोंकडे गेले. आरतीच्या आईने डोळे पुसत त्याला बसायला एक खुर्ची पुढे केली आणि त्या आत गेल्या. अमनची नजर आरतीच्या फोटोवर स्थिरावली. तिचा निरागस चेहरा बघत दु:ख, प्रेम, विरह अशा मिश्र भावनांनी त्याचे डोळे पाणावले.

आरतीच्या आई पाण्याचा ग्लास त्याला देत त्याला म्हणाल्या, “अमन बाळा, आरती आपल्याला सोडून गेली रे… पण तिनं आत्महत्या केली नाही तर तिचा घातपात झाला असं सारखं वाटतं मला. तिच्या जाण्याचं सत्य अजूनही मी शोधतच आहे रे..वर्ष होईल तिला जाऊन पण आजही माझ्या आजूबाजूला वावरते ती असंच वाटतं मला.. त्यामुळे तर मी जगते आहे..आणि हो ही डायरी तितकी तुझ्यासाठी ठेवून गेली ती..तेही मला ती गेल्यावर कळालं..बघ बाबा काय लिहिलंय त्यात..”
त्या परत तिच्या आठवणीने रडायला लागल्या.

अमन ती डायरी हातात घेत त्यांना म्हणाला, “काकी, असं रडू नका, हिंमत ठेवा..मी आलोय ना.. सत्य शोधून काढल्याशिवाय नाही जाणार मी.. विश्र्वास ठेवा माझ्यावर..मला काही मदत लागली तर सांगतो .. आलोच मी..”

अमन डायरी घेऊन नदी किनारी जायला निघाला.

क्रमशः

डायरीत आरतीने नक्की काय लिहीले आहे? आरतीच्या मृत्यूचे सत्य काय आहे? याची उत्सुकता लागली ना…तर हे जाणून घेऊया पुढच्या म्हणजेच अंतिम भागात.

पुढचा भाग लवकरच पोस्ट करण्यात येईल.

कथेचा हा भाग कसा वाटला ते नक्की कळवा 😊

ही कथा काल्पनिक असून वास्तविक आयुष्याशी याचा कांहीही संबंध नाही.

© अश्विनी कपाळे गोळे

आभास तुझा ( एक रहस्यकथा ) – भाग पहिला

       अमन बर्‍याच वर्षांनी आज आजोळी आलेला. आजोळी आता आजी आजोबा नसले तरी दोन मामा मामी, भावंडे असं एकत्र कुटुंब. गावाच्या मधोमध प्रशस्त घर, चहुबाजूंनी अंगण त्यात फुलाफळांची झाडे. अमन‌ बालपणी प्रत्येक सुट्टीला इकडे यायचाच पण जसजसे दहावी नंतर शिक्षण सुरू झाले तसे त्याचे येणे जाणे बंदच झालेले. आता कॉलेज संपले, नोकरीची ऑफर हातात होती पण तिथे रुजू व्हायला अजून काही दिवस बाकी होते तेव्हा मामा मामींना भेटायला जायचा अमनचा बेत ठरला.

     सायंकाळी सहाच्या सुमारास तो गावात पोहोचला. गावी येताच त्याच्या बालपणीच्या अनेक आठवणी ताज्या झाल्या. बस मधून उतरून मामांच्या घराच्या दिशेने जायला निघाला तोच त्याच्या कानावर शब्द पडले, “अमन…कसा आहेस? खूप वाट बघितली रे तुझी… खूप उशीर केलास यायला…”

त्याला तो आवाज ओळखीचा वाटला, त्याने मागे वळुन पाहिले तर काही माणसे त्यांच्याच कामात गुंतलेली दिसली पण जिचा हा आवाज आला ती काही दिसली नाही. त्याला जरा विचित्र वाटले, जिची आठवण दररोज व्याकूळ करायची तिचाच आवाज होता हा याची त्याला खात्री पटली पण ती दिसत का नाही… उशीर केलास यायला असं का म्हणाली ती…अशा प्रश्नांची उत्तरे काही त्या क्षणी त्याला मिळत नव्हती.

     मामा मामी तर एक निमित्त आहे पण मनापासून जिला भेटायला आलो ती भेटणार की नाही हा विचार त्याच्या मनात आला तसेच त्याच्या चेहऱ्यावरचे भाव बदलले. तो पुढेपुढे जात राहीला. काही मिनिटांतच मामाच्या घरी तो पोहोचला. अंगणात पक्ष्यांचा किलबिलाट सुरू होता, दादा आला म्हणून सारी भावंडं त्याच्या अवतीभवती फिरत आनंदात उड्या मारत होती. मामा मामी मोठ्या कौतुकाने अमनचे स्वागत करत होती. जरा फ्रेश होऊन तो अंगणात खाटेवर येऊन बसला, सगळी बच्चे कंपनी अंगणात खेळण्यात मग्न होते. त्याची नजर बाजुला असलेल्या आरतीच्या घरावर स्थिरावली, तिच्या घरात कुणी दिसत नव्हते पण घरासमोर दिव्याचा मंद प्रकाश दिसत होता. तिची एक‌ झलक दिसावी या आशेने त्याचे डोळे तिलाच शोधत होते तितक्यात मामी गरमागरम चहा घेऊन आल्या.

“काय अमन, दमला असशील ना रे…चहा घे…बरं वाटेल जरा…”

“दमलो‌ नाही पण चहा नक्कीच घेणार मामी तुमच्या हातचा…” असं म्हणत त्याने चहाचा कप उचलला. मामा येतात बरं का गाई म्हशी बांधून, तू घे सावकाश चहा.. आम्ही जरा स्वयंपाकाचं बघतो म्हणत मामी घरात गेल्या.

अमन ने हळूच छोट्या भावाला जवळ बोलावून आरतीच्या घराकडे बोट दाखवून विचारले , “या घरांत कुणी राहते‌ की नाही..अंधार दिसतोय..”

छोट्या म्हणाला, “आरती ताई ची आई असते ना..एकटीच राहते ती..”

त्याच्या बोलण्याने अमनला विचार करायला भाग पाडले. आरतीची आई एकटीच राहते मग तिचे बाबा, आरती हे सगळे कुठे असतील या प्रश्नाने तो विचारात पडला. आरतीचे लग्न झाले असेल का…आणि मग तो आवाज कुणाचा होता…आवाज आला पण ती का नसेल दिसली…काय झालं असेल नक्की…
विचार करून अमनच्या डोक्यात नुसताच गोंधळ उडाला होता. काही तरी विचित्र नक्की घडतंय याची त्याला चाहूल लागली होती. आजुबाजूला कुणीतरी आहे असा भास त्याला जाणवत होता पण काय होतंय ते नेमकं कळत नसल्याने तो जरा अस्वस्थ झाला. तितक्यात मोठे मामा त्याच्या शेजारी येऊन बसले. लहान मामा अंगणातल्या हौदा जवळ हात पाय धूत होते.
  
  मामांसोबत जरा वेळ गप्पा गोष्टी केल्यावर त्याने विचारले, “मामा, शेजारी आरती राहायची ना हो.. लहानपणी यायची माझ्यासोबत खेळायला…आता कुणी दिसत नाही त्यांच्या घरात…”

त्यावर मामा म्हणाले, “आरतीची आई एकटीच राहते तिथे आता. मागच्या वर्षी आरतीने आत्महत्या केली आणि तिच्या वडिलांना तो धक्का सहन झाला नाही, ते आजारपणाने गेले. आरतीच्या आईच्या डोक्यावर बराच परिणाम झाला या सगळ्याचा. बिचारी कुणाशी बोलत नाही, काही संबंध ठेवत नाही, सतत म्हणते की माझी आरती माझ्या आजुबाजूला आहे, ती माझ्याशी बोलते. त्यामुळे गावकरी तिला वेडी म्हणतात…”

अमनला हे सगळं ऐकून धक्काच बसला. “आरतीने आत्महत्या केली?…पण का?…”

“कुणालाच सत्य माहीत नाही, काही जण म्हणतात तिचं लफड होत कुणाशी तरी..ती गरोदर होती…त्याने लग्नाला नाही म्हंटले म्हणून हिने स्वतः ला संपविले. कुणी म्हणते पाय घसरुन पडली नदीत कपडे धुताना… नुसत्याच मनाच्या थापा मारतात लोकं पण खरं काय कुणास ठाऊक..”

आता मात्र अमनच्या पायाखालची जमीन सरकली. काही तरी गडबड नक्कीच आहे हे त्याला लक्षात आले. त्याला हे सगळं ऐकून खूप दुःख झाले. आरती असं कधीच करणार नाही याची त्याला खात्री होती तेव्हा नक्कीच तिच्यासोबत काही तरी झालंय हे कळायला अमनला वेळ लागला नाही. आरतीला भेटायच्या ओढीने आज इथे आलो आणि ती या जगात नाही हे त्याच्यासाठी खूप धक्कादायक होते. गावात पोहोचताच त्याला झालेला तिच्या आवाजाचा भास….गावात आल्यापासून जाणविणारं तिचं अस्तित्व त्याला या सगळ्यात काही तरी गुपीत नक्की आहे , कदाचित तिला काही तरी सांगायचे आहे हे त्याला लक्षात आले.
आता आरतीच्या सत्य जाणून घेण्याचा त्याने निर्धार केला.

या सगळ्या गोष्टींचा विचार करत असताना मामींनी जेवायला हाक मारली आणि अमन भानावर आला. त्याचं कशातच लक्ष लागत नव्हतं. मामा मामी , भावंडे सगळे हसत खेळत जेवण करण्यात , गप्पा गोष्टीत रमले होते पण अमन मात्र वेगळ्याच विश्वात हरवला होता, मनोमन अस्वस्थ झाला होता.

जेवणानंतर मामांसोबत गावात जरा फेरफटका मारायला गेला तेव्हा त्याला सतत आजुबाजूला कुणाचा तरी भास होत होता. आरती अदृश्य स्वरूपात आजुबाजूला वावरत आहे हे त्याला जाणवत होते.
रात्री झोपताना त्याला आरती सोबत घालवलेल्या क्षणांची आठवण झाली.

क्रमशः

आरती आणि अमन यांच्यात काय नातं होतं?
आरती सोबत काय झाले, ती अमनला तिच्या आत्महत्येचे कारण सांगेल का..तिने नक्की आत्महत्या केली की काही अपघात झाला…अमन हे सत्य कशाप्रकारे शोधून काढणार हे बघूया पुढच्या भागात.

पुढे काय होणार याची उत्सुकता तुम्हाला नक्कीच लागली असणार ना…

पुढचा भाग लवकरच…

कथेचा हा भाग कसा वाटला ते नक्की कळवा 😊

ही कथा काल्पनिक असून वास्तविक आयुष्याशी याचा कांहीही संबंध नाही.

© अश्विनी कपाळे गोळे

तू आणि तुझं प्रेम हवंय…

     मोहीनी हॉस्पिटलमध्ये शुभमच्या शेजारी बसून त्याच्या शांत झोपलेल्या चेहऱ्याकडे बघत पश्चात्तापाचे अश्रू ढाळत होती. शुममच्या चेहऱ्यावर जरा खरचटले होते, हाता पायाला चांगलाच मार लागला होता. किती वेदना होत असेल शुभमला या विचाराने मोहीनी अजूनच अस्वस्थ झाली होती. औषधांमुळे शुभमला कशीबशी झोप लागली होती.

     मोहीनी आणि शुभम यांचा प्रेमविवाह. कॉलेजमध्ये दोघेही एकमेकांचे चांगले मित्र होते, मग हळूहळू मैत्रीचे नाते हळूहळू प्रेमात बदलले. मोहीनी गव्हाळ वर्णाची नाकी डोळी तरतरीत, बोलके डोळे, बडबड्या स्वभावाची सुखवस्तू कुटुंबात वाढलेली मुलगी. शुभम दिसायला देखणा, उंच पुरा, शांत स्वभावाचा मुलगा, गरीब घरात लहानाचा मोठा झाला त्यामुळे परिस्थीतीची जाणीव ठेवून तो आयुष्य जगत होता. त्याच्या परिस्थितीची माहिती मोहीनीला होतीच पण तरी तिला तो खूप आवडायचा.

कॉलेज संपल्यावर शुभमला शहरात नोकरी मिळाली. मोहीनी साठी मात्र कॉलेज संपले तसेच घरच्यांनी स्थळ बघायला सुरू केले. दोघांच्याही घरच्यांना दोघांच्या प्रेम प्रकरणाची जराही कल्पना नव्हती. मोहीनीने शुभमला फोन करून सांगितले, “शुभम अरे घरचे आता माझ्यासाठी स्थळ बघत आहेत, तू काही तरी कर..मला‌ तुझ्याशी लग्न करायचं आहे,  दुसऱ्या कुणासोबत मी सुखी नाही राहू शकणार…तू तुझ्या घरच्यांच्या मदतीने माझ्या घरी मागणी घाल मग मी पण सगळं सांगते नीट आई बाबांना..”

शुभम ची मात्र नुकतीच नोकरी सुरू झालेली, फार काही पगार नव्हता पण तरीही मोहीनी शिवाय जीवन जगणे त्यालाही शक्य नव्हतेच. आता घरी बोलून मोहीनीच्या घरी लग्नाचा प्रस्ताव मांडणे त्याच्यासाठी मोठं चॅलेंज होतं. मोठी हिंमत करून, दोघांच्या प्रेमासाठी त्याने त्याच्या घरी मोहीनी विषयी सांगितले. त्याच्या आई बाबांना त्याच्या पसंती विषयी काही अडचण ही नव्हतीच पण ती जरा आपल्यापेक्षा मोठ्या घरची तेव्हा तिच्या घरचे आपला प्रस्ताव स्विकारणार की नाही हाच मोठा प्रश्न होता. तरी शुभम साठी आपण एकदा प्रस्ताव मांडायला काय हरकत आहे असा विचार करून शुभम आणि त्याचे बाबा मोहीनीच्या घरी गेले. मोहीनीने सुद्धा तिचं शुभम वर प्रेम असून त्याच्याशीच लग्न करायचं आहे हे घरी सांगून टाकले. हो नाही म्हणता म्हणता काही दिवसांनीं मोहीनीच्या घरचे या लग्नाला तयार झाले आणि साध्या पद्धतीने दोघांचे लग्न झाले.

  मोहीनी लग्नानंतर शुभम सोबत शहरात  रहायला गेली. आपली मुलगी शुभम सोबत आनंदात आहे हे बघून तिच्या घरच्यांना हायसे वाटले. सुरवातीला काही महिने अगदी आनंदाने दोघे नांदत होते पण हळूहळू मोहीनीची चिडचिड वाढू लागली त्यात कमी पगारात दोघांचा शहरातला खर्च, नविन संसार सगळं सांभाळताना शुभम ची खूप धावपळ होत असे. मोहीनीला मात्र लहानपणापासून कधीच काटकसर करण्याची गरज पडली नव्हती आणि आताही शुभम ची परिस्थिती लक्षात न घेता ती काटकसर करायला तयार नव्हती. राहायला चांगल्या घरातच असले पाहिजे मग घरभाडे जरा जास्त का असेना, त्यात घरात आवश्यक तितक्या सगळ्या वस्तू असूनही काही तरी नवनवीन वस्तू घ्यायचा तिचा हट्ट काही केल्या कमी होत नव्हता. सुट्टीच्या दिवशी फिरायला जाण्याचा हट्ट अगदी लहान मुलांसारखा ती करायची.
शुभम म्हणायचा, फिरायला आपण महीन्यात एकदा तरी जाऊच नक्की पण सारखं सारखं सुट्टीच्या दिवशी बाहेर नको गं, एकच दिवस एकत्र मिळतो आपल्याला. घरी आनंदात एकत्र घालवू, मला जरा आराम सुद्धा होईल पण मोहीनीला काही ते पटेना. तिला वाटायचे शुभमचे आता आपल्यावर प्रेमच नाही मग चिडणे, रडणे सुरू.

    शुभम तिला समजून सांगायचा आपला नविन संसार आहे, सध्या पगार कमी आहे तेव्हा जरा जपून खर्च करायला हवा, इकडे तिकडे फिरण्यात पैसे घालविण्या पेक्षा घरी एकमेकांना वेळ देऊया पण तिला ते जरा वेळ पटायचं परत काही दिवसांनी एखादा हट्ट हा सुरू. तिचे आई वडील पहिल्यांदाच तिच्या शहरातल्या घरी येणार म्हणून शुभम जवळ तिने नविन एक बेड घेण्याचा तगादा लावला. तो‌ तिला म्हणाला , “अगं, त्यापेक्षा आपण त्यांना काही तरी गिफ्ट देऊ, दोन दिवस जरा बाहेर फिरवून आणू..बेड एक आहेच, गाद्या सुद्धा आहेत मग नवीन बेड असायला हवा असं नाही ना…”
तिने तितक्या पुरते मान्य केले मात्र आई बाबा येऊन गेल्यावर तिची चिडचिड सुरू झाली. आई बाबा पहिल्यांदाच आलेले, त्यांना काय वाटलं असेल, घरात एकच बेड आहे..कुणी आलं गेलं तर हॉलमध्ये झोपावे लागते…आता आपण मोठा फ्लॅट घेऊ भाड्याने म्हणजे पाहुणे आले तर त्यांना एक वेगळी खोली राहील.”
शुभम तिची समजूत काढून थकलेला. एक झालं की एक सुरूच असायचा मोहीनीचा हट्ट. कधी तरी त्याच्यावर जिवापाड प्रेम करणारी मोहीनी आता त्याला समजून घेण्यात अपयशी ठरत होती. त्यामुळे दोघे एकत्र घरी असले की नुसतीच तिची चिडचिड, रडारडी, शुभमला घालून पाडून बोलणे हेच सुरू असायचे. तिच्या प्रेमापोटी म्हणा किंवा त्याच्या शांत स्वभावामुळे पण तो तिला कधी चिडून ओरडून बोलत नव्हता.

अशातच दोघांच्या लग्नाला दोन वर्षे झाले.
शुभम परिस्थितीची जाणीव ठेवून भविष्याचा विचार करून खर्च करायचा. आता मुलंबाळं झालेत तर त्यांच्यासाठी जरा बचत करायला हवी म्हणून जरा जपून पैसे वापरायचा. पगार झाला की महीन्याला मोहीनीच्या हातात घरखर्चा व्यतिरिक्त काही जास्तीचे पैसे देऊन बाकी बचतीचे नियोजन त्याचे असायचे. मोहीनीच्या हातात मात्र पैसा टिकत नव्हता. काटकसर ही तिला काही केल्या जमत नव्हती. शुभम तिला नेहमी सांगायचा, “माणसाने कंजुषपणा कधीच करू नये पण काटकसर नक्कीच करावी.. भविष्यात याचा उपयोग होतो..”
मोहीनीला मात्र ते पटत नव्हते. तिला म्हणायची शुभम तू फारच चिंगूस आहे…

  एकदा अशाच एका गोष्टीवरून दोघांचा वाद झाला, मोहीनी रागाच्या भरात त्याला बोलली, “शुभम तुझ्याशी लग्न करून मला आता पश्चात्ताप होतोय, तू खूप बोरींग आहेस.. तुझ्याजवळ काहीही मागितले तरी तू सतत मला लेक्चर देतोस..मला ना आता नको वाटतोय तुझ्यासोबत राहायला.”

तिचे हे वाक्य ऐकताच शुभमला फार वाईट वाटले, आपण जिच्या साठी इतकं सगळं करतोय ती आपल्याला असं बोलतेय हे त्याला सहनच होत नव्हते. ती बराच वेळ बोलत होती पण तो मात्र मनोमन रडत होता. त्याला आठवले लग्नानंतर तिच्या पहिल्या वाढदिवसाला तो तिला सरप्राइज देण्यासाठी महाबळेश्वरला घेऊन गेला कारण तिला फिरायला आवडतं, छानसा ड्रेस गिफ्ट केलेला. त्या दिवशी किती आनंदी होती मोहीनी. दर महिन्याला कुठे तरी दिवसभर फिरायला जातोच बाहेर, कधी हॉटेलमध्ये जेवायला, कधी तिच्या आवडत्या मार्केट मध्ये खरेदी करायला.  लग्नाच्या पहिल्या वाढदिवसाला हिला मी वर्षभर बचत करून छान सोन्याचे इअररींग गिफ्ट दिले, डिनरला घेऊन गेलो. तरी म्हणतेय मी कंजूस आहे, प्रेम नाही‌. हिला बरं नसेल तर सुट्टी घेऊन घरकामात मदत करतो…हिची नीट काळजी घेतो,  जेवण बनवायला त्रास नको म्हणून जेवणही अशा वेळी बाहेरून पार्सल आणतो.. अजून काय करायला हवं आता…

असा सगळा विचार करून तो रागातच कांहीही न बोलता घराबाहेर पडला.‌ तिनेही त्याला अडवले नाही उलट तिच्याशी न बोलता तो बाहेर गेला म्हणून ती अजूनच चिडली.
त्याला कळत नव्हते की ह्यात खरंच आपली चूक आहे की आपल्यातील समंजसपणाची. अशातच त्याने एका मित्राला फोन केला, जो मोहीनी आणि शुभम दोघांनाही चांगला ओळखायचा. कॉलेजमध्ये एकाच गृप मधे असायचे तिघेही. त्याला भेटून मन मोकळं करावं, काही तरी मार्ग काढायला त्याची नक्की मदत होईल म्हणून शुभम मित्राला भेटायला निघाला. आपली गाडी काढून तो रस्त्याने जात होता पण डोक्यात सतत मोहीनीचे वाक्य त्याला आठवत होते. आजुबाजूला काय चाललंय याचे त्याला भान नव्हते. तो खूप दुखावला गेला होता. ही मोहीनी असं कसं बोलू शकते जी कधी काळी म्हणायची मला तुझ्यासोबत झोपडीत राहायला सुद्धा आवडेल.

अशातच जोरात हॉर्नचा आवाज त्याचा कानावर पडला, विचारांच्या धुंदीत हरविल्यामुळे त्याचे मागून येणार्‍या बस कडे लक्षच नव्हते. क्षणात काय होतेय हे कळण्याच्या आत त्याला बसची धडक बसली आणि तो रस्त्याच्या बाजूला जाऊन पडला. नशिब बलवत्तर म्हणून या जिवघेण्या अपघातातून तो कसाबसा वाचला. भरधाव वेगाने जाताना बसची धडक बसल्याने त्याला चांगलंच मार लागला. जमलेल्या गर्दीने त्याला जवळच्या रुग्णालयात दाखल केले. कुठे पोहोचला म्हणून विचारायला मित्राने फोन केला तेव्हा एका अनोळखी व्यक्तीने फोन उचलून शुभमचा अपघात झाल्याचे त्या मित्राला कळविले. तसाच तो धावत रुग्णालयात पोहोचला. मोहीनीला त्याने घडलेली घटना फोन करून कळविली. ती रुग्णालयात पोहोचताच त्या मित्राला बघून ढसाढसा रडत म्हणाली, “माझ्यामुळे झालंय रे सगळं..माझ्या बोलण्यामुळे तो असा निघून गेला…आणि असं झालं…माझी खूप मोठी चूक झाली…”

ती असं का म्हणते आहे हे काही त्या मित्राला कळाले नव्हते कारण शुभमने त्याला भेटायला नेमके कशासाठी बोलावले हे त्याला काही शुभमने फोन‌वर सांगितले नव्हते.

दोघांमध्ये नक्कीच काही तरी बिनसलं आहे हे त्याला आता कळालं पण अशा परिस्थितीत काही प्रश्न विचारण्याची गरज त्याला वाटली नाही.

मोहीनीला तो शुभम जवळ घेऊन गेला. डॉक्टरांनी त्याला मलमपट्टी करून औषधे दिलेली त्यामुळे तो नुकताच झोपी गेलेला.

काही वेळाने शुभमला जाग आली तर बाजुला बसलेल्या मोहीनीचे डोळे रडून सुजलेले होते. त्याने अलगद आपला हात उचलून तिच्या हातावर ठेवला तेव्हा ती भानावर आली. ती त्याच्याकडे बघत म्हणाली, “शुभम, मला माफ कर.. खूप वाईट वागले मी.. मनात येईल ते बोलले तुला… सॉरी शुभम… माझ्यामुळे झालंय हे सगळं…परत नाही वागणार मी अशी…मला‌ तू हवा‌ आहेस शुभम…आज तुला काही झालं असतं तर कशी जगले असते‌ रे मी.. स्वतः ला माफ करू शकले नसते…मला तू हवा आहेस.. फक्त तू आणि तुझं प्रेम हवंय… बाकी काही नको…मला माफ कर शुभम..मी खरंच चुकले रे…”

त्याच्याही डोळ्यात चटकन पाणी आले. तिला तिची चूक उमगली हेच त्याच्यासाठी महत्वाचे होते. तो फक्त इतकंच म्हणाला , “मोहीनी, परत असं दुखवू नकोस मला.. खूप प्रेम आहे गं तुझ्यावर…”

ते‌ ऐकून ती त्याला बिलगून म्हणाली, ” माझंही खूप प्रेम आहे शुभम तुझ्यावर…नाही वागणार परत मी अशी…”

आज या अपघातानंतर मोहीनीला शुभमचे तिच्या आयुष्यातील महत्व कळाले. रागाच्या भरात काहीतरी बोलून आपण आपल्या शुभमला कायमचं गमावलं असतं याची जाणीव तिला झाली. पैसा, घर, मोठेपणाचा दिखावा यापेक्षा आपला प्रिय व्यक्ती आपल्या आयुष्यात असणे कधीही महत्वाचे हे तिला कळून चुकले.

या दिवसापासून दोघांच्या संसाराला नव्याने सुरुवात झाली. या दिवसानंतर मोहीनी मध्ये बराच बदल शुभमला जाणवला. दोघेही अगदी आनंदाने नांदायला लागले.

एका सत्य घटनेवर आधारित ही एक कथा आहे. अशी बरीच उदाहरणे आपल्या आजूबाजूला बघायला मिळते. नातलग, शेजारीपाजारी यांच्याशी तुलना‌ करत घरच्या आर्थिक परिस्थितीचा विचार न करता पती जवळ कुठल्याही गोष्टींवरून तगादा लावणे, तो काय म्हणतोय ते समजून न घेता उगाच रागाच्या भरात काहीतरी बोलून मन दुखावणे असले प्रकार बर्‍याच घरी दिसतात. कधी कधी अशामुळे आपण आपल्या जवळच्या माणसाला कायमचे गमवून बसतो आणि मग पश्चात्ताप करण्याशिवाय पर्याय नसतो. तेव्हा वेळीच सावरा, समजून घ्या, समाधानाने संसार करा इतकेच सांगावसे वाटते.

याविषयी तुमचं मत नक्की कळवा 😊

© अश्विनी कपाळे गोळे

ओढ मिलनाची…( प्रेमकथा)

पहाटे पाचचा गजर झाला तशीच स्वरा लगबगीने उठून आवरायला लागली. आज खूपच उत्साहात होती स्वारी, कारणही तसेच होते. तब्बल सहा महिन्यांनंतर ती मयंकला भेटणार होती. आठ वाजता मयंक पोहोचणार तेव्हा त्यापूर्वी तयार होऊन एअरपोर्टवर जायचा तिचा प्लॅन होता. आंघोळ करून आली तशीच ओल्या केसांना सुकवत स्वतः ला आरशात निरखून बघताना तिला त्यांच्या लग्नानंतर मयंक सोबतची पहिली सकाळ आठवली.

त्या दिवशी ती अशीच नुकतीच न्हाऊन आलेली. मयंकच्या आवडीची लाल रंगाची साडी नेसून तयार झाली आणि आपल्या ओल्या केसांना सुकवत असताना मयंकने हळूच येऊन तिला मिठी मारली. अलगद तिची हनुवटी बोटांनी वर करत नव्या नवरीच्या चेहऱ्यावरचे ते तेज बघून तो क्षणभर तिला बघतच राहीला आणि ती लाजून चूर..🥰 त्याच्या नजरेला नजर सुद्धा भिडवू शकत नव्हती ती. तितक्यात तिच्या ओलसर केसांची बट गालावरुन मागे करत त्याने तिच्याकडे बघत “गुड मॉर्निंग स्वीटहार्ट” म्हणताच ती आपला चेहरा त्याच्या छातीवर लपवून कशीबशी गुड मॉर्निंग म्हणाली होती.

आजची सकाळ तिला अगदी तशीच काहीशी वाटत होती. आजही त्याचा आवडता नी लेन्थ ड्रेस घालून , हलकासा मेकअप करून ती तयार झाली.  घरात त्याच्या स्वागताची तयारी रात्रीच करून ठेवलेली तरीही सगळं नीट तर आहे याची खात्री करून ती कार घेऊन एअरपोर्टवर जायला‌ निघाली. कधी एकदा मयंकला भेटते असं झालेलं तिला.

स्वरा आणि मयंक हे एक नवविवाहित जोडपे, दोघांचे अरेंज मॅरेज. स्वरा दिसायला अतिशय नाजूक, प्रेमळ स्वभावाची एक लहर तिच्या चेहऱ्यावर स्पष्ट दिसायची. चाफेकळी नाक, बोलके डोळे तिच्या सौंदर्यात अजूनच भर पाडायचे. साधारण राहणीमान असलेली ही स्वरा बघताक्षणी कुणालाही आवडेल अशीच गोड असली तरी तिला काही तिच्या मनात घर करेल असा कुणी आजवर भेटला नव्हता शिवाय तिचा जरा लाजाळू स्वभाव सुद्धा आड यायचाच. आयटी कंपनीत चांगल्या पदावर ती नोकरीला होती. अशी ही सर्वगुणसंपन्न स्वरा मयंकला पहिल्या भेटीतच खूप आवडली.
मयंक एका इंटरनॅशनल कंपनीत नोकरीला, आकर्षक व्यक्तिमत्त्व, पिळदार शरीरयष्टी आणि चेहऱ्यावर आत्मविश्वासाचे तेज असलेला मयंक स्वराला पहिल्या नजरेत मनात घर करून गेला.

दोघांचे लग्न धुमधडाक्यात पार पडले. लग्नाला आठवडा होत नाही तोच त्याला सहा महिन्यांसाठी विदेशी जाण्याची संधी चालून आली. लग्नापूर्वी जरा कल्पना होतीच त्याला याविषयी पण इतक्या लवकर सगळ्या प्रोसेस पूर्ण होऊन लगेच जावं लागेल असं वाटलं नव्हतं. तशी कल्पना त्याने लग्नापूर्वी स्वराला दिलेली. शिवाय शॉर्ट टर्म ट्रिप असल्याने तिला घेऊन जाणे इतक्यात शक्य नव्हतेच. नुकतंच लग्न झाल्यावर हे गोड दिवस अनुभवावे अशी मनापासून खूप इच्छा असूनही त्याला स्वरा पासून काही महिने दूर जावे लागले. स्वराने त्याला याबाबत खूप समजून घेतले. सहा महिन्यांचा तर प्रश्न आहे नंतर आयुष्यभर आपण सोबत आहोतच असं तिने मोठ्या विश्वासाने त्याला म्हंटल्यावर तो तिच्या अजूनच प्रेमात पडला. फोन, व्हिडिओ कॉल वर एकमेकांना बघत सहा महिने संपले खरे पण हा काळ अगदी सहा वर्षां प्रमाणे भासलेला. आज दोघांनाही एकमेकांच्या भेटीची ओढ लागली होती.
मयंकची नजर स्वराला शोधत होती आणि स्वराची सुद्धा काही वेगळी अवस्था नव्हती.

एअरपोर्टवर पोहोचतात मोठ्या आतुरतेने ती त्याची वाट बघत होती. काही वेळातच तो समोरून येताना दिसला तशीच तिची धडधड वाढली. त्याचीही नजर तिच्यावर पडली तसाच तो एकटक तिला बघत तिच्या दिशेने येत होता. दोघांच्याही चेहऱ्यावर या भेटीचा आनंद ओसंडून वाहत होता. तो जवळ आला तशीच तिच्या हृदयाची धडधड अजूनच वाढली, नजरेनेच क्षणभर ते एकमेकांशी बोलत होते. एकमेकांच्या डोळ्यांत बघताना ती एका वेगळ्या विश्वात हरवली, त्याला डोळेभरून बघताना या भेटीची आतुरता तिच्या चेहऱ्यावर स्पष्ट दिसत होती. तो तिचे हे भाव अलदी अलगद टिपत तिचं सौंदर्य न्याहाळत होता.
“आय मिस्ड यू सो मच स्वरा..” असं मयंक अगदी मनापासून प्रेमळ भावनेने म्हणताच ती भानावर आली.
त्याच्या चेहऱ्यावर खिळलेली तिची नजर स्थिर ठेवून ती लाजतच उत्तरली , “आय मिस्ड यू टू.. चला निघूया..”

दोघेही घरी जायला निघाले. स्वरा ला कार ड्राइव्ह करताना पहिल्यांदाच बघितले होते त्याने. ती कार ड्रायव्ह करताना तिच्या चेहऱ्यावरचा आत्मविश्वास तिच्या सौंदर्यात भर पाडत होता. कधी एकदा स्वराला मिठीत घेऊ असंच काहीसं झालेलं त्यांचं. मयंक एकटक आपल्याला बघतोय हे तिला कळत होतं, तिलाही ते आवडलं होतं. दोघांना एकमेकांशी खूप काही बोलायच होत पण आनंदाच्या भरात शब्द काही सुचत नव्हते. ही गोड शांतता भंग करायला तिने कार मधला रेडिओ सुरू केला. त्यावर या क्षणाला अनुसरून अगदी योग्य गाणे लागले…

“उनसे मिली नज़र के मेरे होश उड़ गये….

उनसे मिली नज़र के मेरे होश उड़ गये….

ऐसा हुआ असर….

ऐसा हुआ असर………

ऐसा हुआ असर के मेरे होश उड़ गये‌…

उनसे मिली नज़र के मेरे होश उड़ गये…”

अगदी या गाण्या प्रमाणे तिच्या मनाची अवस्था झाली होती.
ते गाण्याचे बोल ऐकताच तिने स्वतः शीच हसून चॅनल बदलायला हात पुढे केला आणि मयंकने तिचा हात पकडून गाणे न बदलण्याचा इशारा केला. त्याच्या स्पर्शाने तिला अंगावर रोमांचक काटा आला. स्वतः चा हात पटकन बाजूला घेत ती म्हणाली, “कार ड्रायव्ह करताना असं डिस्टर्ब करू नये..”
तिच्या या वाक्याने दोघांचे प्रेमळ  संभाषण सुरू झाले.  त्याला हा क्षण खूप आवडला होता. काही वेळातच ते घरी पोहोचले. दार उघडताच घरातून येणारी सुगंधी लहर त्याला स्पर्शून गेली. हॉलमध्ये त्याच्या स्वागतासाठी तिने छान तयारी केली होती. समोरच्या टेबलावर त्याची आवडती जरबेरा ची फुले
अगदी सुंदररित्या मांडलेली होती. गुलाबांच्या पाकळ्यांनी हार्ट च्या आकार तयार केलेला होता त्यावर स्वराने लगेच ‘वेलकम बॅक स्वीटहार्ट’ लिहीलेला केक आणून ठेवला, मेणबत्त्या लावल्या. घरात सर्वत्र एक वेगळाच सुगंध दरवळत होता. दोघांचं हे घर स्वराने खूप सुंदर सजविले होते. घरात येताच त्याला अगदी प्रसन्न वाटले.
“चला आता पहिले फ्रेश होऊन या तुम्ही..” असा स्वराचा प्रेमळ आदेश मिळताच मयंक भानावर आला. फ्रेश व्हायला आत गेला तसंच त्याला अजून एक सरप्राइज मिळाले. बेडरूम मधल्या भिंतीवर स्वराने दोघांचे एकत्र घालवलेल्या काही गोड क्षणांचे फोटो लावलेले होते. लग्नापूर्वीची दोघांची पहिली कॉफी डेट पासून ते मयंकला एअरपोर्टवर सोडायला गेल्यावर काढलेला सोबतचा फोटो असा त्यांचा आतापर्यंतचा प्रेमाचा सगळा प्रवास फोटो बघून परत एकदा त्याच्या नजरेखालून गेला.
तो फ्रेश होऊन आला‌. इकडे स्वरा स्वतः च्या हातांनी बनविलेला त्याच्या आवडीचा नाश्ता , चहा, केक कटींग साठीची सगळी तयारी करत होती. तो तिला न्याहाळत तिच्याजवळ आला आणि क्षणाचाही विलंब न लावता अलगद त्याने तिला मिठीत घेतले. या क्षणासाठी किती वाट बघावी लागली असंच काहीसं झालेलं त्यांचं. तिनेही तिचा चेहरा त्याच्या छातीवर ठेवला. त्याची मिठी हीच आपल्यासाठी सगळ्यात सुरक्षित जागा आहे याची तिला परत एकदा जाणिव झाली. सहा महिन्यांचा दुरावा आता संपला होता, एकमेकांच्या भेटीसाठी आतुर झालेल्या दोघांसाठी हा खूप खास क्षण होता. हळूहळू दोघांची मिठी घट्ट होत गेली, हृदयाची स्पंदने वाढतच गेली. त्याने हळूच तिचा चेहरा आपल्या बोटांनी वर करून तिच्या कपाळावर आपले ओठ टेकवले तशीच ती शहारून परत त्याच्या मिठीत शिरली.

दोघांच्या प्रेमाला , संसाराला आज खर्‍या अर्थाने सुरुवात झाली.

अशी ही दोघांच्या आतुर भेटीची प्रेमळ कथा कशी वाटली हे नक्की कळवा 😊

लेखनाचे सर्व अधिकार लेखिकेकडे राखिव. मी लिहीलेली ही कथा माझ्या नावासह शेअर करायला माझी हरकत नाही.

© अश्विनी कपाळे गोळे

Free Email Updates
We respect your privacy.